All Chapters of หญิงใบ้ในกำมือแม่ทัพปีศาจ : Chapter 51 - Chapter 60

บุรุษย่อมไม่เขินอายสตรี เรือนหลังเล็กนั้นมีกลิ่นอับอยู่สักหน่อย และร่างสตรีนั่งอยู่ข้างเสามีบาดแผลหลายแห่ง กระนั้นก็เริ่มตกสะเก็ด ทั้งได้รับการรักษาที่ดี ทั้งหมดเกิดขึ้นจากการที่นางหลบหนีบุรุษร้ายกาจหลวนคุน ก่อนที่โชคชะตาจะพลิกผันเมื่อมีคนผู้หนึ่งยื่นมือเข้าช่วยไว้ อวิ๋นหยวนม่านกรีดร้องราวกับคนเสียสติ ด้วยยังไม่หายตื่นตกใจเมื่อมีคนก้าวมายืนตรงหน้า แต่น้ำเสียงอีกฝ่ายทั้งการที่เขาให้คนดูแลนางอย่างดีเป็นสิ่งที่ทำให้นางรู้ว่าโลกนี้ไม่ได้โหดร้ายจนเกินไป “หึ ๆ ๆ แต่เจ้าไม่ใช่นาง ไม่มีความคล้ายคลึงสักนิด!” เขาเอ่ยแล้วจึงสั่งให้คนดูแลอวิ๋นหยวนม่าน ซึ่งเป็นหมอที่ท่าทางแปลก ๆ ใส่ยาบนแผลนาง และสั่งสตรีอีกสองคนที่มือหนักทั้งหยาบกร้านช่วยเช็ดเนื้อตัว “ช่วยข้าไว้ด้วยเหตุใด” นางเอ่ยถามคนพวกนั้น สายตาจ้องบุรุษที่โดดเด่นท่ามกลางคนแปลกหน้า “เจ้าไม่สมควรตายด้วยน้ำมือผู้อื่น ชีวิตนี้จงอยู่เพื่อทดแทนบุญคุณที่มู่หลัน... ไม่ใช่สิ หลันเอ๋อร์ที่ดีต่อเจ้าเถิด” “รู้จักน้องหกด้วยหรือ และท่าทางเจ้าเหมือนคนต่างแคว้น ท

บ้านเมืองอยู่ในยามคับขัน อวิ๋นมู่หลันทั้งขบขันและรู้สึกเป็นที่รักยิ่ง เมื่อกวนเฉินหลางรู้ว่านางตั้งครรภ์ได้เกือบสองเดือนเขาก็โกรธตัวเองที่หลายวันก่อนมีแรงสิเน่หาต่อนางอย่างท่วมท้น อีกทั้งออกแรงอย่างหักโหมต่อเรือนร่างงดงาม “ข้าผิดไปแล้วอาหลัน ขัดเคืองใจสิ่งใดหรือไม่ ต่อไปนี้ข้าจะยอมกินน้ำแกงขม ๆ เพื่อระงับราคะ หมั่นฝึกจิตใจให้สงบราวกับนักพรต หรือข้าควรกินเจ ดีหรือไม่!” นางมองเขาและยิ้มอย่างรักใคร่ ชายผู้นี้ยามทำหน้าที่แม่ทัพใหญ่ก็ดุดันห้าวหาญ ทว่าเมื่ออยู่ในเรือนเขากลายเป็นบุรุษแสนดีและอ่อนโยนต่อสตรี “มิได้ อย่าทำให้ตนต้องลำบากเพราะข้า อีกอย่างน้ำแกงใด ๆ หากดื่มมากเกินไป ย่อมส่งผลร้ายต่อร่างกาย และลูกคนต่อไปของข้ากับท่านพี่ พวกเขาอาจไม่ได้ลืมตาขึ้นมาดูโลก!” นางบอกเขาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “จริงด้วย เช่นนั้นข้าจะอดกลั้นให้มาก หากมีราคะเมื่อใดก็จะ... ทำสมาธิ และจับดาบฝึกวิชา ขี่ม้าให้เหงื่อท่วมตัวแทน” เขาเสนอวิธีการต่าง ๆ นานา เพื่อที่ตนเองจะไม่ฝักใฝ่ต่อเรื่องอุ่นเตียง และเมื่อนางได้ฟังคำพูดเขาก็หัวเราะขึ้นอีก

กวนฮูหยิน อวิ๋นมู่หลันหายใจไม่สะดวกนัก นางพยายามควบคุมสติ แต่มือสังหารที่ดักซุ้มอยู่มีหลายร้อยชีวิต “แม่นางหลัน เพื่อความปลอดภัยของท่านข้ายอมเอาชีวิตเข้าแลก ตอนนี้ส่งนกพิราบไปแล้ว ไม่นานคงมีกองกำลังมาเสริมและช่วยเหลือเราเป็นแน่” “หัวหน้าตง รักษาชีวิตไว้ก่อน คนพวกนั้นต้องการเพียงแค่ตัวข้า คงไม่คิดร้ายจนต้องเสียเลือดเนื้อ!” หลิวตงแม้อายุยังน้อยแต่หาใช่คนขี้ขลาด อีกทั้งวรยุทธ์ได้รับการฝึกฝนอย่างดี นอกจากทางด้านทหารเขายังใช้อาวุธลับได้อย่างแม่นยำ หัวหน้าหน่วยลับร่างสูงเพรียวกระโดดขึ้นสูงเหนือยอดต้นไม้ เขาสังเกตการณ์กองกำลังอีกฝ่าย ยามนั้นเห็นว่ามีคนที่หมายเข้ามาชิงตัว อวิ๋นมู่หลัน ฝีมือพวกมันนับว่าไม่ต่ำทราม แน่นอนไม่ใช่แค่มือสังหาร แต่เป็นองครักษ์ที่ได้รับคำสั่งมาจากผู้มีอำนาจ เมื่อหลิวตงกลับมายังรถม้า เขาเอ่ยเสียงเครียดว่า “ข้ากับสาวใช้เหล่านี้ จะให้พวกนางปลอมตัวเป็นแม่นางหลัน ส่วนท่านไปกับพ่อบ้านหมิงและหมอตำแย” “อันตรายโดยแท้ หากถึงที่สุดให้พวกเขาพาตัวข้าไปเถิดหัวหน้าตง ข้าไม่ต้องการให้ผู้ใดสละเลือดเนื้อเพื

บ้านบรรพบุรุษของสกุลกวนอยู่บนพื้นที่สูงและอากาศดี เงียบสงบ อวิ๋นมู่หลันที่ห่วงหลายอย่างโล่งใจ เมื่อนางเห็นหลิวตงปลอดภัย ส่วนไป๋อิงกับลูกของมันอีกสามตัวได้แผลเล็กน้อยและฝ่ายที่คิดจับตัวนางนั้น สืบทราบได้ความว่าเป็นคนของเหนี่ยวซีกังซึ่งร่วมมือกับเจียงเฟย สองคนนี้เกี่ยวข้องกันได้อย่างไร เรื่องนี้สร้างความกังขายิ่งนัก ด้วยเจียงเฟยถือเนื้อถือตัวมาตลอด แต่นางกลับลดตัวมาสุงสิงกับเหนี่ยวซีกัง หรืออาจเป็นไปได้ว่านางเลือกทางให้ตนเองแล้ว ด้วยรู้ว่าหากต้องการหลุดจากเงื้อมมือของรัชทายาทก็คือต้องเข้าหาผู้ที่ชั่วร้ายกว่า และกล้าทำเรื่องซึ่งผู้อื่นไม่อยากยื่นมือเข้าไปยุ่ง “จับตัวไว้ได้ราว ๆ ห้าสิบคน และข้าสั่งให้คุมตัวไปยังค่ายหหารเพื่อรอรับโทษ ส่วนใต้เท้าเหนี่ยวหนีไปได้ แต่ฮูหยินอย่าได้กังวล ขณะที่ข้าตามจับตัวเขา มีกองกำลังนุ่งชุดหนังสัตว์โผล่มา และประกาศก้องว่าต้องการตัวเขา หากใครคิดแย่งชิงย่อมเป็นศัตรูฝ่ายนั้น” “หัวหน้าตงรู้หรือไม่พวกเขาเป็นใคร” แต่เดิมหลิวตงไม่อยากบอกนาง ทว่าเป็นปรมาจารย์จางที่กล่าวขึ้นเสียเอง “เขาคือชาวหนานหยาง เป็นคนที่ข้าไม่คิดอยากจะรับเป็

อวิ๋นมู่หลันปวดท้องตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง กระทั่งฟ้ามืดลงในเย็นวันเดียวกันยังไม่มีทีท่าจะดีขึ้น “เด็กตัวโตเกินไป!” หมอตำแยเอ่ยเช่นนั้น แต่ปรมาจารย์จางที่อยู่ด้านนอกมีความสงสัยทั้งห่วงลูกศิษย์ ถึงไม่เคยทำคลอดสตรี ทว่าพบเห็นเรื่องราวต่าง ๆ มามิน้อย ทั้งยังเชี่ยวชาญเรื่องจับชีพจร การฝังเข็ม ดูโหงวเฮ้ง จนสามารถคาดเดาเพศเด็กในท้องมารดาได้ “ขอข้าตรวจชีพจรนาง อาจมีสิ่งที่พวกเรามองข้าม” ชายสูงวัยเอ่ยจบจึงก้าวไปยังห้องทำคลอด ซึ่งมีฉากกั้นไว้ นางยื่นมือผ่านฉากผ้าบาง ๆ ปรมาจารย์จางจับชีพจรในอึดใจต่อมา แล้วเอ่ยถาม “เจ้าหายใจลำบากหรือไม่ ยามเด็กในท้องดิ้น รู้สึกเช่นไร” อวิ๋นมู่หลันคิดตาม นางทบทวนถึงช่วงเวลายามเด็กในท้องดิ้น และไป๋อิงกับลูก ๆ ของมันมักมาดม หรือส่งเสียงหงิง ๆ พร้อมคลอเคลียคล้ายให้กำลังใจ “ศิษย์มักเหนื่อยง่าย มีครั้งหนึ่งหลังจากเด็กในท้องดิ้นจนหายใจไม่สะดวก หมอตำแยช่วยจับชีพจร นางบอกว่ามันไม่คงที่” เมื่อเอ่ยถึงตรงนี้ อวิ๋นมู่หลันก็นึกไปถึงช่วงก่อนเดินทางมาถึงบ้านบรรพบุรุษ “จำได้ว่า ลูกดิ้นฝั่งด้านซ้ายไ