Todos los capítulos de ก็แค่เมียแต่งที่ไม่รัก: Capítulo 31 - Capítulo 40

“ช้องนาง!!” เสียงเข้มตะโกนเรียกชื่อเจ้าหล่อนดังลั่น มองราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ แต่ไม่นานก็เปลี่ยนมาเป็นกระตุกยิ้ม คำรามหึหึในลำคอ จนช้อนนางรู้สึกใจคอไม่ดี“งั้นเรามาทบทวนกันอีกรอบไหมว่าเธอเป็นเมียฉันหรือเปล่า” บอกจบก็ไม่รอให้อีกฝ่ายโต้ตอบ ก้มลงมาประกบปากที่กำลังเผยอเถียงทันที ส่วนมือหนาก็รั้งท้ายทอยเล็กเอาไว้เพื่อที่จะได้จูบได้ถนัดกำปั้นน้อยทุบตีอกแกร่ง เสียงที่เอื้อนเอ่ยหายไปในลำคอกลายเป็นเสียงที่ฟังไม่รู้เรื่อง“อ่อย อ่ออยนะ”รามันไม่ได้สนใจกับกำปั้นน้อย เพราะแรงน้อยนิดเท่าเธอไม่มีวันทำให้เขาเจ็บ พลันก้าวถอยหลังไปเรื่อยๆ จนตอนนี้ช้องนางเดินมาติดกับขอบเตียง ใบหน้าหวานส่ายไปมาอย่างปฏิเสธ แต่รามันไม่ฟัง ผลักเจ้าหล่อนลงไปที่เตียงแล้วถาโถมร่างกายเข้าหาทันที“อย่าทำอะไรนางนะคุณรามัน ปล่อยนางนะ นางไม่พิสูจน์อะไรทั้งนั้น”“แต่ฉันอยากพิสูจน์ ในเมื่อเธอบอกว่าไม่ได้เป็นเมียฉัน งั้นเรามาพิสูจน์กัน แต่…ถ้าเธอเปลี่ยนคำพูด ฉันอาจจะหยุดก็ได้” เขายื่นทางรอดให้กับเธอช้องนางกัดริมฝีปากแน่น ทำไมต้องจนมุมทุกครั้ง ทำไมต้องพ่ายแพ้ให้ผู้ชายคนนี้ แต่พอเห็นแววตาเอาจริง เรียวปากสวยก็ต้องเอื้อนเอ่ยออกไปอย่า

“จะไปไหนช้องนาง” เขาร้องถามทันทีเมื่อเห็นว่าพอเข้ามาในบ้าน ช้องนางทำท่าจะเดินกลับไปยังห้องเดิมเมื่อโดนเรียกให้หยุด ช้องนางก็ลอบถอนหาย ใจรู้ดีว่าเขาเรียกให้หยุดทำไม ก็เธอไม่อยากจะไปนอนห้องเดียวกับเขา มันอึดอัด นอนไม่หลับ หัวใจดวงน้อยเอาแต่เต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมา พลางหันไปเผชิญหน้า“นางจะกลับห้องของนาง วันนี้นางขอนอนข้างล่างนะคะ” เธอบอกเสียงเนือยๆ“ตามใจ อยากจะนอนห้องไหนก็เชิญ ให้ขึ้นไปนอนสบายๆ ไม่ชอบ ชอบมานอนเตียงแข็งๆ ก็ตามใจ” สิ้นคำ ชายหนุ่มก็เดินปึงปังขึ้นห้องไป ฝ่ายหญิงสาวก็เดินกลับไปทิ้งตัวลงนอนที่เตียงขนาดเล็กของตนรามันหงุดหงิดในการกระทำของตัวเอง ทำไมกันนะ แค่ได้รู้ว่าเขาคือคนแรกของเธอ หัวใจเขาก็พองโต แถมยังออกอาการหวงแหนมากถึงขนาดนี้ นี่เขาตกหลุมรักช้องนางจริงๆ นะหรือ“ไอ้รามัน แกไม่เข็ดหรือไง เจ็บแล้วไม่จำ” สบถกับตัวเอง แต่ความรู้สึกในครั้งนี้มันช่างแตกต่างกับครั้งของลินินเขารู้สึกได้ถึงความจริงใจมั่นคงของผู้หญิงที่ดื้อรั้นคนนี้ ซึ่งไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับลินินมาก่อนคนที่ยังคงใช้สมองขบคิดอย่างหนักก็ยังคงนอนไม่หลับ ทั้งๆ ที่พยายามข่มตาให้หลับหลายครั้งต่อหลายครั้ง แต่พอหลับป

“ทำไมหมอกิจถึงใจร้ายกับลิลลี่แบบนี้ ทำไมกันคะ” หล่อนต่อว่าหมอหนุ่มไปก็สะอื้นไป พลันยกมือน้อยขึ้นมาปาดน้ำตาที่เปรอะเปื้อนใบหน้าคนเดินตามมาสะดุ้งทันทีที่ได้ยินเธอต่อว่า พลันปรี่เข้าไปหาทันที ตอนนี้มีแต่คนจับจ้องไปที่ลิลลี่ ไม่ต้องบอกก็คงรู้ว่าใครทำให้เจ้าหล่อนเสียใจ แม่คุณเล่นเอ่ยชื่อเขาซะเสียงดังเสียขนาดนั้น“มานี่ อยากไปกินข้าวจะพาไป เลิกร้องไห้เป็นเด็กๆ ได้แล้ว” เขาจับข้อมือบางแล้วกระชากให้เดินตามมายังออกทางด้านหลังของโรงพยาบาล ขืนออกทางด้านหน้า เขาคงดังไปมากกว่านี้“ไม่ต้องค่ะ ลิลลี่ไม่อยากทานแล้ว คุณไปทำงานของคุณเถอะค่ะ ลิลลี่จะกลับบ้านแล้วจะไม่มากวนคุณอีก” หล่อนตอบกลับน้ำเสียงกระเง้ากระงอด สลัดข้อมือหนาออกอย่างน้อยใจ พลันสะบัดหน้าหนี ไม่อยากจะเห็นหน้าคนใจร้ายหมอกิจส่ายหัวออกมากับการงอนไม่รู้เรื่องของเจ้าหล่อน นี่เขาอุตส่าห์ออกมากินข้าวแล้วด้วยจะเอาอะไรอีก คิดแล้วได้แต่ส่ายหัวกับนิสัยเด็กๆ ก่อนเดินเข้าไปหาอีกครั้ง ครั้งนี้ไม่มีการพูดจา มือหนากระชากข้อมือเล็กดึงให้เดินตามทันที“ปล่อยนะคะ มาจับลิลลี่ไว้ทำไม ปล่อยนะหมอกิจ” หล่อนสะบัดตัวต่อต้านรุนแรง“หยุดดิ้นได้แล้ว เดี๋ยวผมจะพาไปกิ

“แม่รักแกที่สุดเลยเจ้ารามัน แกไม่ต้องห่วงเรื่องหนูนาง เพราะเขาเป็นเมียแก ทำไมเขาจะไม่ให้ความร่วมมือกับแก แม่รักแกจริงๆ แม่ไม่กวนแล้ว แค่นี้นะลูก”พอมารดาวางไป รามันก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ หนักใจกับเรื่องนี้ ยอมรับว่าเขาขี้ขลาดที่จะเริ่มต้นใหม่ เขากลัวเรื่องร้ายซึ่งยังคงหลอกหลอนจิตใจ ภาพนารีนาถหมดสติไปต่อหน้ามันยังคงติดตา ที่สำคัญลูกน้อยของเขายังคงไม่ฟื้น ยังคงกลายเป็นเจ้าหญิงนิทรา แต่ในเมื่อผู้เป็นแม่ร้องขอเขาก็จะทำตาม เพราะรู้ว่าเนื้อแท้ช้องนางเป็นคนดี และตอนนี้เขาก็รู้สึกว่าตนนั้นตกหลุมรักผู้หญิงคนนี้เสียแล้วพอตะวันลาลับขอบฟ้า ท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้ม สายตาคมแอบชำเลืองมองหญิงสาวที่เอาแต่ก้มหน้า ไม่ยอมเงยมาสบตา ชายหนุ่มต้องการจะพูดเรื่องลูก แต่ก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นอย่างไร รู้สึกปากมันหนักพูดไม่ออก หัวใจดันเต้นระส่ำ มือไม้สั่น ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมมันถึงเป็นแบบนี้ ก็แค่อยากจะบอกเจ้าหล่อนเรื่องมีลูกก็เท่านั้น ทำไมมันถึงพูดไม่ออกนะ พอเห็นว่าเจ้าหล่อนกำลังจะลุกออกจากโต๊ะกินข้าว ริมฝีปากหนาจึงอ้าออก“ต่อไปย้ายไปนอนที่ห้องฉัน ไม่ต้องลงมานอนข้างล่างแล้ว” เขาบอกเสียงห้วนๆ วางมาดเช่นเดิม แสร้งตีห

“ไม่เป็นไรครับ ผมชวนคุยเอง” ภูวดลรีบเดินไปขวางเอาไว้ ส่งแก้วไวน์ให้อีกครั้ง“ดื่มเป็นเกียรติที่เรารู้จักกันหน่อยสิครับ ไม่ต้องกลัวผมนะครับ ผมกับรามันเราเป็นเพื่อนรักกัน”เมื่อได้ยินเช่นนั้น ช้องนางก็ยกคิ้วสูง เม้มริมฝีปากครุ่นคิด จะรับแก้วไวน์มาดีไหม กลัวว่าถ้าหากเป็นเพื่อนของสามีจอมใจร้ายจริงๆ เกิดเสียมารยาทไป เดี๋ยวเขาก็พาลมาโมโหใส่อีก แต่ก็ติดที่ว่าไม่เคยเห็นว่าสามีพูดถึงเพื่อนที่ชื่อภูวดลสักครั้ง เท่าที่รู้เพื่อนรักของชายหนุ่มคือ หมอกิจเท่านั้น ริมฝีปากบางจึงต้องเอ่ยถามให้คลายสงสัย“คุณเป็นเพื่อนกับคุณรามันหรือคะ”“ใช่ครับ”เมื่อได้คำตอบยืนยันหนักแน่น เจ้าหล่อนก็รับแก้วไวน์นั้นมายกดื่มเป็นมารยาท โดยไม่รู้ว่าได้หลงกลภูวดลเสียแล้ว ฝ่ายภูวดลก็กระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างมีแผนการ เขาพยายามชวนเหยื่อสาวคุยไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเห็นว่าใครคนหนึ่งเดินตรงลิ่วเข้ามาด้วยความร้อนรน มุมปากร้ายกาจยกสูงอีกครั้ง มือหนาออกแรกกระชากตัวของเหยื่อสาวที่ไม่รู้เรื่องเข้ามากกกอดช้องนางตกใจทำหน้าเหวอ พยายามดิ้นให้หลุดจากพันธนาการพร้อมส่งเสียงร้องถามอย่างไม่เข้าใจ“คุณจะทำอะไรนาง ปล่อยนางนะ มากอดนางทำไม”“ไม่ปล่อ