All Chapters of สัญญาใจใต้รัตติกาล: Chapter 11 - Chapter 20

กลิ่นเหม็นเน่าของขยะหมักหมมและความชื้นแฉะของตะไคร่น้ำอบอวลอยู่ในท่อระบายน้ำคอนกรีตขนาดใหญ่ที่มืดสนิท เสียงหนูวิ่งพล่านและเสียงน้ำหยดดังสะท้อนก้องชวนขนลุกธนิดากลั้นหายใจ ยกมือปิดจมูกขณะก้าวเท้าตามแสงไฟฉายดวงเล็กๆ ของนาวินไปอย่างระมัดระวัง น้ำโสโครกท่วมสูงเกือบถึงหน้าแข้งทำให้ทุกย่างก้าวเป็นไปอย่างยากลำบาก แต่มือหนาของนาวินที่กุมมือเธอไว้แน่นนั้นมั่นคงดุจคีมเหล็ก คอยดึงเธอให้ก้าวข้ามอุปสรรคและคอยประคองไม่ให้เธอลื่นล้ม"ทนหน่อยนะ..." เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบา ก้องสะท้อนในท่อแคบๆ "เราใกล้ถึงทางออกแล้ว""ฉันไหวค่ะ" ธนิดากระซิบตอบ แม้ในใจจะอยากกรีดร้องกับความสกปรกนี้ แต่เธอรู้ว่านี่คือเส้นทางเดียวที่จะรอดสายตาของพวกเสือดาวที่เฝ้าอยู่หน้าโรงงานได้พวกเขาเดินลัดเลาะมาจนถึงตะแกรงเหล็กสนิมเขรอะที่อยู่เหนือศีรษะ นาวินดับไฟฉายและส่งสัญญาณมือให้เธอเงียบเสียง เขาค่อยๆ ดันตะแกรงขึ้นช้าๆ โชคดีที่กลไกเก่ายังพอขยับได้ เขาโผล่ศีรษะขึ้นไปสำรวจลาดเลา ก่อนจะกวักมือเรียกเธอเมื่อปีนขึ้นมาได้ ทั้งคู่ก็พบว่าตัวเองอยู่ในห้องเครื่องจักรเก่าด้านหลังโรงงานน้ำแข็ง ทันทีที่พ้นจากท่อระบายน้ำ ความหนาวเย็นยะเยือกก็พุ่งเข

สายฝนยังคงตกพรำๆ อยู่ภายนอกเรือนไทยริมน้ำ สร้างม่านหมอกสีเทาที่ปกคลุมโลกภายนอกไว้ แต่ภายในห้องโถงกลางบ้าน บรรยากาศกลับร้อนระอุไปด้วยความตึงเครียดบนโต๊ะไม้สักตัวเก่า เต็มไปด้วยอุปกรณ์หน้าตาประหลาดที่นาวินรวบรวมมาจากห้องเก็บของและซื้อหามาจากร้านขายอุปกรณ์การเกษตร ไม่ว่าจะเป็นปุ๋ยยูเรีย น้ำมันเครื่อง นาฬิกาปลุกดิจิทัลราคาถูก และสายไฟหลากสี"มือนิ่งๆ ธนิดา หายใจเข้าลึกๆ"เสียงทุ้มต่ำของนาวินกระซิบชิดใบหู ขณะที่เขาซ้อนตัวอยู่ด้านหลังร่างบาง มือหนาที่หยาบกร้านกุมมือเล็กของเธอไว้ ประคองให้เธอใช้คีมตัดสายไฟเส้นเล็กจิ๋วธนิดากลั้นหายใจ เหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายตามไรผมแม้ดวงตาจะจ้องเป็งไปที่แผงวงจรตรงหน้า "ถ้าฉันตัดผิด มันจะระเบิดไหมคะ""ตอนนี้ยัง เพราะยังไม่ได้ต่อเชื้อปะทุ" นาวินตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น "แต่หน้างานจริงในวันพรุ่งนี้ ถ้าเธอพลาดแค่มิลลิเมตรเดียว เราอาจจะไม่ได้กลับบ้าน"คำขู่นั้นไม่ได้ทำให้เธอถอดใจ แต่กลับทำให้ดวงตากลมโตมุ่งมั่นขึ้น เธอขบเม้มริมฝีปากล่างแน่น รวบรวมสมาธิทั้งหมดไปที่ปลายคีม กริ๊ก...สายไฟสีแดงถูกตัดขาดออกจากกันวงจร หน้าจอนาฬิกาหยุดทำงาน"เก่งมาก" นาวินผ่อนลมห

ความร้อนระอุจากเปลวเพลิงแผดเผาผิวหนังจนแสบร้อน ควันสีดำทึบลอยตลบอบอวลไปทั่วลานท่าเรือ เสียงระเบิดย่อยๆ ยังคงดังขึ้นเป็นระยะจากการที่ถังน้ำมันรถบรรทุกปะทุขึ้น“ฆ่ามัน!! ฆ่าไอ้นาวินเดี๋ยวนี้!!”เฮียเสือตะโกนลั่นด้วยความบ้าคลั่ง ใบหน้าอ้วนท้วนบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเมื่อเห็นเงินห้าร้อยล้านมอดไหม้ไปต่อหน้าต่อตา เขายกปืนลูกซองขึ้นแล้วกราดยิงใส่นาวินที่หลบอยู่หลังกองลังไม้ ตูม! ตูม!เศษไม้ปลิวว่อน นาวินกัดฟันแน่น เขากดบาดแผลที่ไหล่ซึ่งเริ่มมีเลือดซึมออกมาอีกครั้ง สูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสมาธิ ก่อนจะอาศัยจังหวะที่เฮียเสือกระชากลำกล้องปืนเพื่อใส่กระสุน พุ่งตัวออกมาจากที่ซ่อน ปัง! ปัง!กระสุนจากปืน M4 ในมือนาวินเจาะเข้าที่กลางอกของเฮียเสืออย่างแม่นยำ ร่างท้วมผงะหงายหลังล้มตึงลงไปนอนแน่นิ่งกลางกองเพลิง จบตำนานหัวหน้าแก๊งเสือดาวผู้โหดเหี้ยมลงในพริบตาลูกน้องที่เหลือของเสือดาวเมื่อเห็นหัวหน้าตายก็ขวัญหนีดีฝ่อ ต่างพากันวิ่งหนีตายจ้าละหวั่น ทิ้งให้ภูมิยืนโดดเดี่ยวอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังภูมิยืนตัวสั่นเทา ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยเขม่าควันและน้ำตาแห่งความคับแค้น เขาจ้องมองนาวินที่เดินก้าวข้ามศพเข้าม

เสียงคลื่นซัดสาดหาดทรายขาวละเอียดดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เคล้าคลอไปกับเสียงกระดิ่งลมที่แขวนอยู่หน้าประตูร้านกาแฟเล็กๆ สไตล์มินิมอลริมทะเล กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วบดลอยอบอวลผสมผสานกับไอเค็มของทะเล สร้างบรรยากาศที่แปลกใหม่แต่ลงตัวอย่างน่าประหลาดป้ายไม้เหนือประตูร้านสลักคำว่า The Moonlight ตัวอักษรหวัดๆ แต่สวยงามฝีมือเจ้าของร้านภายในเคาน์เตอร์บาร์นาวินในชุดเสื้อยืดสีขาวสะอาดตากับผ้ากันเปื้อนสีน้ำตาลเข้มกำลังขะมักเขม้นกับการเทนมลงในถ้วยกาแฟเพื่อทำลาเต้อาร์ต แม้ใบหน้าจะยังคงความคมเข้มดุดันตามแบบฉบับอดีตมาเฟีย แต่แววตาที่จ้องมองฟองนมนั้นกลับเต็มไปด้วยความตั้งใจและอ่อนโยนจนน่าเอ็นดู"เบี้ยวอีกแล้วค่ะคุณบาริสต้า"เสียงใสๆ ดังขึ้นจากโต๊ะมุมร้าน ธนิดาละสายตาจากบัญชีรายรับรายจ่ายในแท็บเล็ต เงยหน้าขึ้นมองผลงานศิลปะในถ้วยกาแฟของสามีแล้วหลุดขำออกมา "นั่นรูปหัวใจหรือรูปก้อนเมฆคะเนี่ย"นาวินถอนหายใจพรืด วางเหยือกนมลงแล้วยกมือเท้าเอว "ยากกว่ายิงปืนอีก ฉันว่าฉันเหมาะกับการชงกาแฟดำเพียวๆ มากกว่านะ""ไม่ได้ค่ะ" ธนิดาลุกเดินมาหาเขาที่เคาน์เตอร์ เอื้อมมือไปจัดปกเสื้อให้เขาเรียบร้อย "คุณบอกเองว่าจะเปิดร

ท้องฟ้าเหนือทะเลแปรเปลี่ยนเป็นสีเทาทะมึน เมฆฝนก้อนใหญ่เคลื่อนตัวเข้าปกคลุมจนบดบังแสงจันทร์ที่เคยสุกสกาว เสียงฟ้าคำรามครืนครั่นดังมาจากขอบฟ้าไกลๆ ก่อนที่สายฝนเม็ดหนาจะเทกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่ง ราวกับโกรธเกรี้ยวใครมานับร้อยปีภายในห้องนอนชั้นสองของบ้านพักริมทะเล บรรยากาศกลับแตกต่างจากภายนอกอย่างสิ้นเชิง แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟหัวเตียงสร้างความรู้สึกอบอุ่นและผ่อนคลาย กลิ่นเทียนหอมอโรมากลิ่นวานิลลาลอยอบอวลจางๆ ผสมกับเสียงเม็ดฝนกระทบกระจกหน้าต่างที่กลายเป็นดนตรีขับกล่อมยามค่ำคืนธนิดานั่งกอดเข่าอยู่บนม้านั่งบุนวมริมหน้าต่าง เหม่อมองออกไปในความมืดมิดที่มีเพียงเส้นสายของน้ำฝน เธอสวมเพียงเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งของนาวินที่ยาวคลุมลงมาถึงต้นขา เผยให้เห็นขาเรียวสวยที่ซ่อนอยู่ในเงามืด"คิดอะไรอยู่..."เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นพร้อมกับวงแขนแกร่งที่โอบรัดรอบเอวเธอจากด้านหลัง นาวินเพิ่งอาบน้ำเสร็จ เขาสวมเพียงกางเกงนอนขายาวเปลือยท่อนบน อวดมัดกล้ามสวยงามที่มีหยดน้ำเกาะพราว ผมเปียกชื้นลู่ลงมาปรกหน้าผากทำให้เขาดูเด็กลงและเซ็กซี่อย่างร้ายกาจนาวินวางคางลงบนไหล่เล็ก สูดดมกลิ่นหอมของสบู่ที่ติดอยู่บนผิวกายเธอ "หรือเธ