ก็แค่เมียแต่งที่ไม่รัก

ก็แค่เมียแต่งที่ไม่รัก

last updateLast Updated : 2025-12-13
By:  r.mustangOngoing
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Not enough ratings
18Chapters
837views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

: ก็แค่เมียแต่งที่ไม่รัก : เธอมันก็แค่เมียแต่งที่เขาไม่ต้องการ เธอเป็นได้เพียงเศษดินต้อยต่ำ ที่เขาไม่อยากจะชายตามอง "คุณจะทำอะไร" ช้องนางตะโกนถามน้ำเสียงสั่น ในใจเต็มไปด้วยความหวาดกลัว "จะสั่งสอนเธอไง ช้องนาง สั่งสอนให้หลาบจำว่า อย่า-คิด-จะ-ลอง-ดี-กับ-ฉัน" สิ้นประโยค ข้อมือหนากระชากข้อเท้าบางที่กำลังลนลานหนีลงจากเตียงให้กลับมาที่เดิม พร้อมแสยะยิ้มให้อย่างเยือกเย็น ถาโถมร่างกายไปทาบทับ "ฉันจะสั่งสอนเธอให้หลาบจำ เธอจะต้องจำไปจนวันตาย " บอกด้วยเสียงเหี้ยม แววตามีแต่เปลวไฟ ฝ่ายช้องนางก็พยายามผลักไสคนตัวโตให้ออกห่าง แต่ก็ไม่สามารถทำได้ เมื่อการผลักไสไม่ได้ผลก็เปลี่ยนมาดิ้นรนเพื่อหนทางรอดแทน ใจดวงน้อยนั้นสั่นกลัวไปหมด ยิ่งเห็นดวงตาคู่นี้ที่พิโรธ ก็ยิ่งกลัว

View More

Chapter 1

บทที่1เจ้าสาวของอสูร

Je ne devais pas craquer, il attendait juste une erreur de ma part pour me punir encore. Combien de fois avais-je été battue? Je ne savais plus. Affamée en permanence, priver de nourriture, ou bien celle-ci m’était marchandée à un prix que je refusais de payer.

Ce soir, il y avait des invités au domaine, on m’avait dit que l’héritier, le futur roi Alpha, était l’un d’entre eux et qu’il tolérait encore moins les erreurs que le maître du domaine. Que si je faisais une erreur, il n’aurait aucune pitié pour là sans loup que je suis.

J’ai fermé les yeux et tenté de calmer ma respiration. Comme à chaque fois que je pensais que la déesse lune m’avait privée de mon loup, un nœud se formait dans ma gorge et je respirais plus difficilement. Pourquoi Oh Déesse, me privez-vous de ma seule chance de fuir cet enfer? Si mon loup était présent, je pourrais m’enfuir et vivre comme une vagabonde, vivre de ma chasse, mais non, je n’avais rien, on m’obligeait à prendre des vitamines devant réveiller mon loup, car avoir une sans loup, même comme esclave, était une honte pour un peuple, mais rien n’y faisait. Alors, j'étais devenu le souffre-douleur du seigneur du domaine, toutes les raisons étaient bonnes pour me battre, pour me fouetter, m’affamer que je sois dans l’erreur ou non, la punition était seulement plus grande si j’avais réellement fauté.

Je fis un effort pour revenir à l’instant présent et je tentai de calmer le tremblement de mes mains, je me sentais si faible, dix coups de fouet et quarante-huit heures sans manger, voilà ma dernière punition pour avoir échappé une pomme par terre. Je tentai de me souvenir des consignes, ne pas regarder personne dans les yeux, ne pas parler sauf si on m’adressait directement la parole, mais qui me parlerait à moi, une esclave, une moins que rien?

Je regardai par la fenêtre de la porte pour voir à l’intérieur de la salle afin d’essayer de repérer l’héritier, si je me tenais loin de son secteur peut-être qu’il ne me remarquerait même pas, mais à quoi bon, personne ne savait vraiment à quoi il ressemblait alors, il était difficile de le localiser. Je décidai donc de me tenir le plus éloigner possible du seigneur du domaine, car surement que l’invité de marque serait avec lui non?

Darcy : As-tu entendu la nouvelle?

C’était une des employées de maison qui venait de parler, Darcy, je crois. Je savais qu’elle ne me parlait pas, personne ne me parlait vraiment, pour eux, je n’étais rien. Elle devait sans doute parler à Tory, sa meilleure amie.

Tory : Non quoi?

Darcy : Il paraît que l’héritier est ici parce qu’il cherche sa compagne!

Tory : Vraiment?

Je pouvais sentir l’excitation dans leurs voix. Devenir la compagne de l’héritier serait le plus grand des honneurs pour chaque louve.

Darcy : Ce que j’aimerais être celle qu’il cherche, imagine Tory, au lieu de travailler à servir des gens ce sont eux qui répondraient à tous mes désirs, le rêve quoi

Je réprimai un sourire, ce n’était pas le temps de me faire remarquer. Mais je trouvais risible que le rêve de cette fille soit de ce faire servir alors que moi, je ne rêvais que de liberté.Je poussai la porte battante et pénétra doucement dans la salle bruyante et surpeupler. Ma tâche était de ramassé la vaisselle utilisée et d’aller le s laver en cuisine et le tout, bien sûr, sans faire de bruit, sans rien briser, sans déranger personne enfin bref, agir vite et sans se faire remarquer, mais misère, je me sentais tellement faible, tellement étourdis que c’était tout bonnement impossible pour moi d’être rapide. Je me sentais chétive et je devais dépenser beaucoup d’énergie pour seulement marcher droit.

Je m’arrêtai sur place et inspirai profondément, essayant de me ressaisir. Je ressentis alors un picotement au niveau de ma nuque. J’avais l’impression que quelqu’un m’observait. Sans doute le maître qui cherchait quelle nouvelle torture me faire. Je serai les poings et recommençai à avancer. Je ne devais pas m’arrêter, ne pas lui donner de raison, c’était devenu mon mantra.

Une odeur captiva mes sens, comme une forêt de conifère un matin de printemps. L’odeur se rapprochait de moi ou moi d’elle, je ne sais plus, j’étais comme en transe, tout ce que je sais, c'est que je percutai de plein fouet un homme d’une musculature parfaite. J’eu l’impression de rebondir sur lui et serais surement tombé s’il ne m’avait pas retenu. Je l’entendais respirer profondément, comme s’il essayait de sentir ma louve, j’eu envie de lui dire de ne pas perdre de temps, je n’en avais pas, mais on m’avait interdit de parler.

L’homme conservait ses grandes mains sur mes bras, les caressant de haut en bas et de bas en haut. Il ne disait rien et je n’osais pas le regarder.

Thompson : Messire chevalier, veuillez excuser mon esclave, soyez assuré qu’elle sera dument punie pour cet affront

Je me raidis dans les bras de l’homme, je venais de reconnaître la voix nasillarde du seigneur et maître, mon bourreau, Thomson.

Homme : Esclave?

Oh misère Déesse de la Lune, quelle voix magnifique, profonde, grave, sensuel. J’en avais des frissons sur tout le corps. Il resserra son étreinte comme pour m’insuffler de sa chaleur.

Thompson : Oui Messire

Homme : Alors, vendez là moi!

Quoi? Oh bon sens. Je respirai de plus en plus rapidement et le parfum de cet homme me monta à la tête. Je me sentis faiblir, il a dû le sentir aussi, car il plaça une de ses grandes mains au creux de mes reins et de son autre main, il traçait des cercles imaginaires dans mon dos.

Thompson : Mais Messire, c’est une sans loup, une bonne à rien, je la garde par pure pitié

Je sentis l’homme se raidir contre moi, allait-il faire comme tout le monde et se détourner? Je ne lui en aurais pas voulu, personne ne voulait de moi…

Homme : Alors, vous n’auriez rien contre à la laisser partir avec moi dans ce cas puisque cela va vous permettre de vous en débarrasser!

Le parfum de l’homme m’enveloppait totalement maintenant, odeur musquée et fraiche qui me grisait le tout accompagner de subtiles caresses dans mon dos. Pas une fois, il n’avait desserré l’étau de ses bras autour de moi, me gardant captive de lui.

 

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
18 Chapters
บทที่1เจ้าสาวของอสูร
บทที่1เจ้าสาวของอสูรบรรยากาศยามเช้าของกลางไร่ส้มเริ่มมีลมหนาวโชยมาให้รู้สึกหนาวกาย เหล่าคนงานทำงานอย่างขะมักเขม้น บางคนเก็บผลผลิต บางคนกำลังลงแปลงปลูกต้นส้มเพื่อทดแทนต้นเก่าที่ตายไป ส่วนบางคนก็ทำหน้าที่คัดผลส้มตามขนาดไซส์เพื่อส่งขายไร่ส้มแห่งนี้กินเนื้อที่มากกว่าหนึ่งพันไร่ โดยมีชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าคมเข้มอย่าง รามัน อิศรเวชเป็นเจ้าของ ซึ่งเขาเป็นลูกชายเพียงคนเดียวของตระกูลอิศวรเวช ที่สาวๆ ในจังหวัดต่างใฝ่ฝันที่จะครอบครองหัวใจ เพราะชายหนุ่มนั้นเพอร์เฟกต์ไปซะทุกอย่าง ทั้งหน้าตาและฐานะแต่สำหรับเขารามัน อิศรเวชไม่เคยคิดที่จะเอาห่วงมาผูกคอ เขาคิดว่าการมีเมียช่างเป็นปัญหาใหญ่ และวุ่นวายในชีวิตการที่รามันไม่เคยสนใจจะหาคู่ครองทั้งๆ ที่อายุของตนก็เข้าใกล้เลขสี่เต็มที่แล้ว ทำให้คุณหญิงโรสผู้เป็นมารดาหนักใจซะเหลือเกินกับปัญหานี้ ถึงกับกุมขมับทุกครั้งที่เอ่ยถึง ในเมื่อหล่อนให้เวลากับลูกชายหัวดื้อหาเมียเองแล้ว แต่ลูกชายกลับเฉย ไม่คิดที่จะหาเมีย หล่อนนี่ละจะเป็นคนจัดการหาให้เอง“แม่ว่าไงนะครับ แม่จะให้ผมแต่งงาน” รามันตะโกนถามลั่นผ่านสายโทรศัพท์ไปยังมารดาด้วยน้ำเสียงตกใจเมื่อได้ยินสิ
last updateLast Updated : 2025-03-22
Read more
บทที่ 1 เจ้าสาวของอสูร02 -03
โรสตวัดใบหน้ากลับมาแล้วส่งค้อนวงโตให้สามีที่ชอบพูดเข้าข้างลูกชาย รวมทั้งพูดถึงว่าที่ลูกสะใภ้อย่างช้องนาง ช้องนาง ชินนุรัตน์คือหญิงสาวใบหน้าคมอายุยี่สิบห้าปี ลูกสาวคนโตของอนุวัต เพื่อนของโรสในสมัยเรียนมหาวิทยาลัย ผู้ซึ่งมาหยิบยืมเงินไปจุนเจือครอบครัวเนื่องจากบริษัทของครอบครัวล้มละลาย ทำให้ครอบครัวชินนุรัตน์สิ้นเนื้อประดาตัว และนี่ก็เป็นจุดที่ทำให้โรสได้รู้จักกับช้องนาง เพราะเจ้าหล่อนมาขอทำงานที่บริษัทเพื่อชดใช้หนี้ที่เกิดขึ้น แต่จุดพลิกผันสำหรับครอบครัวชินนุรัตน์ ก็คืออุบัติเหตุครั้งสำคัญ ที่ทำผู้เป็นเสาหลักของครอบครัวนั้นสูญเสียขาไป ทำให้ช้องนางต้องแบกรับทำหน้าที่เป็นหัวหน้าครอบครัวแทน ต้องหาเงินส่งเสียน้องทั้งสองเรียนต่อ และยังต้องหาเงินมารักษาผู้เป็นพ่อ โรสนั้นเห็นในความขยันและรักครอบครัวหล่อนจึงยื่นข้อเสนอให้ ซึ่งก็คือการแต่งงานกับลูกชายหัวดื้อเพื่อแลกกับเงินค่ารักษาอนุวัตและส่งน้องชายน้องสาวของช้องนางเรียนจนจบ ซึ่งฝ่ายช้องนางก็ยอมตกลง “โธ่คุณ!! ไม่สงสารหนูนางบ้างหรือไงที่ต้องมารองรับอารมณ์ดิบเถื่อนของลูกเรา” ถึงจะรู้ดีว่าสิ่งที่ภรรยาทำลงไปนั้นก็เพื่อให้ลูกชายหลุดพ้นจากความเศร
last updateLast Updated : 2025-03-22
Read more
บทที่ 1 เจ้าสาวของอสูร 04-06
“นี่มันแค่เริ่มต้นเท่านั้นนะแม่เศษดิน เธอต้องเจอความร้ายกาจของฉันอีกเยอะ” เอ่ยเสียงเข้ม ผลักให้เจ้าสาวออกห่าง ก่อนจะร้องถามหาทะเบียนสมรส“หมั้นแล้ว ไหนล่ะทะเบียนสมรสมันจะได้เสร็จเร็วๆ”ราเชนลอบถอนหายใจนับสิบครั้ง รู้สึกสงสารลูกสะใภ้ ไม่รู้ว่าจะรับมือลูกชายของตนได้หรือไม่ งานนี้มีหวังลูกสะใภ้ต้องน้ำตาตก ช้ำใจเป็นแน่ทันทีที่ทะเบียนสมรสวางอยู่ตรงหน้า รามันก็คว้าปากกาด้ามทองเซ็นชื่อลงไปทันที แล้วหันมาหาช้องนาง“เซ็นซะสิ จะได้เป็นเมียที่ถูกต้องของไอ้รามันคนนี้” ยื่นปากกาให้ และเมื่อเห็นว่าหญิงสาวยังนิ่ง ไม่ทำตามคำที่บอก ใบหน้าคมก็ก้มลงมาใกล้ใบหน้านวลอีกครั้ง“จดซะ อยากเป็นเมียฉัน ก็รีบจด อย่าลีลาให้มาก ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ แล้วเธอจะไม่ได้เงินสิบล้านตามที่ตกลงกับแม่ฉัน” พูดเสียงห้วนใส่ช้องนางเม้มริมฝีปากแน่น พลางเงยหน้าขึ้นมาสบตากับคนสั่ง‘นี่เขาไม่คิดจะพูดดีๆ หรือให้เกียรติเธอบ้างหรืออย่างไร ยังไงเธอก็เป็นผู้หญิงนะ ทำไมแต่ละคำที่พูดออกมามีแต่ถ้อยคำที่หยามเหยียดและดูถูก’ แต่ไม่นานก็ต้องหลบสายตาลงต่ำเพราะไม่อาจทนมองสายตาคู่นี้ได้เมื่อเห็นว่าโรสพยักหน้าให้ทำตาม มือสวยก็จรดปลายปากกาเซ็นชื่
last updateLast Updated : 2025-03-22
Read more
บทที่ 1 เจ้าสาวของอสูร07- 08
“ได้ยินฉันถามหรือเปล่า ช้องนาง” เขากดตะคอกถามซ้ำช้องนางพยักหน้าตอบและนั่งก้มหน้างุดแบบเดิม ก่อนจะส่ายหน้าออกมาอีกครั้ง เมื่อเขาถามคำถามเก่า ทำให้รามันยิ่งโมโห เพราะคิดว่าเจ้าหล่อนไม่สนใจในสิ่งที่ตนถาม ที่สำคัญเขาไม่ชอบคนที่ถามแล้วไม่ตอบ มือร้อนกระชากแขนเล็กแล้วออกแรงบีบจนช้องนางร้องลั่นเพราะความเจ็บ“ฉันไม่ชอบ คนถามแล้วไม่ตอบเข้าใจไหม แล้วเวลาฉันถามต้องตอบด้วยเสียงไม่ใช่ใช้ท่าทางแบบนี้”“นางเจ็บค่ะ ปล่อยนางก่อน นางเข้าใจแล้ว” น้ำตาใสไหลคลอเบ้าตาอีกหน พลางนึกในใจอย่างเจ็บช้ำ‘ทำไมเขาต้องใช้กำลังกับหล่อน ทำไมถึงไม่ยอมพูดจาดีๆ ทำเหมือนกับหล่อนไม่ใช่คน เป็นเพียงสัตว์หรือสิ่งของ’“จำเอาไว้ ทีหลังฉันถามอะไรต้องตอบ”เขาสะบัดข้อมือเล็กทิ้ง แล้วหันกลับมาสนใจกับท้องถนนข้างหน้าอย่างเดิม ปล่อยให้คนช้ำสะอื้นไห้อยู่ในใจ เพียงไม่นานนักรถคันโตก็แล่นเข้ามาสู่พื้นที่สุดกว้างของตระกูลอิศรเวช ทันทีที่รถจอดสนิท เสียงเหี้ยมก็เอ่ยสั่งการ“ลงมาได้แล้ว จะนั่งนิ่งให้รากมันงอกหรือไงฮะ” เขาบอกเสียงเอ็ดตะโร ทำสีหน้าฉุนๆ ไม่พอใจ‘ผู้หญิงอะไรยอมแต่งงานได้ ทั้งๆ ที่ไม่เคยเห็นหน้าและรู้จักกันมาก่อน ผู้หญิงแบบนี้มันก
last updateLast Updated : 2025-10-23
Read more
บทที่ 1 เจ้าสาวของอสูร09
เมื่อรอแล้วรออีกก็ไม่มีวี่แววว่าช้องนางจะออกมา รามันจึงเดินปึงปังเข้ามาในห้อง กวาดสายตามองหา เมื่อไม่พบก็ตรงดิ่งไปที่ห้องน้ำพร้อมกับผลักประตูให้เปิดออกอย่างแรง ริมฝีปากหนากำลังจะอ้าออกเพื่อเอ่ยต่อว่า แต่ก็ต้องอ้าค้าง เพราะตอนนี้ร่างกายของช้องนางนั้นมีเพียงบราเซียร์สีสวยและซับในตัวจิ๋วเท่านั้นภาพตรงหน้ามันช่างสวยงาม ยั่วยวนใจ ไม่คิดว่าตัวเล็กๆ แบบนี้จะมีอะไรที่ใหญ่เกินตัว ดวงตาคมไล่มองตั้งแต่ศีรษะทุยเลื่อนลงมายังซอกคอขาว ทรวงอกที่ล้นทะลัก รามันกำลังตกอยู่ในภวังค์ แต่ไม่นานก็ละสายตาไปทางอื่น มุมปากยกสูงเมื่อคิดว่าเจ้าหล่อนคงจงใจยั่วตนฝ่ายช้องนางนั้นก็มัวแต่ตกใจ ยืนนิ่งทำอะไรไม่ถูก เพราะไม่คิดว่าเขาจะทำการอุกอาจ กล้าบุกเข้ามาในนี้“จะยืนแก้ผ้าให้ฉันดูอีกนานไหม รีบๆ เปลี่ยนเข้าสิ” เสียงเหี้ยมนั้นกดตะคอก พร้อมกับเบือนหน้าหนีอีกหน ไม่คิดเลยว่าแค่เห็นทรวดทรงองเอวของหญิงสาวเพียงแค่นี้ อารมณ์ดิบเถื่อนในตัวของเขาจะถูกปลุกขึ้นมา จนเลือดในกายมันวิ่งพลุ่งพล่านไปหมดช้องนางรีบหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวมใส่ทันที ใบหน้านั้นแดงก่ำราวกับเป็นไข้ ไม่คิดเลยว่าเพียงพบเขาแค่วันเดียว เขาจะทำให้เธอทั้งเจ็บและอายไ
last updateLast Updated : 2025-10-23
Read more
บทที่ 1 เจ้าสาวของอสูร10
“อย่าไปสนเลยครับ ก็แค่ผู้หญิงหิวเงินคนหนึ่ง ยังไงก็ฝากดูด้วยนะครับ ผมขอไปดูที่ไร่ส้มก่อน” พูดจบ รามันก็เดินจากไป ปล่อยให้ลุงชอบงงงวยกับเรื่องทั้งหมดเมื่อรถจี๊ปถูกขับออกไป ลุงชอบก็หันมาหาคนงานใหม่ที่มีดีกรีเป็นถึงภรรยาเจ้าของไร่ แววตาคมนั้นสงสัยและไม่เข้าใจในหลายๆ เรื่อง แต่ก็เลือกที่จะเก็บความสงสัยนี้ไว้ ก่อนที่จะเดินไปคว้ารองเท้าบูตคู่โตแล้วยื่นส่งให้คนที่ล้มคะมำไปที่พื้น“คุณ เอารองเท้าบูทของลุงไปใส่ก่อน จะได้ไม่ลื่นล้มแบบเมื่อกี้อีก”“ขอบคุณจ้ะลุง แล้วไม่ต้องเรียกฉันว่าคุณหรอกจ้ะ เรียกหนูว่านางเฉยๆ ก็พอ”“งั้นเดี๋ยวลุงจะเรียกว่า หนูนางละกัน มาเดี๋ยวลุงจะบอกวิธีทำความสะอาดโรงเรือน ถึงแม้ว่าจะเป็นแค่โรงเรือนพักโค แต่เราต้องทำความสะอาดให้สะอาด เพื่อที่จะได้ไม่มีเชื้อโรค และที่สำคัญ แม่พันธุ์โคของเราจะได้สุขภาพดี” ลุงชอบพร้อมกับอธิบายโน่นนี่ให้ฟังช้องนางนั้นตั้งใจทำงาน ไม่ปริปากบ่นสักคำ จนลุงชอบยังทึ่ง ไม่คิดว่าเจ้าหล่อนจะมีความอดทนสูงขนาดนี้ ที่สำคัญไม่ได้เรื่องมากอย่างเช่นผู้หญิงคนก่อนๆ ที่เสนอตัวมาเป็นคุณนายฟาร์มอิศรเวช แต่ต่างเหยียบขี้ไก่ไม่ฟ่อ ได้แต่คุยโวโอ้อวด พอเจองานหนักเข้าจ
last updateLast Updated : 2025-10-23
Read more
บทที่ 2 ความร้ายกาจของอสูร
“นางทำอะไรให้คุณลำบากใจคะ ถ้าเป็นเรื่องแต่งงาน นางขอโทษ แต่นางจำเป็นที่ต้องแต่งงานกับคุณ นางต้องเอา...” ไม่ทันที่ถ้อยคำจะถูกถ่ายทอดออกมาหมด เสียงห้วนอันเย้ยหยันก็เอ่ยขัดขึ้นมา“จำเป็นหรือว่าหิวเงินกันแน่ ผู้หญิงที่แต่งงานได้เพื่อเงินอย่างเธอ มันน่าขยะแขยงที่สุด จำใส่กะโหลกเอาไว้นะ ผู้หญิงสกปรกอย่างเธอ ฉันไม่มีวันแตะต้อง” พูดจบเขาก็สะบัดมือออก ราวกับว่าเจ้าหล่อนเป็นสิ่งของที่น่ารังเกียจ น่าขยะแขยงช้องนางต้องทำใจเย็นข่มความโกรธเอาไว้ รู้ดีว่าหากเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่เขา ก็คงคิดแบบนี้เช่นกัน จะมีผู้หญิงที่ไหนยอมแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รัก นอกจากจะเห็นแก่เงิน รู้ดีว่าเขาคงคิดว่าเธอนั้นเห็นแก่เงิน ใช่! เธอเห็นแก่เงิน ก็ในเมื่อเงินจำนวนนี้มันช่วยต่อชีวิตครอบครัวของเธอได้ หล่อนรู้ดีว่าตัวเองนั้นผิด แต่อย่างน้อยก็ช่วยให้เกียรติกันบ้าง ไม่ใช่ทำราวกับหล่อนเป็นสิ่งของไร้ค่าแบบนี้“โกรธหรอ แต่ช่วยไม่ได้นะ เพราะที่ฉันพูดมามันคือความจริง”“นางมีความจำเป็นที่ต้องแต่งานกับคุณ แล้วนางก็ไม่ใช่ผู้หญิงแบบนั้น”
last updateLast Updated : 2025-10-24
Read more
บทที่ 2 ความร้ายกาจของอสูร 02
“หรือว่าจะลืมมารับเรา…เฮ้อ”เธอพ่นลมหายใจผ่านจมูกสวยโด่ง เพราะคิดว่าสามีหน้ามึนฝีปากกล้า ต้องลืมมารับเป็นแน่ หรือไม่ก็จงใจไม่มารับ แต่เจ้าหล่อนก็ยังคงนั่งรอ เพราะคิดว่าเขาคงไม่ใจร้ายขนาดนั้น จนเจ้าหล่อนทนรอไม่ไหว ตัดสินใจจะเดินกลับมาที่บ้านเอง ช้องนางพยุงตัวลุกขึ้นแล้วเดินตรงกลับบ้าน เท้าบางรีบจ้ำอ้าว เพราะยิ่งเดินออกมาไกลจากฟาร์มเท่าไร ทางก็ยิ่งมืด ไร้ซึ่งแสงไฟ แถมมีแต่หมอกลง จนแทบมองไม่เห็นเส้นทางเมื่อเดินมาได้ครึ่งทาง ช้องนางรับรู้ถึงความผิดปกติ ได้ยินเสียงฝีเท้าหลายคู่กำลังเดินตาม ริมฝีปากบางเม้มแน่นก่อนจะทำใจกล้าหันกลับไปมอง ก็พบกลุ่มชายสามคน กำลังเดินตามมาด้วยอาการเมามาย เจ้าหล่อนรีบเร่งฝีเท้าทันที รับรู้ได้ถึงภัยที่จะเกิดขึ้น ซึ่งกลุ่มชายพวกนั้นก็รีบวิ่งมาขวางหน้าเอาไว้“คุยกันก่อนสิครับนางฟ้า ตกมาจากสรรค์ชั้นไหนหรือครับ” เสียงเมามายเอ่ยถาม พลางมองสำรวจไปทั่วร่างนวล แล้วคว้าข้อมือเล็กพร้อมกับดึงให้เข้ามาใกล้“ฮ่าฮ่า กูว่าสวรรค์คงประทานนางฟ้ามาให้เรา” ชายอีกคนพูดเสริม“ประทานมาให้เราปู้ยี่ปู้ย
last updateLast Updated : 2025-10-25
Read more
บทที่ 2 ความร้ายกาจของอสูร 04
“มาไม่นานก็ก่อเรื่องเลยนะ” เอ่ยเสียงเข้มต่อว่า ทั้งๆ ที่จริงแล้วมันเป็นความผิดของเขาทั้งหมด ถ้าชายหนุ่มไม่ลืมว่าต้องมารับ หญิงสาวก็คงไม่ต้องตัดสินใจเดินกลับมาเองแบบนี้คนที่ถูกต่อว่าก็ร้องไห้สะอื้นดังกว่าเดิม เม้มริมฝีปากแน่น ไม่คิดว่ารามันจะใจร้ายและเย็นชาได้ถึงขนาดนี้“จะร้องไห้ไปทำไม เธอทำตัวเองทั้งนั้น อยากออกมาจากฟาร์มทำไม ทำไมไม่รอ เดี๋ยวฉันก็ไปรับ” ทั้งที่ตัวเองผิด แต่ยังไม่ยอมรับ ยังคงตีหน้าตาย ทำเหมือนไม่รู้สึกอะไรกับเรื่องที่เกิดขึ้นช้องนางต้องเบือนหน้าหนี ไม่อยากจะเห็นหน้าคนใจร้าย ยิ่งเห็นก็ยิ่งเจ็บ แต่ไม่นานใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตาก็ต้องรีบหันกลับมา ดวงตาเบิกกว้างกอบกุมเสื้อตัวนอกไว้ เพราะตอนนี้มือร้อนๆ ของรามันกำลังจะปลดเปลื้องเสื้อผ้าของเธอออก“จะทำอะไรนาง อย่าทำอะไรนางนะ”ถามเสียงสั่น แววตาฉายชัดความหวาดกลัว พยายามปัดมือหนาออก แต่เพียงเริ่มปัด รามันก็ส่งสายตาดุดันมาให้ แถมยังตวาดใส่“อยู่เฉยๆ อย่ามาทำเป็นดีดดิ้น ทำเหมือนกับว่าฉันจะทำอะไรเธอ ฉันพิศวาสเธอไม่ลงหรอกช้องนาง”เมื่
last updateLast Updated : 2025-10-26
Read more
บทที่ 2 ความร้ายกาจของอสูร 05
“ถอดเสื้อออก”“…”คนได้ยินคำสั่งก็อ้าปากค้าง ไม่เข้าใจเลยว่าเขากำลังจะทำอะไร ทำไมต้องสั่งให้ถอดเสื้อออกอีกแล้วเมื่อเจ้าหล่อนยังคงนิ่ง คราวนี้รามันก็กระชากมันออกเสียเอง ไม่รอให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัว หญิงสาวรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดกาย แต่ก็โดนมือหนากระชากมันออก และขว้างทิ้งไปรามันไม่ยอมบอกสักนิดว่าจะทำอะไร ได้แต่ตรึงร่างเล็กไว้กับเตียง พลันส่งสายตาคมมาสั่งให้นอนนิ่งๆคนตัวเล็กดีดดิ้นเต็มที่ ใครที่ไหนกันจะทนนอนนิ่งๆ ได้ในเมื่อร่างกายเกือบจะเปลือยเปล่า แถมเขายังขึ้นมาคร่อมร่างไว้แบบนี้อีก แต่ออกแรงดิ้นเท่าไร ก็ไม่ทำให้รามันขยับเขยื้อนได้สักนิด จนในที่สุดก็หมดแรงเสียเอง นอนนิ่งแล้วหลับตาแน่น ยอมรับสิ่งที่จะเกิดขึ้น หล่อนคิดว่าคนใจร้ายนั้นจะลงมือปลุกปล้ำตน แต่พอเวลาผ่านไปได้สักพักก็ต้องขมวดคิ้ว เพราะรับรู้ก็ถึงแรงจากมือหนาซึ่งค่อยๆ ลูบไล้ไปที่รอยแผลช้ำ ดวงตาสวยลืมขึ้นมอง เจ้าหล่อนถึงกับทำสีหน้าอึ้ง ไม่อยากจะเชื่อ‘พระเจ้า ไม่น่าเชื่อ!! อสูรไร้หัวใจคนนี้ลงทุนทายาให้เธอเอง’“ไม่ต้องมองด้วยสายตาแบบนั
last updateLast Updated : 2025-10-27
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status