All Chapters of ก็แค่เมียแต่งที่ไม่รัก: Chapter 21 - Chapter 30

“ทำไมต้องเบือนหน้าหนีฉัน ฉันไม่ชอบ” ชายหนุ่มบีบคางมนให้หันมาเผชิญหน้าช้องนางสบตาคมด้วยสายตาว่างเปล่า ไม่มีความรู้สึกใดๆ แถมยังไม่ดิ้นรน ไม่ขอร้อง ทั้งที่ตนเจ็บการกระทำที่แสดงออกมาของช้องนาง ทำให้รามันกัดฟันกรอด อยากจะกระชากเข้ามาสั่งสอนให้เข็ดหลาบที่บังอาจมาทำตัวเย็นชาใส่ยิ่งการกระทำในหลายวันที่ผ่านมาของเจ้าหล่อนที่เอาแต่เงียบและคอยหลบหน้า ทำเหมือนคำพูดและการกระทำของเขาไม่มีความหมาย เป็นเหมือนลมเหมือนอากาศ รามันก็ยิ่งโมโหทั้งที่จริงมันออกจะเป็นเรื่องดีที่หญิงสาวไม่มาตอแย ไม่เข้าใกล้ตน แต่ใจแกร่งกลับไม่ชอบใจ มันกลับอยากให้เจ้าหล่อนทำตัวเหมือนเมื่อก่อน ที่บางครั้งก็โต้เถียงเขากลับมา หรือว่าบางครั้งก็มาวอแวเวลาเขาไม่กินข้าว แต่นี่เจ้าหล่อนกลับทำเหมือนเขาไม่มีตัวตน ไม่มีความหมายแบบนี้ยิ่งเห็นแววตาไร้ความรู้สึก ใจดวงโตก็แทบจะระเบิด ทนไม่ไหวก้มลงไปบดขยี้ริมฝีปากอมชมพู สั่งสอนที่บังอาจมาทำตัวเย็นชา ซึ่งก็ได้รับการต่อต้านจากช้องนาง แต่มีหรือที่เจ้าหล่อนจะสู้แรงเขาได้รามันยังคงมอบการลงโทษที่แสนจะดุดันให้ มือหนากดรั้งท้ายทอยเล็กไว้เพื่อให้จูบได้

“อย่านะ อย่า” หญิงสาวเอ่ยเสียงเบาหวิว มือไร้เรี่ยวแรงพยายามปัดป่ายมือหนาที่ลวนลามตนให้ออกห่าง พยายามดันตัวให้ลุกขึ้นจากเตียงนอนซึ่งเพิ่งจะถูกโยนลงมา แต่ทว่าร่างกายกลับไร้เรี่ยวแรง แถมยังมีกระแสความรู้สึกแปลกๆ วิ่งวนอยู่ในร่างกาย“จะลุกไปไหนล่ะหนู ยอมเป็นของเสี่ยซะดีๆ ดีกว่า หนูจะได้ไม่เจ็บตัว และอีกอย่างเดี๋ยวหนูก็จะเป็นฝ่ายเรียกร้องจากเสี่ยเอง” ชายใจทรามสำรวจเนื้อตัวสะอ้าน พลันกระชากข้อเท้าของคนลนลานหนีให้เข้ามาหา“อย่าคิดจะสู้เลย ยังไงหนูก็สู้เสี่ยไม่ได้”ช้องนางพยายามจะหนีอีกครั้งแต่ก็ไม่ได้ผล ทำไมหล่อนถึงรู้สึกอ่อนแรง แถมยังรู้สึกแปลกๆ ร่างกายรู้สึกร้อนผ่าวไปหมด เสี่ยตัวร้ายรีบลงมือปลดเปลื้องเสื้อผ้าตัวสวย หญิงสาวทำได้เพียงแค่ยกมือขึ้นมาปัดอย่างอ่อนแรงใจดวงเล็กหวาดกลัว น้ำตาไหลปริ่มดวงตาสวย ได้แต่นึกถึงใบหน้าของรามัน ภาวนาให้เขามาช่วย แต่ก็คงไม่มีทาง เพราะเขาไม่รู้ว่าเธอมาที่นี่ และถ้ารู้เขาก็คงไม่มาช่วย เพราะเขานั้นเกลียดเธอ และคงหาว่าเธอนั้นวุ่นวายอีกตามเคยทันทีที่กระดุมเม็ดสุดท้ายถูกปลดออก ช้องนางก็หลับตาแน่น ยอมรับในชะตากรรมที่จะเกิด แต่ท

“อยู่นิ่งๆ ได้ไหมช้องนาง เดี๋ยวก็หล่นลงไป แล้วเลิกทำตาแบบนี้ใส่ฉันสักที ตั้งสติให้ดีสิ” เขารีบร้องบอกคนที่ดิ้นหยุกหยิกในอ้อมกอด แถมยังส่งสายตาหยาดเยิ้มมาให้ ไม่พอมือสวยยังลูบไล้ไปตามร่างกายแกร่งพอเข้ามาในห้อง ชายหนุ่มรีบพาร่างเล็ก ตรงดิ่งเข้าไปในห้องน้ำ จัดการเปิดฝักบัวให้สายน้ำช่วยบรรเทาความต้องการ เพื่อว่าสติของเจ้าหล่อนจะกลับมา แต่ทว่าสายน้ำกลับไม่ได้ช่วยอะไร แต่กลับเพิ่มความต้องการของเขาให้มีเพิ่มขึ้น เพราะร่างเล็กที่อยู่ใต้สายน้ำช่างน่าหลงใหลเสียจริงช้องนางพยายามกอดรัดร่างสูงถึงแม้ว่าชายหนุ่มจะพยายามเรียกสติของช้องนางให้กลับมา แต่สติของหญิงสาวก็ไม่หลงเหลือเลยสักนิด ตอนนี้หล่อนกำลังทรมาน ต้องการที่จะปลดปล่อย มันรู้สึกว่าร่างกายต้องการใครสักคนที่จะมาเติมเต็มรามันรู้สึกสงสารหญิงสาว แต่ตนก็ไม่ต้องการเอาเปรียบหล่อนในยามที่ไม่มีสติ จึงหันไปเปิดน้ำใส่อ่างสุดกว้างและจัดการกดศีรษะคนถูกฤทธิ์ราคะเข้าครอบงำลงในอ่างน้ำช้องนางตะเกียกตะกายเต็มที่ ยกมือปัดมือหนาที่จับศีรษะกดลงน้ำ แต่ทว่าไม่มีผลต่อรามันสักนิด เขายังคงกดศีรษะของช้องนางลงไปอีกสองสามครั้ง จนใบหน้าสวยนั้นขาวซีดและสำลักน้ำออกมาอย่

“แกกล้าดียังไงมาข่มขืนลูกสาวของฉัน”เสียงเหี้ยมที่ตั้งข้อกล่าวหาอันรุนแรง ทำให้กิจตาสว่างทันทีหลังจากงัวเงีย หลุดจากภวังค์การหลับฝันเมื่อได้ยินเสียงดังสะท้าน คล้ายมีคนพังประตูหรือทุบประตู แต่ไม่ทันที่ตนจะลืมตาเลยด้วยซ้ำก็โดนกระชากลงจากเตียงซะก่อน แถมยังมีปืนมาจ่ออยู่ศีรษะ กิจรีบเงยหน้าขึ้นไปมองว่าใครกันที่เป็นคนเอาปืนมาจ่อหัวตน แล้วต้องลอบกลืนน้ำลายเมื่อเห็นใบหน้าของเจ้าของปืน เพราะมันทั้งดุดัน สายตาก็แสนจะอาฆาต แถมรอบๆ ตัวของตนก็มีแต่ชายหน้าเหี้ยมที่เล็งปืนมายังตน พยายามคิดทบทวนเรื่องราวว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมชายคนนี้ถึงตั้งข้อหาอันร้ายแรงนี่กับเขา แล้วตกลงนี่มันเรื่องอะไรกัน แล้วใครคือลูกสาวของผู้ชายคนนี้“ฉันถามว่าแกกล้าดียังไงข่มขืนลูกสาวของฉัน” เสียงเข้มข้นมากกว่าเดิม ดวงตาของคนเป็นพ่อลุกเป็นเพลิง เจ็บแค้นยิ่งนักเขาเลี้ยงลูกสาวมาอย่างดี ยุงไม่ให้ไต่ ไรไม่ให้ตอม แต่ไอ้ผู้ชายคนนี้มันเป็นใคร มันถึงกล้ามาทำร้ายลูกสาวของเขา แถมยิ่งมาเห็นสีหน้าที่ทำเหมือนไม่รู้เรื่อง ไม่ยอมรับความผิด เจ้าสัวธานินทร์ยิ่งโกรธ ยกปืนขึ้นหวังจะสั่งสอน แต่ทว่าก็มีเสียงเล็กร้องสะอื้นดังมาซะก่อน“อย่าทำเขาค่ะ

เท้าหนารีบเหยียบคันเร่งเพื่อให้รถพุ่งทะยานไปข้างหน้าด้วยความเร็ว เร็วจนรถคันอื่นๆ ต่างหลบหลีกให้ ไม่นานก็มาถึงจุดหมายปลายทาง ใจแกร่งเต้นตึกตักเมื่อมองหาแล้วไม่พบช้องนางในห้องนั้น พานเดินพล่านมองหาไปทั่ว ไม่นานก็พบ เจ้าหล่อนเดินโซเซ ไปยังทางออกรามันรีบกระโดดขึ้นรถ ขับตรงไปหาทันที ฝ่ายคนที่เสียใจก็ร้องไห้สะอื้นจนตัวโยน ไม่ได้รับรู้ว่ามีรถคันหนึ่งกำลังพุ่งเข้ามาหาด้วยความเร็วเมื่อขับรถมาใกล้ รามันก็ชะลอความเร็ว รีบตะโกนบอกเสียงเข้ม “ช้องนางขึ้นรถ” แต่กลับไม่มีทีท่าว่าเจ้าหล่อนจะได้ยิน ช้องนางยังคงเดินต่ออย่างเหม่อลอยเหมือนร่างไร้วิญญาณ รามันกัดฟันกรอดรีบหักเลี้ยวรถไปขวางหน้า เดินใบหน้าตึงลงมาหาคนที่เพิ่งรู้สึกตัว“คุณรามัน!!”“ใช่ ฉันน่ะสิ คิดว่าใครฮะ ขึ้นรถ จะมาเดินให้ไอ้เสี่ยตัณหากลับมันมาฉุดไปหรือไงฮะ” ตะโกนบอก ใจแกร่งกำลังมีกองไฟแห่งความหวงแหน พลางจ้องมองหญิงสาวอย่างคาดโทษ มือหนาคว้าข้อมือเล็กบังคับให้ขึ้นรถ แต่กลับโดนสะบัดออก“นางไม่ขึ้น!! นางจะกลับเอง” เธอสะบัดข้อมือแล้วทำท่าจะเดินหนี แต่ก็โดนมือหนากระชากตัวกลับมา“