บททั้งหมดของ คู่พันธะอันเลือนลาง(Omegaverse): บทที่ 1 - บทที่ 10

5ปีต่อมา"ท่านประธานครับ งานที่ออกแบบตึกอพาร์ทเม้นท์ของคุณอรอนงค์ ทีมAออกแบบเรียบร้อยแล้วนะครับ ท่านประธานจะดูเลยไหมครับ"เสียงของเลขาชายรัวถามขึ้นทันทีที่สองเท้าของ ชนาธิป ธนจิรกานต์ หรือก็คือ นายน์ เหยียบเข้ามาในบริษัทที่ตอนนี้เขาในวัย32ปีได้ขึ้นมานั่งเก้าอี้ประธานบริษัท T.J.Kจำกัด บริษัทเกี่ยวกับสถาปนิกการออกแบบ แทนผู้เป็นพ่อของเขาอย่างเป็นทางการได้5ปีเต็มแล้ว"เอาเข้าห้องประชุมได้เลยครับ แล้วเรียกทีมAเข้ามาประชุมกับผมทั้งหมด เผื่อมีอะไรที่ต้องแก้ไขผมจะได้พูดแค่ครั้งเดียว"เอ่ยจบชนาธิปก็ก้าวเดินตรงไปยังลิฟต์ทันที โดยมีเลขาของเขาวิ่งตามมาติด ๆ พร้อมกับเอ่ยพูดบอกแผลนของวันนี้ของเขาว่ามีไปที่ไหนอะไรยังไงบ้าง"วันนี้ตอน11โมงมีออกไปพูดคุยกับบริษัทของผู้รับเหมาก่อสร้างและตอนบ่าย3โมงทางคุณอรอนงค์จะโทรมาถามเกี่ยวกับความคืบหน้าของแบบแผนตึกและคอนเฟิร์มวันเริ่มก่อสร้างนะครับ""อืม มีอะไรอีกไหม"ชนาธิปขานรับพลางถามกลับไปพลันดวงตาคมก็ยังคงจับจ้องที่เครื่องมือสื่อสารราคาแพงที่ขึ้นคำค้นหากลิ่นเหม็นฉุดมาจากอะไรได้บ้าง"ไม่มีแล้วครับ""อืม"ตลอด5ปีที่ผ่านมานายน์ยังคงค้นหากลิ่นเหม็นฉุนของโอเมก้าคนนั้นว

ชนาธิป"ถ้าคุณชนาธิปยังไม่คุยตอนนี้ งั้นผมขอตัวไปคุยกับผู้รับเหมาก่อนนะครับ"หลังจากที่ผักขาเอ่ยจบประโยคเจ้าตัวก็รีบสาวเท้าเดินหนีจากนายน์ไปในทันที"หึ! หนีเก่งจริงๆ"ด้านนายน์เองเมื่อเห็นโอเมก้าตัวน้อยที่เขาพยายามตามหามาตลอดหลายปีมีท่าทีไม่อยากจะเข้าใกล้ตัวเองเท่าไหร่นัก ก็ได้แต่กระตุกยิ้มมุมปากพร้อมกับหัวเราะในลำคอเบา ๆ อย่างชอบใจ ก่อนที่จะก้าวเท้าเดินตามหลังของผักขาที่เดินไปทางน้องชายตัวเองเพื่อจะคุยงานต่อ"อ่าวพี่ผัก คุยงานกับคุณสถาปนิกเสร็จแล้วเหรอ"ข้าวเม่าที่กำลังแจกบัวลอยที่ผักขาทำแบ่งใส่ถ้วยพลาสติกให้กับเหล่าผู้เหมาอยู่นั้น เมื่อหันมาเห็นพี่ชายตัวเองก็เอ่ยถามขึ้นพลางขมวดคิ้วทำหน้าสงสัยเพราะนี้พึ่งผ่านไปไม่กี่นาทีเองทำไมพี่ชายเขาคุยเร็วจัง"เอ่อ...."ผักขาที่ยังคิดข้อแก้ตัวกับน้องชายไม่ได้ก็ได้แต่อ้ำ ๆ อึ้ง ๆ แต่ทว่าชนาธิปที่เห็นท่าทีอึกอักของคนตัวเล็กก็นึกอะไรบางอย่างได้ จึงเอ่ยแทรกตอบข้าวเม่าไป"อ๋อ ยังหรอกครับคุณผักขาเขาบอกว่าจะให้ผมไปคุยที่บ้านน่ะครับ เห็นบอกว่าอยากให้คุณอรอนงค์ช่วยดูอีกทีว่าตรงไหนมีปัญหาหรือเปล่าถ้าเขาต้องการจะแก้ไข""ห๊ะ?"ผักขาเบิกตากว้างหันไปมองยังต้นเสียง

 "แม่ว่าไงนะ!"ทันภัทรร้องถามผู้เป็นแม่ขึ้นด้วยสีหน้าตกใจ เมื่อได้ยินประโยคที่อรอนงค์ผู้ให้กำเนิดตัวเองเอ่ยบอกท่ามกลางโต๊ะกินข้าวมาอย่างนั้น"หูตึงหรือยังไงผักขา ก็บอกอยู่ว่าวันนี้นายน์จะค้างที่บ้านของเรา"อรอนงค์เอ่ยตอบลูกชายคนโตกลับไปด้วยสีหน้าเรียบนิ่งพลางมือก็เอื้อมไปตักหารใส่จานข้าวของอัลฟ่าตัวสูงด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม โดยไม่สนใจสีหน้าของลูกชายว่าตอนนี้แสดงสีหน้าตกใจมากแค่ไหน"!!!""กินเยอะๆนะจ๊ะนายน์""ขอบคุณครับคุณน้า"ในตอนนี้พวกเขาทั้งสามคนได้ย้ายมานั่งรวมตัวกันอยู่ที่โต๊ะอาหาร โดยมีสมาชิกเพิ่มมาอีกหนึ่งคนเป็นสี่นั้นก็คือ อัญชัน ลูกสาวคนสุดท้องของคุณนายอรอนงค์"ดะ เดี๋ยวสิแม่! ทำไมแม่ให้เขาค้างที่บ้านของเราล่ะ"ด้านผักขาที่พึ่งหายอึ้งกับสิ่งที่ได้ยิน ก็เอ่ยถามผู้เป็นแม่ขึ้นด้วยสีหน้างงงวยและไม่เข้าใจ"ก็เผอิญว่าโรงแรมที่นายน์เขาจองไว้มีปัญหา ทำให้เขาเข้าพักไม่ได้อีกอย่างเลขาเขาก็ติดธุระด่วนเลยไม่ว่างมาหาที่พักใหม่ให้ แม่ก็เลยให้นายน์พักที่บ้านของเรา"อรอนงค์เอ่ยอธิบายให้ลูกชายฟัง แต่ก็ดูเหมือนลูกชายของเธอจะยังคงไม่เข้าใจ

"เรื่องที่คุณทำเมื่อคืนผมยังไม่ได้คิดบัญชีกับคุณนะคุณชนาธิป แล้วอีกอย่างเราไปสนิทกันตอนไหนคุณถึงได้มาคุยเป็นกันเองกับผมแบบนี้"ผักขารับกุ้งจากพ่อค้าและจ่ายเงินเรียบร้อยก็หันมาเอ่ยพูดกับนายน์ด้วยสีหน้าไม่พอใจแล้วหมุนตัวเดินจากไปหลังจากจบประโยค"ตัวก็แค่นี้แต่ใจร้ายชะมัด ผักขารอผมด้วย"นายน์สบถบ่นกับตัวเองเสียงเบา ก่อนที่จะรีบสาวเท้าเดินตามหลังผักขาไปหลังจากนั้นชนาธิปก็เดินตามหลังและถือของให้ผักขาพร้อมกับชวนผักขาคุยอยู่ตลอดการซื้อของ ส่วนตัวผักขาเองก็ตอบบ้างไม่ตอบบ้าง จนในที่สุดก็ซื้อของครบตามที่ต้องการ นายน์และผักขาจึงจะเดินกลับมาที่รถกัน พลันก่อนที่จะเดินออกจากตลาดนายน์ที่กระหายน้ำก็ได้ขอปลีกตัวไปซื้อน้ำกินและบอกให้ผักขาเดินกลับรถไปก่อนได้เลย ซึ่งผักขาเองก็พยักหน้ารับเบา ๆ และเดินจากมาแต่ทว่าระหว่างทางก่อนที่จะเดินกลับมาถึงรถ ผักขาก็ได้เดินมาเจอกับ น้ำฝน โอเมก้ายีนเด่นคนที่ไม่ถูกกับผักขามาตั้งแต่ไหนแต่ไร เพราะน้ำฝนนั้นเห็นว่าตัวเองเป็นยีนเด่นจึงมักจะข่มผักขาที่เป็นโอเมก้ายีนด้อยอยู่เสมอตั้งแต่สมัยที่เล่นมัธยมเห็นจะได้มั้ง ที่ผักขาโดนคนที่มีสถานะเป็นโอเมก้าเหมือนกันอย่างน้ำฝนพูดแซะและ

ด้านผักขาที่ได้ยินสรรพนามที่คนตัวสูงแทนตัวเองว่าพี่และโทษตัวเองว่าเป็นความผิดของเขา ก็หันไปมองก่อนที่จะเอ่ยขึ้น"ไม่ใช่ความผิดของคุณสักหน่อย ผมทำตัวของผมเองทั้งนั้น คุณไม่ได้เป็นคนทิ้งผมนี่ แต่เป็นผมที่หนีคุณมาตอนที่คุณยังไม่ได้สติ"ผักขาเอ่ยพูดพลางหันหน้าไปแหงนมองท้องฟ้าที่วันนี้ไม่มีดวงดาวให้เขาได้มองเลยสักดวงส่วนคนตัวสูงที่ได้ยินคำพูดของคนด้านข้างที่ดูเหมือนจะปลอบตัวเขาก็ได้แต่ลอบยิ้มอย่างดีใจ เพราะประโยคเมื่อกี้ที่ผักขาเอ่ยพูดมาไม่ใช่ว่าเจ้าตัวยอมรับแล้วหรอกหรือว่าตัวเองเป็นโอเมก้าที่ถูกเขากัดคอสร้างพันธะแล้วได้หนีเขามา"ยอมรับแล้วเหรอครับว่าผักหนีพี่มา""กึก!"ผักขาที่พึ่งจะนึกได้ว่าตัวเองพึ่งจะเอ่ยพูดอะไรออกไปก็ได้หยุดชะงักหันมามองสบตากับคนตัวสูงที่มองมาที่ตัวเองอยู่ก่อนแล้ว ก่อนที่จะรีบเอ่ยปฏิเสธขึ้นอีกครั้ง"เปล่าสักหน่อย ผมก็แค่พูดไปเรื่อย""อ่อ อย่างนี้นี่เอง""จิ๊ คุณจะอะไรกับผมนักหนาเนี่ย"ผักขาหันมามองคนด้านข้างตาขวาง เมื่อโดนคนพี่ต้อนให้จนมุมก็เริ่มแกล้งโมโหเพื่อกลบเกลื่อน"หึ เอาเถอะพี่รอได้ แต่อย่านานนักนะครับ"นายน์หัวเราะในลำคอเบาๆเมื่อเห็นท่าทีโมโหกลบเกลื่อนของคนอายุ