All Chapters of พ่ายรักนางบำเรอ: Chapter 221 - Chapter 230

“คุณยาหยีฝากผมมาบอกคุณด้วยครับ”“…”“ถ้าทานเสร็จแล้ว รบกวนออกไปจากร้านด้วยนะครับ รบกวนเวลาทำงานของพวกเราครับ คุณผู้ชาย”ชายหนุ่มที่ได้ยินดังนั้นก็ทำหน้าเศร้าสร้อยทันทีจริงๆ แล้วเธอตั้งใจจะไล่เขากลับไปนี่เอง ไม่ได้ห่วงใยเขาเลยแม้แต่น้อย เขาจึงใช้มือล้วงเข้าไปในกระเป๋าและควักเงินแบงค์จำนวนสิบใบขึ้นมาและวางลงบนโต๊ะ“ฝากบอกคุณยาหยีด้วยนะครับ ขอโทษที่มารบกวน นี่เป็นค่าเสียเวลาของร้านนะครับ แล้วผมจะกลับมาใหม่”พูดจบชายหนุ่มก็เดินจากร้านออกไปทันทีทิ้งให้พนักงานชายหนุ่มนั้นยืนงงงวยอยู่เพียงลำพัง และเดินกลับไปรายงานบอสของตัวเองชายหนุ่มที่ตัดสินใจเดินออกจากร้านก็ขับรถไปยังบ้านของตนทันทีเอี๊ยดดด…เสียงล้อรถเบรคดังทั่วคฤหาสน์จนคุณหญิงมาลัยและสาวใช้พากันวิ่งออกมาดู“เกิดอะไรขึ้น ตาคีย์”“เมียไล่กลับบ้าน” เขาพูดออกมาอย่างหงุดหงิดในขณะที่เดินลงมาจากรถ“เดี๋ยวก่อน”“ครับคุณแม่”“แม่บอกแกไว้ว่ายังไง หื้มมม…” คุณหญิงมาลัยพูดจบก็ใช้มือคว้าใบหูของลูกชายลงมาทันที“โอ๊ยยย คุณแม่ ผมเจ็บ ผมเจ็บครับ” ชายหนุ่มร้องออกมาเสียงดังลั่น เมื่อเจอคุณหญิงมาลัยดึงเข้าที่ใบหู“เจ้าลูกคีย์ แม่บอกว่ายังไง แม่บอกลูกว่า

“ยะ ยาหยี ผะ ผมไปนอนข้างล่างดีกว่านะครับ เดี๋ยวหยีจะไม่สบายใจ”“ฮึก ฮืออออออ..” หญิงสาวที่ร้องเรียกชายหนุ่ม เมื่อถูกปฏิเสธ เธอก็ร้องไห้ออกมาทันที จนชายหนุ่มต้องวิ่งเข้ากอดเธอ“โอ๋ๆ ไม่ร้องนะครับ เดี๋ยวลูกจะร้องตามนะครับ คุณเป็นอะไร ร้องไห้ทำไม บอกผมสิ”“ฮึก คุณไม่นอนกับหยี”“โถ่..ทำไมผมจะไม่อยากนอนกับคุณล่ะครับ ผมเฝ้าโหยหาคุณตลอดเวลา”“แล้วทำไมไม่ขึ้นมานอนกับหยีในห้องละคะ”“ผะ ผม..เอ่อ..ผมกลัวว่าคุณจะรำคาญผม และพลอยทำให้คุณหลับไม่สนิท”“ฮึก ฮือออออ” หญิงสาวร้องไห้ออกมาอีกครั้ง“ชู่ว ไม่ร้องนะครับคนดี เอาอย่างนี้ดีไหม..เดี๋ยวผมไปเอาฟูกข้างล่างมานอนตรงพื้นข้างๆ คุณ โอเคไหมครับ” ชายหนุ่มรีบตัดบทสนทนาทันที เพราะกลัวว่าหญิงสาวจะร้องไห้ไปมากกว่านี้ เพราะเขาเคยศึกษามาคร่าวๆ ว่าคนที่ตั้งครรภ์จะมีอารมณ์ที่อ่อนไหวมาก เขาจึงไม่อยากทำร้ายจิตใจเธอ และกลัวว่าจะไปกระทบถึงเจ้าตัวเล็กในท้องอีกด้วย“โอเคค่ะ คุณลงไปเอาฟูกมานอนข้างหยีเร็วๆ นะคะ”ภายในห้องนอน…ชายหนุ่มที่เพิ่งไปนำฟูกมาจากข้างล่าง ก็จัดการวางลงข้างเตียงของหญิงสาวและจุดเทียนหอมเพิ่มเติมให้เธอได้ผ่อนคลายและหลับสบาย หลังจากนั้นก็ปิดไฟนอนและล้

หลังจากนั้นหนึ่งเดือนต่อมาหญิงสาวก็ได้ให้กำเนิดลูกชายสุดแสนน่ารักน่าชัง ชายหนุ่มและคุณหญิงมาลัยจัดจองห้องพิเศษสำหรับคลอดและให้หมอที่ดีที่สุดทำคลอดให้กับเธอตอนนี้เป็นเวลาสามเดือนแล้วที่เธอเลี้ยงดูลูกอยู่ที่บ้าน พร้อมกับสามีของเธอและคุณหญิงมาลัยพวกเขาทั้งสองปฏิบัติกับเธอและลูกของเธอดีมาก จนไม่รู้สึกถึงความรักที่ขาดหายไปเลยแม้แต่น้อยคิรินเห่อลูกชายเป็นอย่างมาก และซื้อของเล่นเต็มบ้านมาให้ลูกน้อย แถมยังทำเนรมิตห้องข้างๆ ที่ติดกันเป็นประตูเชื่อมถึงกัน เพื่อเตรียมห้องให้กับลูกชายตัวเล็กเมื่อโตขึ้นส่วนคุณหญิงมาลัยก็ไม่ได้น้อยหน้าเลยแม้แต่น้อย สั่งให้คนมาออกแบบข้างบ้านให้เป็นสนามเด็กเล่นทันทีจนบางครั้งเธอก็ต้องปล่อยเลยตามเลย ได้แต่ทำตามพวกเขาทั้งสอง เพราะเธอมั่นใจว่าเขาทั้งสองนั้นกำลังมอบสิ่งดีดีให้กับลูกของเธอแอ๊ดดดดด..“ยาหยี ลูกของเราหลับแล้วยังครับ” ชายหนุ่มที่เพิ่งกลับมาจากประชุมผู้ถือหุ้นประจำปีรีบเปิดประตูเข้ามาหาเธอหลังจากประชุมเสร็จวันนี้เขาอ้อนให้เธอและลูกมาให้กำลังใจเขาถึงบริษัท เพราะไม่อยากให้เธอและลูกห่างไปไหนตอนนี้เขาติดเธอเป็นอย่างมาก ไม่ว่าจะไปที่ไหนเขาก็ติดตามเธอไปตลอด

สองปีผ่านไป...หลังจากพะพายคลอดลูกคนที่สองแล้ว ทุกคนต่างประคบประหงมลูกของเธอทั้งสองเป็นอย่างมากตอนนี้พ่อวิทย์และแม่ณีของเธอก็ได้ย้ายเข้ามาอยู่ที่คฤหาสน์ของชายหนุ่มเรียบร้อยแล้ว เพราะเธอนั้นอ้อนวอนให้พ่อวิทย์และแม่ณีเข้ามาอยู่ เพราะท่านทั้งสองอายุมากแล้ว เธอเลยอยากดูแลท่านทั้งสองให้ดีที่สุด และตอนนี้กลายเป็นว่าพ่อวิทย์และแม่ณีได้อยู่รวมแก๊งค์เดียวกันกับพ่อแม่ของมาร์ชเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เพราะไม่ว่าพ่อธนินและแม่ขวัญจิราของมาร์ชจะไปประเทศไหน เขาก็ไม่ลืมที่จะพาพ่อวิทย์และแม่ณีของเธอไปด้วยเช่นเดียวกัน โดยแม่ขวัญจิราบอกพ่อวิทย์กับแม่ณีว่า อายุมากแล้วใช้ชีวิตในบั้นปลายให้สบาย เพราะว่าทั้งสองคนทำงานเหนื่อยมาเยอะแล้ว และไม่ต้องเกรงใจอะไรทั้งนั้น เพราะพวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันตอนนี้พะพายก็เริ่มปลีกตัวห่างออกจากลูกและคอยช่วยเหลือดูแลบริษัทของมาร์ชได้แล้ว และตอนนี้มาร์ชได้จ้างพี่เลี้ยงอีกสองคนมาดูแลปรายฟ้า ลูกสาวคนโตของเธอ และสายฟ้า ลูกชายคนเล็กของเธอเหตุผลที่เธอทำงานช่วยมาร์ช เพราะเธออยากช่วยเขาแบ่งเบาภาระธุรกิจของเขา แม้ว่าจะเป็นงานเล็กๆ น้อยๆ เธอก็เต็มใจช่วยเขา และดูแลเขายามเหนื่อยจากการทำ

บรรยากาศช่วงเย็นริมทะเล...มาร์ชที่จัดการมอบรักให้พะพายไปหลายชั่วโมง กว่าเขากินเธออิ่มก็ปาไปเกือบบ่ายสามโมง ทำให้หญิงสาวที่ได้เป็นอิสระก็เพิ่งตื่นขึ้นมาและรีบอาบน้ำแต่งตัว พาลูกของเธอมาเดินเล่นริมทะเลชมพระอาทิตย์ตกในยามเย็น พร้อมกับมาร์ชที่กำลังอุ้มสายฟ้าลูกคนเล็กอยู่ในอ้อมแขนทั้งสี่อยู่หันหน้ามองดูคลื่นทะเล โดยมีปรายฟ้ายืนอยู่ตรงกลางระหว่างมาร์ชและพะพาย และเหล่าบอดี้การ์ดยืนเฝ้าระวังอยู่ห่างๆซ่า!! ซ่า!! ซ่า!!เสียงคลื่นกระทบกับหาดทรายทำให้พะพายรู้สึกผ่อนคลายเป็นอย่างมาก ตอนเด็กๆ เธอเป็นคนที่ชอบทะเล แต่ด้วยความที่ฐานะยากจนมากๆ และเธอก็เป็นคนเหนือที่บ้านของเธอรายล้อมไปด้วยต้นไม้และภูเขา ทำให้เธอจินตนาการไม่ได้เลยว่าทะเลจะมีหน้าตาเป็นอย่างไร และไม่เคยรู้มาก่อน แต่เมื่อเธอได้เขาโรงเรียนในตอนยังเล็กก็มีคุณครูเล่าให้ฟังและวาดภาพให้เธอดู และเมื่อเธอเห็นก็รู้สึกชอบทะเลทันที ทำให้เธออยากมาดูด้วยตาของตนเอง และวันนี้ก็มาถึงแล้ว วันที่เธอมายืนอยู่ตรงหน้าท้องทะเลอันกว้างใหญ่ไพศาลแบบนี้ครั้นที่เธอไปทำกิจกรรมของชมรมก็พบเพียงแค่ผืนป่าชายเลนเพียงแค่นั้น ไม่ได้มองเห็นน้ำทะเลที่หน้าตาเหมือนที่เธอเคย