All Chapters of THE BOY พ่อตามขา: Chapter 111 - Chapter 120

ฉันเอ็ดหมอไปเพราะถ้าขืนชักช้ากว่านี้มีหวังทุกอย่างต้องพังราบแน่ ดูสีหน้าคนเป็นหมอประจำตระกูลเขาคงจะแปลกใจมากเพราะกำลังตั้งใจจะเข้ามาพยุงร่างฉันเพื่อตรวจอาการแต่ฉันดันลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงอีกทั้งยังใช้มือล้วงเข้าไปในชุดที่มีซิปอยู่ตรงหน้าท้องก่อนดึงถุงเลือดออกมาหน้าตาเฉยเลือดปลอมถูกทำขึ้นซึ่งเหมือนเลือดจริงมากแทบแยกไม่ออก ข้นเหนียวเหนอะตัวไปหมดใจจริงอยากเข้าไปอาบน้ำด้วยซ้ำแต่ไม่สามารถทำได้เพราะต้องรีบไปจับผิดคนต่อไปแบบอาบเลือดปลอมแบบนี้แหละดีคงสนุกพิลึก“คุณผู้หญิง...”เขาเป็นหมอประจำตระกูลจึงดูห่วงใยฉันมาก รอยยิ้มฉันถูกส่งไปให้เพื่อให้เขาสบายใจและเชื่อว่าความจริงฉันไม่ได้เป็นอะไรถึงแม้จะท้องเพียงแค่ตอนล้มก็ล้มไม่แรงอีกทั้งฉันยังทันใช้มือรองรับตัวจึงมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นว่าไม่ได้เป็นอะไรแน่นอน“สบายใจได้ฉันไม่ได้เป็นอะไรหรอก”จะมีก็แค่อาการเกร็งกล้ามเนื้อนิดหน่อยเท่านั้นที่บอกว่าแทบไม่ไหวแต่น้ำตาที่ไหลก่อนหน้าบอกได้เลยว่ามันเป็นของจริงล้วนๆ เกิดจากความรู้สึกมันหวั่นไหวง่ายเกินไปประกอบกับการเห็นน้ำตาของคนที่ตัวเองรักทั้งสองคนจึงรู้สึกเสียใจมาก รู้สึกผิดหวังในตัวเองที่ทำให้คนอื่นที่รักม

ท่าทางดูสบายมากมันเป็นคำถามที่แสดงออกผ่านแววตาทว่า...ทำไมตอนนี้ฉันถึงเห็นแค่พี่ตามคนเดียวนะเขานั่งใช้มืออันแดงกร่ำสั่นไหวเล็กน้อยซึ่งมีร่องรอยถลอกเลือดซิบตรงหลังมือกุมใบหน้าอยู่โซฟาโดยที่หนึ่งในมือมีปืนถืออยู่ด้วยปืนจริง...ส่วนคุณแม่คงมีคนพาออกไปแล้วรอบห้องมีข้าวของตกแตกกระจายงานวันรวมญาติกลายเป็นงานวันแตกหักไม่มีรอยยิ้มหรือความสนุกสนานอย่างก่อนหน้าต่างกันสิ้นเชิง ฝ่ามือใหญ่ในยามขยับสั่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นน่ากลัวมาก พี่ตามทำราวกับกำลังกดดันทุกคนที่อยู่ภายในห้องรับแขกแห่งนี้กลัวเพราะรอบมีแต่ผู้ชายชุดดำแบบนี้ใครจะกล้าออกไปถ้าออกไปก็เท่ากับหาความตายใส่ตัว“จะถามอีกครั้งว่าเป็นฝีมือใคร”“...”น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยขึ้นแบบเฉยชามากกว่าคุณพ่อเสียอีก พี่ตามในด้านนี้ที่แสดงดูน่ากลัวมากเป็นพิเศษเพราะทันทีที่ใบหน้าหล่อเงยขึ้นนัยน์ตาสีนิลกลับแดงกร่ำล้อมรอบแสดงความแข็งกร้าวดุดันเต็มเปี่ยมยิ่งในยามที่กวาดสายตามองแบบเงียบๆ ก็ยิ่งดูสยองขวัญเพิ่มหลายเท่าตัวปัง!“กูถามว่าใคร!” ปืนกระบอกนั้นถูกวางลงบนโต๊ะกลางซึ่งเป็นกระจกอย่างแรงตามมาอีกครั้งถ้าสังเกตโต๊ะนั้นเริ่มมีรอยร้าว บ่งบอกถึงระดับความแรง “มั

“ฉัน ...ขะ”“หุบปากเถอะว่ะ”ขนาดฉันยังรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ กับถ้อยคำประโยคเหล่านี้ของพี่ตามแล้วนับประสาอะไรกับคนที่โดนกระทำ ครั้งแรกที่ฉันไม่อยากเข้าไปห้ามเลย ไม่ว่าคนที่โดนกระทำจะเป็นผู้หญิงก็ตาม หล่อนโหดร้ายจนเกินไปซึ่งมันไม่สามารถรับได้ ฉันไม่ใช่คนโลกสวยที่จะทนเห็นอะไรแบบนี้กับตาไม่ได้แค่ยืนนิ่งเหยียดยิ้มให้ผ่านทางสายตา“คุณ..พี่”แต่ว่าผู้หญิงคนนี้หล่อนใช้สายตาเบี่ยงมองมายังคุณพ่อเพื่อเป็นตัวช่วย คนสุดท้ายที่สามารถพึ่งพาได้แต่ฉันว่าคุณพ่อก็ไม่สามารถห้ามพี่ตามได้แล้วมาถึงขนาดนี้แล้วยากแน่อีกอย่างหนึ่งแผนพวกนี้ก็เกิดขึ้นจากความคิดของท่านแสดงว่าที่ผ่านมามีการทำใจหนักมาพอสมควร“เธอทำตัวเองทั้งนั้นนวลฉวี”“คุณพี่...ฉวี...”“คิดว่าฉันโง่มากงั้นเหรอ ฉันผ่านร้อนผ่านหนาวก็มามาก มองปุ๊บก็รู้ว่าคนๆ นี้มีลักษณะนิสัยเป็นยังไง เธอเป็นคนทะเยอทะยานอยากมั้งอยากมีทั้งที่มันไม่ใช่ของตัวเอง ทำทุกอย่างเพื่อตัวเองไม่สนใจว่าใครเขาจะเดือดร้อนที่สำคัญไปกว่านั้นฉันรับไม่ได้เธอคิดจะฆ่าหลานที่ไม่รู้เรื่องราวอะไร”“ขอ..”“มันสายไปแล้วสำคัญความสำนึกผิด ฉันไม่นิยมคนเลี้ยงไม่เชื่อง”แค่นี้ร่างใหญ่ก็เดินออกไปโดยไม่

ใจดีไปกับคนสมัยนี้ใช้ได้ยาก“แม่ตูนขา เมื่อไหร่พ่อตาขาจะมา...”น่าเอ็นดูมาก ร่างป้อมนอนพิงข้างกายฉันจากตอนแรงก็เหมือนนั่งพิงดีหรอกเวลาผ่านไปนิดเดียวร่างเล็กกับไถลกลายเป็นนอนไปเสียแล้ว ดวงตากลมโตแทบจะปิดแหล่ไม่ปิดแหล่ฉันบอกต้องตาหลายครั้งว่าไม่ต้องรอพ่อแต่ลูกสาวตัวแสบกับดื้อรั้นเองบอกลงท้ายว่าอยากกอดพ่อตอนนอนด้วยพอย้ายมาบ้านใหญ่เราสามคนพ่อแม่ลูกได้นอนด้วยกันไม่แยก“คนดีของแม่ตูนขานอนก่อนนะเดี๋ยวพ่อตามขาก็มา”“งื้อ...”น้ำเสียงงอแงเกิดขึ้นอีกแล้ววันนี้พอพี่ตามออกจากบ้านไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมงได้ก็มีคนพาต้องตามาส่ง เธอสวยมากเป็นผู้หญิงที่ขนาดผู้หญิงด้วยกันอย่างฉันยังเอ่ยชมคิดว่าจะสวยเพียงไหน ใบหน้าเฉี่ยวมีเอกลักษณ์เด่นเป็นของตัวเองมากเวลาไม่ยิ้มอาจดูหยิ่งแต่เวลายิ้มให้ต้องตานั้นดูอบอุ่น เธอรับมือกับเด็กได้เสมือนคุ้นเคยเป็นดิบดีฉันได้คุยกับเธอเพียงแค่ไม่กี่ประโยคจากนั้นเธอก็ขอตัวไปพบคุณพ่อเพื่อคุยเรื่องอะไรบางอย่าง แต่แค่ไม่กี่ประโยคนั้นสามารถรับรู้ได้ด้วยความรู้สึกว่ามันจริงจังจริงใจเพียงไหน“เด็กขี้งอแง”“งื้อ...” แขนเล็กตวัดเข้ามาโอบวางไว้ตรองหน้าท้องของฉันด้วยความแผ่วเบา ใบหน้ากลมขยับ

ตาม ภูมิรพี: TALK@ลานถนนเก่ากระบี่เวลา 00.00 น. ตอนนี้คงลุล่วงเป็นค่ำคืนของวันใหม่แล้วแต่ผมยังไม่ได้กลับบ้านไปหาลูกเมียไม่แม้กระทั่งโทรบอกเพราะกลัวความอดทนที่มีอยู่แล้วลดต่ำผลต่อมามันจะทนไม่ได้เอา การขึ้นเครื่องมุ่งหน้ามากระบี่หลังจากที่จัดการกับผู้หญิงคนนั้นเสร็จเรียบร้อย การจัดการของผมก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรมากหรอกแต่ถ้าขืนสาธยายขึ้นตอนทุกคนจะต้องหาว่าผมเข้าขั้นโรคจิตมากแน่ๆ มือข้างไหนเอายาใส่มือข้างนั้นก็ไม่เหลือ เท้าที่พาเดินไปทำความชั่วคิดเหรอว่าจะเหมือนเดิม ทุกอย่างในร่างกายถ้าใช้ทำร้ายเมียและลูกผมมันต้องใช้การไม่ได้เอาแบบนี้แล้วกัน ไม่เหมือนตายแต่ก็อยู่ในจุดตายทั้งเป็นทรมานกว่าเยอะ ทว่าเรื่องราวชวนปวดหัวเข้ามาตีแผ่ให้ชีวิตตัวเองไม่หยุดหย่อนจริงๆ ผมพ้นเบญจเพสไปหลายปีแล้วนะแต่ทำไมความซวยถึงเข้ามาซ้ำๆ โคตรปวดหัว การกลับมาเยือนถิ่นเก่าอีกครั้งกลับมายืนไอ้ตรงถนนสายเก่าเส้นนี้ที่ถูกปล่อยรกร้างห่างสายตาผู้คนเมื่อก่อนที่ยังอาศัยอยู่ที่นี้มักเป็นที่โปรดมัวสุ่มเรื่องเลวๆ กับพวกเพื่อนและวันนี้ก็คงไม่ต่างกัน