All Chapters of หญิงใบ้ในกำมือแม่ทัพปีศาจ : Chapter 31 - Chapter 40

สองกายหนึ่งใจ ยามนั้นกวนเฉินหลางอยู่ในอ่างอาบน้ำไม้ขนาดใหญ่ ซึ่งได้หลิวอู้หลิวตง กับทหารอีกสองคนช่วยดูแล แน่นอนเขาไม่อยากให้ลูกน้องมารับใช้ใกล้ชิด ทั้งพยายามลุกจากเตียงด้วยตนเอง หากแต่พอก้าวขาก็พลาดในตอนแรกด้วยทรงตัวยังไม่ดี เขาเกือบล้มและทำให้อวิ๋นมู่หลันดุเสียงเข้ม ทั้งยังวางสีหน้าราวกับนางเสือ เห็นเช่นนั้นคนตัวโตย่อมต้องยอมให้ผู้อื่นช่วยเหลือ หาไม่แล้ว อวิ๋นมู่หลันคงไม่ยอมตามใจเขา เหนืออื่นใด หลังจากพิษถูกขจัดออกจากร่างกาย นางก็สรรหาเรื่องต่อว่าเขาให้คันที่หัวใจ และเขาชอบฟังเสียงนางเหลือเกิน รื่นหู มันสูง ๆ ต่ำ ๆ สตรีคนนี้โชคร้ายถูกทำให้เป็นใบ้ทั้งที่นางมีรูปโฉมงดงามและน้ำเสียงไพเราะ เขามองนาง และหัวใจไหวโอนต่อเรือนกายเย้ายวน “อาหลัน เป็นนางสิงห์จอมเผด็จการ” แม่ทัพหนุ่มปั้นสีหน้ายิ้มแย้มทั้งที่ริมฝีปากเขาซีด เหงื่อผุดพราวเต็มหน้าผาก เขาเพิ่งฟื้นไข้แต่ยังทำอวดดีอวดเก่งด้วยการตอแยนาง “หากข้าใจอ่อนและไม่ใช้ไม้แข็งกับท่าน สตรีตัวเล็กเท่านี้ไยจะควบคุมปีศาจกินคนได้” “หึ ๆ ๆ ได้เป็นปีศาจตัวจริงเสียที ครั้งนี้นับว่าคุ้มค

น้องสาวบุญธรรม “พร้อมให้ข้าส่งความเข้มข้นหรือไม่... ปากสวาทของเจ้าร้อนฉ่าแล้ว ทั้งยังรัดข้าจนแทบขาดใจตาย อาหลัน... ช่างเป็นสตรีเจ้าเล่ห์” อวิ๋นมู่หลันเสียวซ่านจับใจ เมื่อเขาเอ่ยถ้อยคำแสนจั๊กจี้ ก็ชวนให้สะเทิ้นอาย นางจึงปล่อยมือเขา หยุดดูดเลียนิ้วยาวใหญ่ “ขืนยังพูดอีก ขะ… ข้าจะหยุดการรักษาท่านเดี๋ยวนี้ คนลามก!” ทั้งที่อวิ๋นมู่หลันเอ่ยไปอย่างนั้น แต่นางกลับเล่นสนุกตามกวนเฉินหลางประหนึ่งตนเป็นหมอหญิงจริง ๆ สะโพกนางขยับขึ้นลง ความใหญ่ที่ซึ่งเต้นตุบ ๆ ในร่างกายเหมือนจะขยายตัวใหญ่กว่าเดิม มันแข็งแรงเปี่ยมด้วยพลังแห่งชีวิต “อ๊ะ... ท่านยิ้มด้วยเหตุใด” รอยยิ้มเขากรุ้มกริ่ม ดวงตาทอแสงละมุน จนหัวใจนางคล้ายถูกหลอมละลาย “เมื่อมีความสุข ข้าย่อมต้องแสดงออก...” “ฮึ ดูเหมือนแม่ทัพกวนจะยิ้มได้ก็ต่อเมื่อได้รังแกข้าจนสมใจ” “อาหลัน ข้าหาได้รังแกเจ้า แต่เป็นเจ้าที่กำลังรักษาคนไข้ต่าง หาก... ยอดหมอหญิงของข้า” เขาว่าจบจึงขยับร่างกายเบื้องล่างยามนั้นสิ่งที่เคลื่อนไหวในร่างกายสาวถลำลึกจนนางเผลอครางเสียงกร

นางมองไปยังหลิวตง อีกฝ่ายเองมีสีหน้าไม่สู้ดี ปกติไม่ได้ใส่ใจเรื่องพวกนี้นัก แต่พอได้ยินว่าอาหารชั้นเลวกำลังจะถูกนำไปให้เชลยศึกชาวหนานหยางนางจึงรู้สึกว่าหัวใจหดเกร็ง “พวกมันทำให้พี่น้องอยู่อย่างลำบาก รองแม่ทัพเหนี่ยวถูกคุมตัวกลับเมืองหลวง และข้าได้ยินว่ามันคือองค์ชายไร้แผ่นดิน สมควรแล้วที่จะได้กิน หิน ทราย ที่ปนอยู่ในโจ๊ก ถึงไม่ใช่ยาพิษ แต่มันคงปวดท้องจนตาย และถ่ายออกมาเป็นเลือด ห้า ๆ ๆ” ลูกมือคนหนึ่งเอ่ย พลางเติมหลายสิ่งที่สกปรกลงไป กระนั้นมีคนไม่เห็นด้วยอยู่บ้าง ทว่าไม่กล้าขัดใจนาง เพราะสตรีผู้นี้มีพ่อครัวหนุนหลัง อวิ๋นมู่หลันสูดลมหายใจลึก นางจะปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปได้หรือ ในเมื่อคนซึ่งถูกกล่าวถึงคือเมิ่งถู และถึงจะเป็นคนอื่นนางก็ให้กินของที่เป็นอันตรายเช่นนี้ไม่ได้! “แม่นางหลัน มิใช่หน้าที่ของท่าน” เนื่องจากกวนเฉินหลางต้อง การปกปิดฐานะที่แท้จริงของหญิงสาว เขาจึงให้ลูกน้องเรียกนางว่าแม่นางหลัน อวิ๋นมู่หลันถลึงตาใส่อีกฝ่าย เมื่อก่อนนางไม่รู้ว่าอาหารสำหรับนักโทษแย่ยิ่งกว่าของเสียที่เททิ้งเช่นนี้ นอกจากนั้นงานครัวที่นี่ยังไม

อวิ๋นมู่หลันยืนนิ่ง ๆ อยู่หน้าห้องขัง ซึ่งก่อนเข้ามาเสี่ยวเฮยได้วิ่งนำทางนาง มันเห่าอยู่สองสามครั้งเสียงดังก้องไปหมด และนางให้หลิวตงปรามมัน เพราะไม่ต้องการรบกวนทั้งผู้คุมและนักโทษคนอื่น แต่เสี่ยวเฮยยังคำรามในลำคอราวกับมันไม่ชอบใจบางสิ่ง เมื่อนางหยิบแป้งปั้นก้อนกลมที่ผสมเนื้อไก่สับและตับหมูอวดมัน เสี่ยวเฮยก็ส่ายหางรัว ๆ และยอมสงบลงแต่โดยดี ดวงตากลมโตของเสี่ยวเฮยจ้องผู้เป็นนาย ถ้าหากมันสื่อสารด้วยภาษามนุษย์ได้ คงแจ้งบางสิ่งที่มันรู้แก่อวิ๋นมู่หลันแล้ว หญิงสาวยืนอยู่เช่นนั้นเกือบหนึ่งอึดใจ เกิดความอึดอัดขึ้นอย่างประหลาด อีกทั้งรู้สึกห่วงใยเมิ่งถู ด้วยเขายังนั่งหันหลังให้กรงขัง และแม้จะเห็นเพียงแผ่นหลังที่มีเลือดแห้งเกรอะกรังติดกับเสื้อนักโทษ แต่นางก็ร้าวไหวทั้งใจ เป็นฝีมือกวนเฉินหลางหรอกหรือที่ทำร้ายเมิ่งถูถึงเพียงนี้ ผู้คุมที่รู้จักกับหลิวตงใช้กระบองเหล็กฟาดใส่กรงขังแล้วเอ่ยเสียงดังว่า “นักโทษ... ได้เวลาอาหาร” เสียงอีกฝ่ายดัง แต่เมิ่งถูไม่ได้ขยับตัว เขายังนั่งนิ่ง ๆ หายใจในจังหวะสม่ำเสมอ

คืนนั้นอวิ๋นมู่หลันไม่ได้กลับค่าย และกวนเฉินหลางก็ดีกับนางเหลือเกิน เขาพาชมเมืองเล็ก ๆ ที่มีอาหารอร่อย ทั้งยังมีโรงละครที่น่าตื่นใจ นอกจากมีนางรำเอวอ่อน การแสดงวิชาปามีดกับฟาดแส้ที่น่าตื่นตาตื่นใจ ยังมีหุ่นกระบอกเคลื่อนไหวด้วยมือให้ชมด้วย หญิงสาวนึกว่าตนย้อนกลับคืนสู่วัยเด็ก นางยิ้มอยู่ตลอดและคนตัวโตก็เอาใจ คอยป้อนของหวานให้กินไม่ขาดปาก “ท่านแม่ทัพ... ข้ากินเองได้” “เห็นอาหลันชอบ ข้าจึงอยากเอาใจ” เขาพูดง่าย ๆ เช่นนั้น แต่นางกลับสะเทิ้นอาย ยามนี้หัวใจไปอยู่กับคนผมขาวหน้าดุ มองอย่างไรเขาก็เป็นบุรุษที่นางพึงใจ แม้ลึก ๆ มีอคติอยู่ ทว่ากวนเฉินหลางช่วยนางหลายหน จริงอยู่บุรุษผู้นี้ไม่ใช่คนดี และยังขึ้นชื่อว่าปีศาจ ทว่าปีศาจย่อมมีหัวใจและเลือดเนื้อ หลังจากเพลินใจในโรงละคร เขาพานางไปเลือกซื้อผ้า และเครื่อง ประดับที่ตลาดกลางคืนติดคลองสายยาว แสงไฟและเสียงดนตรีกับผู้คนที่เดินขวักไขว่ให้ความบันเทิงใจ อวิ๋นมู่หลันไม่คาดคิดว่า จะมีโอกาสเดินเคียงข้างผู้ชายตัวโตมาก่อนจึงค่อนข้างประหม่า แต่เป็นกวนเฉินหลางที่ดูแลนางอ