Chap -40

KABANATA 40“Mga Tanong na Ayaw Kong Sagutin”(NATHARA's Point of View)Ano ang gagawin ko?Yun ang tanong na paulit-ulit na umiikot sa utak ko habang tila nauupos akong kandila sa gitna ng gulo. Napahawak ako sa tiyan ko. Hindi ko na alam kung ito ba'y stress, gutom, o... may iba pa.Bigla akong napabangon. Kinuha ko ang phone ko at tiningnan ang oras. Alas-diyes na ng gabi. May bukas pa kayang botika?Wala akong pakialam.Nagbihis ako ng mabilis, nagtakip ng hoodie, at lumabas. Ilang hakbang lang mula sa apartment ay may pharmacy. Hindi ko alam kung anong nararamdaman ko—takot, kaba, pagkalito. Pero kailangan kong malaman ang totoo."Isa pong pregnancy test kit," mahina kong sabi sa pharmacist.Hindi siya nagtanong. Tahimik lang niyang inilagay sa paper bag at iniabot sa akin.Pagkalabas ko, humigpit ang hawak ko sa bag. Ramdam ko ang lamig ng gabing iyon, pero mas malamig ang kaba sa dibdib ko.

อ่านเพิ่มเติม

Chap 41

KABANATA 41 “Isang Katotohanang Hindi Ko Na Kayang Itanggi” (NATHARA’s POV) Hindi pa sapat ang nakita kong dalawang linya kagabi. Gusto kong makasiguro. Gusto kong marinig mula sa isang doktor ang totoo. Kaya ngayong araw, nagpunta ako sa hospital. Mag-isa. Walang ibang nakakaalam. Habang nakaupo ako sa waiting area ng OB-GYN, hawak-hawak ang maliit na numero ng aking appointment, bigla kong natanaw ang dalawang taong hindi ko inaasahang makikita. Si Michael. Kasama niya si Adriana. Halos mahulog ako sa kinauupuan ko. Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Mabilis akong tumayo at nagtago sa may gilid, pinipigilan ang sarili kong huminga nang malakas. Magkasabay silang pumasok sa loob ng clinic, magkahawak-kamay, tila ba walang ibang tao sa paligid. At ako? Nakatayo rito, nagtatago, dala-dala ang bigat ng sikreto sa sinapupunan ko. Maya-maya, lumabas sila. Sa sobrang lapit ko, narinig ko ang usapan nila. “Lalaki pala ang anak natin,” halos hindi maitago ni Mic

อ่านเพิ่มเติม

Chap-42

KABANATA 42 “Isang Pag-uwi, Isang Banta at Pagsagip" (Nathara’s POV) Pagkatapos ng lahat ng nangyari, ramdam kong kailangan ko ng bagong simula. Kaya’t pinagdesisyunan ko na… uuwi na ako ng Pilipinas. Sa loob ng sarili kong condo, maingat kong inilalagay ang mga damit sa maleta. Bawat fold ng tela, parang may kasamang alaala — sakit, pagkabigo, pero higit sa lahat, pag-asa para sa batang nasa sinapupunan ko. Hinaplos ko ang tiyan kong bahagya nang nakaumbok. “Hindi kita pababayaan,” bulong ko. “Sa Pilipinas, magsisimula tayong dalawa. Magiging ligtas ka.” At makakasama natin ang kuya Manthe mo napangiti ako. Habang abala ako sa pag-iimpake, hindi ko napansin ang isang sasakyang nakaparada sa

อ่านเพิ่มเติม

WAKAS ❤️ [AUTHOR'S NOTE]

KABANATA 43 “Sa Gitna ng Buhay at Kamatayan” (Narrator’s POV) Matuling umandar ang ambulansya sa gitna ng gabi. Malakas ang ugong ng sirena, sumasabay sa mabilis na tibok ng puso ni Diman. Hawak-hawak niya ang malamig na kamay ni Nathara, habang ang mga mata niya ay puno ng luha at galit. “Konting tiis, Nathara. Hindi ka pwedeng bumitaw. Hindi mo pwedeng iwan ako, hindi mo pwedeng iwan ang anak natin,” paulit-ulit niyang bulong, halos pakiusap, halos sigaw. Sa tabi niya, walang tigil ang paggalaw ng nurse na nakasama mula sa rescue team. “Sir, critical ang lagay niya. Kailangan niya agad ng operasyon.” Napapikit si Diman, mas hinigpitan ang pagkakahawak kay Nathara. Ang bawat segundo, parang taon na lumilipas. (Michael’s POV) Habang isinasakay siya sa patrol car, wala siyang ibang makita kundi ang ima

อ่านเพิ่มเติม

บททั้งหมดของ "CHASING MY BILLIONAIRE EX-WIFE": บทที่ 141 - บทที่ 144

Chap -40

Chap 41

Chap-42

WAKAS ❤️ [AUTHOR'S NOTE]