Lahat ng Kabanata ng คู่พันธะอันเลือนลาง(Omegaverse): Kabanata 31 - Kabanata 35

ชนาธิปจูงมือทินภัทรเดินขึ้นเดินตรงไปยังห้องนอนของตัวเองที่อยู่ชั้นสอง ระหว่างทางเดินไปยังห้องผักขาก็มองสำรวจรอบ ๆ บ้านหลังโตที่มีรูปภาพครอบครัวของคนพี่อยู่มากมายไม่ว่าจะเป็นตอนเด็กตอนเรียนหรือตอนที่ไปเที่ยวกันติดอยู่ที่ผนังตามทางขึ้นบันได รู้ตัวอีกทีผักขาก็โดนคนพี่เดินจูงมือมานั่งอยู่บนเตียงนอนนุ่มซะแล้ว"พี่นายน์....."ผักขาเรียกชื่อคนพี่ที่พึ่งจะทิ้งตัวนั่งลงบนที่นอนนุ่มข้างตัวเองเสียงเบา"หื้ม ว่าไงครับหนูผัก""ทำไมพี่นายน์ถึง....."ผักขามีท่าทีอึกอักอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ เหมือนจะเอ่ยถามอะไรสักอย่างแต่ท้ายที่สุดก็ก้มหน้ามองมือตัวเองแล้วก็เงียบไปเสียดื้อ ๆด้านนายน์ที่นั่งจ้องมองคนน้องรอคำถามอยู่นั้น เมื่อเห็นท่าทีของน้องก็พอจะเดาได้ว่าผักขานั้นจะถามอะไรตนเอง และที่คนน้องไม่ยอมถามออกมาก็คงจะกลัวว่าจะผิดใจกันกับตัวเขาจึงเลือกที่จะเงียบไปแบบนี้นายน์ที่เดาทุกอย่างได้ก็สูดลมหายใจเข้าปอดลึกก่อนที่จะพ้นออกมาแล้วเอื้อมมือไปกุมมือน้องและยกขึ้นมากดริมฝีปากจูบบนหลังมือขาวอย่างแผ่วเบา ก่อนที่จะผล่ะออกแล้วเอ่ยพูดสิ่งที่น้องต้องการจะถามตัวเอง"หนูผักจะถามว่าทำไมพี่ถึงพูดเรื่องลูกของเรากับคุณพ่อคุณแม่ใช่มั

มิหนำซ้ำคุณหมอยังถามหาคู่พันธะของปริ้นอีก พอปริ้นได้ยินอย่างนั้นก็ทำหน้างงใส่คุณหมอน่ะสิเพราะเจ้าตัวไม่เคยยุ่งวุ่นวายกับอัลฟ่าคนไหนมาก่อน จะไปมีคู่พันธะได้ยังไง แต่ทว่าคุณหมอกลับบอกกับปริ้นว่าในตอนนี้ปริ้นได้ผูกพันธะไปแล้วแต่แค่ยังไม่สมบูรณ์ก็เท่านั้น แล้วก็ใช่ครับคนที่ทำก็ไม่ใช่ใครที่ไหน ก็คือไอ้ข้าวเม่าน้องชายของเขาเองอีกนั่นแหละ เพราะมันดันไปเผลอกัดคอสร้างพันธะกับปริ้นตอนที่ร่างกายของมันกำลังเปลี่ยนแปลง ก็เลยเป็นการสร้างพันธะที่ยังไม่สมบูรณ์แบบไปโดยปริยายและหลังจากที่ไอ้ข้าวเม่ามันรู้เรื่องมันก็ออกตัวรับผิดชอบและยัดเยียดตัวเองให้ปริ้นสุดขีด จนท้ายที่สุดปริ้นที่ชอบข้าวเม่าไม่ต่างกันก็ยอมใจอ่อนให้"หนูผักเหม่ออะไรครับ อาหารมาแล้วนะกินข้าวกันเถอะ"เสียงทุ้มดังขึ้นเรียกสติผักขาที่กำลังเหม่อลอยในภวังค์ความคิดให้หันมาสนใจอาหารตรงหน้า"เปล่าหรอกครับ ผักแค่กำลังคิดเรื่องตลกของข้าวเม่าตอนมันยัดเยียดตัวเองให้น้องปริ้นตอนที่รู้ว่าน้องท้องน่ะ ตลกดี"ผักขาเงยหน้ามาเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มบาง นายน์ที่เห็นคนน้องเผยรอยยิ้มแล้วก็ยกมือขึ้นลูบหัวทุยของคนรักเบา ๆ ก่อนที่จะเอ่ยพูดขึ้น"ยิ้มได้สักทีนะครับคนดี

เมื่อเห็นแบบนั้นนายน์ก็รีบก้าวเดินไปตรงต้นเหตุทันที และทันทีที่เดินมาเห็นก้องเสื้อผ้าของตัวเองที่แทบจะเอาออกมาทั้งตู้และภายในกองเสื้อผ้าของเขาก็มีว่าที่คุณแม่ตัวน้อยอย่างผักขานอนขดตัวอยู่ นายน์ก็เบิกตากว้างขมวดคิ้วเข้าหากันทันที"ผักขาหนูทำอะไร"เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างกับคนเหม่อลอยพลางใบหน้าหล่อก็ยังคงแสดงสีหน้าไม่เข้าใจกับเหตุการณ์ตรงหน้าด้านผักขาที่นอนขดตัวอยู่ใน รัง ที่ตัวเองสร้างเมื่อตอนเที่ยง เมื่อได้ยินเสียงทุ้มอันคุ้นเคยก็ลุกขึ้นนั่งหันไปมองคนรัก ก่อนที่จะถามขึ้นเช่นทุกวัน"กลับมาแล้วเหรอครับ วันนี้ทำงานเหนื่อยมั้ย"เป็นเช่นนี้มาตลอด ตั้งแต่ที่พวกเขาแต่งงานและย้ายมาอยู่ด้วยกันผักขาจะถามคนพี่แบบนี้ตลอดหลังจากที่นายน์กลับเข้าบ้านมา"ไม่เหนื่อยมากครับ ว่าแต่นี้คืออะไรเหรอครับ"เอ่ยตอบน้องพลางถามขึ้นอย่างสงสัย ก่อนที่จะก้าวเดินเข้าไปใกล้หวังจะก้มลงเอื้อมมือไปจับพวกเสื้อผ้าของตัวเองที่น้องเอามากองรวมกันแทบจะเป็นภูเขา แต่ทว่ายังไม่ทันที่มือหนาจะได้แตะเสียงเล็กก็ตวาดห้ามขึ้นพร้อมกับจ้องมองมาที่คนตัวสูงด้วยแววตาโกรธ"หยุดนะ! ห้ามมายุ่งกับรังของหนูนะ!""รัง?""ใช่! พี่นายน์ห้ามมายุ่งกับรัง