Todos os capítulos de Owned By Contract : Capítulo 61 - Capítulo 70

Ingrid Alessia's point of view Mag-isa na naman ako.Umalis na si Niño kanina pa, at hindi ko alam kung saan siya nagpunta. The room is locked. Sinubukan ko ulit hilahin ang handle ng pinto hanggang sa mamula ang mga palad ko, pero walang nangyari. I don't know either if I'm alone in this creepy house or if the security who abducted me is still lingering somewhere in the shadows of the hallway. Ang tanging naririnig ko lang ay ang kaluskos ng mga sanga ng puno sa labas at ang sarili kong mabilis na paghinga.It’s already night, and the darkness outside makes the forest look like a wall of ink. Niño isn't coming back yet, and I don't know when. Honestly? I don't even care. Mas gusto ko pang mabulok dito sa katahimikan kaysa makita ang mapanuri at malamig niyang mga mata.But I have a strong feeling I know exactly where he is. He’s at the company. I can almost picture it—he’s probably sitting on that hallway floor again, blabbering some bullshit to

Leonhardt Dietrich's point of view "Bilisan mo, Rico! I said faster!" sigaw ko habang nakatingin sa labas ng bintana ng SUV. Ang bawat streetlight na nadadaanan namin ay parang paalala kung gaano kabilis tumatakbo ang oras. Labindalawang oras na. Twelve hours of Ingrid being in the hands of God-knows-who. Kilala ko but not the head of that abduction. My phone vibrated in my hand. It was Wayne."Leonhardt! Leonhardt, listen to me!" Halos hindi magkaintindihan ang boses ni Wayne sa kabilang linya. He was panting, his voice laced with pure, unmix panic."Wayne, what is it? I'm on my way to the North district, may lead kami—""Forget the North! Leonhardt, tumawag si Niño!"Napatigil ako. "What? He’s right there at the office with you, isn't he? I left him there!""No! He’s gone! I went to the pantry for a second to get water, and when I came back, the hallway was empty. Then he called me—he was crying, Leonhardt. He said someone sna

Ingrid Alessia's point of view Nakayuko ako sa gilid ng pinto, ang mga daliri ko ay mahigpit na nakakapit sa piraso ng basag na salamin. Ramdam ko ang talim nito kahit may balot na tuwalya. My heart was thumping against my ribs, isang mabilis at marahas na ritmo. I waited.Maya-maya, narinig ko ang pamilyar na tunog ng susi. The door swung open. Hindi ko na hinintay na makahakbang siya nang malalim. I lunged forward with everything I had, aiming for his throat. Pero bago pa tumama ang salamin, isang mabilis na kamay ang humawak sa pulso ko. In isang iglap, binaligtad niya ang braso ko at itinulak ako pabalik sa kama.Napaaray ako nang tumama ang likod ko sa kutson. Pagtingala ko, doon ko nakita ang demonyo niyang mukha. He looked perfect. Walang siyang galos manlang at mas lalong walang gusot ang damit, at wala na ang bakas ng pagkadukot kuno na idinrama niya kanina sa phone. He was staring at me with a mix of amusement and a growing, dark irrit

Ingrid Alessia's point of view Nakatitig nalang ako sa bintana, sinusubukan na basahin ang mga anino sa labas. Wala na ba talaga? Wala na bang darating?Nilingon ko si Niño na abala sa pag-check ng flight documents sa tablet niya, habang si Ashlie naman ay prenteng nakaupo sa tabi ko, tinitingnan ang kanyang bagong manicure na parang wala kaming ginagawang krimen. This was my only chance. Bago kami makarating sa tarmac, bago ako tuluyang lamunin ng ingay ng makina ng jet.With one desperate roar, sinunggaban ko ang manibela mula sa likuran. I tried to jerk it to the left, hoping to crash the car, to create a scene, to attract the airport police, anything but a peaceful departure."ANO BA, INGRID!" sigaw ng driver na tauhan ni Niño, binabalanse na niya ang sasakyan habang sumisigid ang tunog ng preno sa kalsada.Pero hindi ako nagtagumpay. Masyadong malakas ang driver, at bago ko pa man maabot ang gear shift, isang marahas na kamay a

Ingrid Alessia's point of view Nasa malawak na sala kami ng villa, kung saan ang bawat sulok ay kumikinang sa ginto at mamahaling marmol, pero para sa akin, ang bawat disenyo ay parang tinik sa mata. Nakaupo ako sa isang velvet chair, pinipilit nalang na nilulunok ang mga dates at baklava na meryenda ko, habang sa tapat ko ay nakaupo si Malik, ang mentor kong tila walang kapaguran sa pagpapahirap sa utak ko. Ang boses ni Malik ay may mabigat na Arabic accent, bawat salita ay parang gasgas na bakal. "You are too soft, Ingrid. In this region, Justice is a fairy tale told to children. Here, we speak the language of Wasta—influence. If your client kills, he was protecting his interest. If he steals, he was recovering his assets. Change your mind, or the desert will swallow you." "I am a lawyer, Malik! Hindi ako tagalinis ng dumi ng mga mamamatay-tao!" sigaw ko, itinatapon ang hawak kong case file sa lamesang ginto. "Ang ebidensya rito ay malinaw! He bombed a civilian sector!" "And you