All Chapters of เกมส์ล่าคว้าหัวใจรัก: Chapter 31 - Chapter 40

อนวินท์ร้องอย่างตกใจแล้วรู้สึกหงุดหงิด เมื่อนายแพทย์ภัทร บอกว่าคืนนี้ตนเองไม่สามารถกลับบ้านได้ “ทำไมศาตราจารย์ฟิลิป ต้องนัดพวกเรากะทันหันแบบนี้” อนวินท์ร้องอย่างหัวเสีย ก่อนจะมองเข้าไปในห้องจัดงาน มองตรงไปที่ภรรยาสาวอย่างกังวล “นั่นสิ ทำไมกะทันหันไม่รู้แต่เลขาท่านเพิ่งโทรมาเมื่อกี้ เราต้องเช็คอินที่นี่สักคืนนายคงกลับไปที่หางดงไม่ได้ เพราะเท่าที่รู้สัญญาณอินเตอร์เน็ตยังไม่แรงเท่าที่ควร ที่สำคัญศาตราจารย์ฟิลิปท่านเป็นคนนัดมาโดยตรง ถ้าเราปฏิเสธคงจะไม่ดี” นายแพทย์ภัทรออกความคิดเห็น“นายเช็คอินที่โรงแรมปางแก้วเรียบร้อยแล้วเหรอ อาจจะไม่มีห้องก็ได้”“เรียบร้อย ตั้งแต่เลขาศาตราจารย์โทรมาแล้วล่ะ”“หงุดหงิดเป็นบ้าเลย งั้นผมไปส่งน้ำกับลูกกลับบ้านก่อนแล้วกัน ศาตราจารย์นัดตอนตีหนึ่งมิใช่เหรอ”“ที่อเมริกาก็ตอนเช้าพอดี แต่ของเราดึกเป็นบ้า” นายแพทย์ภัทรอดที่จะบ่นตามไม่ได้ แต่ด้วยหน้าที่ทำให้ต้องทำตาม “งั้นผมรีบไปส่ง น้ำกับลูกกลับบ้านก่อนล่ะกันนะ หมอภัทรแล้วจะเอาเสื้อผ้ามาสำหรับเปลี่ยนด้วย พรุ่งนี้เช้าจะได้ตรงไปที่โรงพยาบาลเลย”นายแพทย์อนวินท์หันไปมองใบหน้าภรรยาสาว ที่ตอนนี้เรียบแต่แววตาสั่นระริกรา

“นิ รักวินท์นะรักมาตลอด รักมาตั้งแต่สมัยเรียน วินท์คือรักแรกและรักสุดท้ายของนิ และนิสัญญากับตัวเองว่าจะไม่ยอมเสียวินท์ไปอีก ไม่เด็ดขาด”แพทย์หญิงนิภาเอื้อมมือไปจับที่แก้มพร้อมกับยื่นริมฝีปากเข้าไปหา อนวินท์สะบัดหน้าทำให้หญิงสาว จูบพลาดไปโดนแค่คางเพียงนิดเดียว อนวินท์เซจนล้ม ศีรษะไปฟาดกับขอบเก้าอี้ อย่างแรงทำให้สลบไป “วินท์คะ วินท์” แพทย์หญิงนิภาตกใจ เขย่าร่างกายของเพื่อนชายคนสนิท เมื่อจับชีพจรเต้นปรกติใบหน้าของแพทย์หญิงนิภาผ่อนคลายความกังวลไปมาก หญิงสาวถอดเสื้อผ้าตนเองทีละชิ้นทีละชิ้นแล้วพาดไว้ที่เก้าอี้ แล้วมาถอดเสื้อเชิ้ตให้กับเพื่อนชายคนสนิท หลังจากทั้งผลักและลากขึ้นมาบนโซฟาอย่างทุลักทุเลแพทย์หญิงนิภาเดินเข้าไปในห้องน้ำในห้องนอนหยิบชุดคลุมสีขาวขึ้นมาสวม ใบหน้านิ่งสนิทสมองกำลังครุ่นคิดอย่างหนัก “วินท์เป็นของเรา เป็นของเรา ของเราคนเดียวเท่านั้น” หญิงสาวพูดกับตัวเองในกระจก แววตามุ่งมั่นก่อนจะมัดเชือกที่เอวหลวมๆ ก่อนจะเดินออกไปด้านนอก แพทย์หญิงนิภานั่งข้างๆ เพื่อนชายคนสนิท ที่ยังสลบเสมือนหลับใหล หญิงสาวกำผ้าขนหนูที่ชุบน้ำอุ่นมาลูบที่ใบหน้าเบาๆ ก่อนจะเหลียวไปมองมือถือที่หล่นอยู่ข้างตั

“อย่าต่อสู้เลยวินท์สถิติทางการแพทย์เคยพิสูจน์ว่าไม่มีใครทนยานี้ได้ มันได้ผลทุกราย” แพทย์หญิงนิภาเน้นเสียงอธิบายก่อนจะใช้มือเอื้อมไปลูบที่ริมฝีปากของชายหนุ่มอย่างรักสุดหัวใจ “ถ้าคุณทำได้ คุณจะได้แค่ร่างกายผม”“นิไม่แคร์ ขอแค่ให้วินท์เป็นของนิแค่นั้นพอ”“คุณไม่น่าจะมีอาชีพนี้”“หมอก็คนนะคะวินท์ มีเลือดเนื้อมีหัวใจ” แพทย์หญิงนิภากำลังเกี่ยวมือไปที่กางเกงบิกินี่ตัวจิ๋ว อนวินท์พยายามรวบรวมกำลังที่กำลังเหลือน้อยนิดให้ก้าวห่างออกไป แต่แพทย์หญิงนิภาใช้แขนมาสะกัด อนวินท์ เหมือนถูกกักให้อยู่ในอ้อมแขนของหญิงสาว ใบหน้าห่างกันแค่คืบเดียว แพทย์หญิงนิภากำลังก้มหน้าจะเข้าไปจูบ อนวินท์สะบัดใบหน้าทำให้หญิงสาวจูบไปโดนแค่ปลายคาง แพทย์หญิงนิภาหงุดหงิดเมื่อเห็นกริยาที่ปฏิเสธของชายหนุ่ม หญิงสาวเอื้อมมือมาจับที่คางแล้วใช้ร่างกายของตัวเองเหมือนล็อคร่างกายของชายหนุ่ม อนวินท์กัดริมฝีปากอีกครั้งเมื่อคลื่นความต้องการทางเพศกำลังซัดอย่างหนักหน่วงจนรู้สึกเหมือนจุกที่ช่วงท้อง “อย่าทรมานตัวเองเลยค่ะวินท์ เรามาสนุกกันเถอะ” แพทย์หญิงนิภาใช้มือข้างหนึ่งจับที่คาง มืออีกข้างกักร่างของชายหนุ่มไว้ อนวินท์รู้สึกสลดใจที่ตน

“นาย...หมายความว่า” แพทย์หญิงนิภาหน้าชา ยืนนิ่งหัวใจเต้นแรง“แม่คุณสารภาพหมดแล้ว”“ไม่จริง ฉันไม่เชื่อ”“งั้นคุณก็กลับไปหาแม่คุณ แล้วถามท่าน”เสียงกรีดร้องของหญิงสาว ทำให้นายแพทย์สุชาติส่ายหน้าด้วยความระอา “แล้วเลิกคิดเรื่องจะพรากหมอวินท์จากน้ำได้เลย”“ไม่มีวัน นังนั่นมันมีดีอะไรกว่าฉัน ฉันเหนือกว่ามันทุกอย่างรู้ไว้ซะ แล้ววินท์ต้องเป็นของฉันคนเดียว ถ้านายไม่มายุ่งเมื่อคืน เราสองคนก็มีความสุขไปแล้ว”“ด้วยการมอมยาเนี่ยนะ”“ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้วินท์มา ไม่ว่าจะวิธีไหน” แพทย์หญิงนิภายืนยันหนักแน่น“มันคงไม่มีวันนั้นหรอกนิ” เสียงชายหนุ่มอีกคนที่ดังมาจากหน้าห้อง ทำให้แพทย์หญิงนิภาต้องเงยหน้าขึ้นฉับพลัน แล้วก็ต้องหน้าเจื่อนเมื่อแววตาที่มองมามันเปลี่ยนไปจากเดิม“ไม่นึกเลย เพื่อนที่ผมรักและไว้ใจจะทำกันได้ นี่คุณใช้แม่คุณ ผมให้ไปอยู่ใกล้งั้นเหรอ ไม่น่าเชื่อว่าผมจะดูคนผิดขนาดนี้”แพทย์หญิงนิภาถลาวิ่งเข้าไปเพื่อจะไปอยู่ใกล้ชายหนุ่ม แต่ต้องชะงักเมื่ออีกฝ่ายชี้นิ้วแล้วตวาดเสียงดัง“คุณหยุดอยู่ตรงนั้นอย่าเข้ามาใกล้ผม รู้ไหมตอนนี้ผมรู้สึกขยะแขยงคุณเป็นที่สุด เพราะนอกจากคุณจะใช้มิตรภาพความเป็นเพื

บ้านพิพัฒนพงค์ตรีรินทร์ ธมกานต์ และคุณหญิงมณีจันทร์ ลอบมองต้นน้ำที่นั่งที่เรือนกล้วยไม้ ในขณะที่ปล่อยให้น้องนนท์ไปเล่นกับลูกชายของกอหญ้า ต้นน้ำนั่งมองเด็กผู้ชายสองคนในวัยไล่เลี่ยกันวิ่งเตะบอลกลางสนามก่อนจะปล่อยใจให้เลื่อนลอย หญิงสาวยกนาฬิกาขึ้นมาดู ตอนนี้เกือบจะบ่ายสี่โมงแล้ว อีกไม่กี่ชั่วโมง ก็จะได้เวลาเลิกงานของนายแพทย์อนวินท์ ต้นน้ำมีใบหน้าเศร้าเมื่อมองเห็นพี่ชายเพียงคนเดียว เข้ามาเล่นกับเด็กชายทั้งสองอย่างสนิทสนม ในใจหญิงสาวปวดแปลบเมื่อนึกถึงว่าตนเองเป็นคนตัดสินใจเดินจากมา และการกระทำครั้งนี้อาจส่งผลทำให้ลูกชายเป็นกำพร้าพ่อตั้งแต่ยังเล็ก ต้นน้ำมองไปที่ลูกชายตัวน้อยด้วยความสงสาร“คุณคะ คุณว่ายัยน้ำจะทะเลาะกับหมอหรือเปล่า ทำไมกลับมาแล้วดูลูกเราเศร้าจังคะ แล้วหมอล่ะหมอทำไมไม่กลับมาด้วย”“รินทร์เป็นแม่ ทำไมรินทร์ไม่ถามลูกล่ะ ผมไม่รู้หรอก” ธมกานต์กล่าวพลางหยิบหนังสือสวดมนต์ขึ้นมาเปิดอ่าน“รินทร์ยังไม่กล้าถาม เห็นลูกเงียบๆ เศร้า ๆ รินทร์รอให้ลูกเล่าเองค่ะ” ตรีรินทร์มองไปที่บุตรสาวคนเล็กด้วยความเป็นห่วง“งั้นก็ต้องรอให้ลูกพร้อมลูกคงจะเล่าเอง แต่ดุเหตุการณ์น่าจะไม่ค่อยดีนัก” ธมกานต์ลุกขึ