Semua Bab หนี้หัวใจใต้กลลวง: Bab 41 - Bab 50

เธอเดินตามเขาลงบันไดจากชั้นบนของตัวอาคาร ผ่านโถงทางเดินยาวที่เต็มไปด้วยประตูปิดเงียบ จนกระทั่งมาถึงชั้นล่างสุด—ซึ่งเป็นโถงต้อนรับขนาดย่อม ประตูกระจกถูกเลื่อนเปิด อากาศด้านนอกอบอุ่นกำลังดี แสงแดดยามสายโรยตัวผ่านเรือนยอดไม้สูงที่โอบรอบตัวอาคาร ลาริสาก้าวออกจากบานประตูกระจก ก่อนที่ลมหายใจจะนิ่งงันไปชั่วครู่…เมื่อเธอได้เห็นภาพตรงหน้าอย่างชัดเจนเป็นครั้งแรก ตัวคลับ…ไม่ได้ตั้งอยู่กลางความวุ่นวายของเมือง แต่แฝงตัวอยู่กลางธรรมชาติที่เหมือนตั้งใจปกป้องมันไว้ในอ้อมแขนของป่า อาคารสีเทาอ่อนแนวโมเดิร์นทรงเหลี่ยมสะอาดตา ตั้งอยู่ในแอ่งเนินซึ่งรายล้อมด้วยแนวสนสูงเรียงตัวสม่ำเสมอ แผ่นกระจกใสรอบอาคารสะท้อนเงาไม้และท้องฟ้าจนดูคล้ายภาพวาด เสียงน้ำไหลเบา ๆ ดังมาจากฝั่งหนึ่งของแนวตึก เป็นลำธารสายแคบที่ไหลผ่านฐานเนิน ซึ่งถูกจัดภูมิทัศน์ให้กลายเป็นสวนญี่ปุ่นขนาดย่อม “คุณคงคิดว่าที่นี่จะเหมือนคลับในเมือง” เสียงเขาดังขึ้นเบา ๆ ข้างหลัง เธอหันกลับไปสบตาเขา ในแววตานั้น…มีทั้งความสงสัย และความแปลกใจ ภานุวัฒน์เดินนำเธอลงจากระเบียงหิน สู่ทางเดินหินกรวดที่ฝังเรียงอย่างประณีต “แต่มันไม่ใช่” เขาว

โต๊ะเกมไม่ได้จัดกระจายอย่างคาสิโนทั่วไป แต่ละโต๊ะถูกแยกออกเป็นสัดส่วน มีฉากกั้นสูงคล้ายห้องประชุมขนาดย่อม ผู้เล่นที่นั่งอยู่ภายในล้วนแต่งกายเรียบง่าย สูทสีเข้ม หน้าตานิ่งสงบ ไม่มีใครหยิบโทรศัพท์ ไม่มีใครยิ้มขณะเล่น ทุกการเคลื่อนไหว…เหมือนผ่านการคิดซ้อนมาหลายชั้น บนโต๊ะไม้สักแต่ละตัว ชิปที่วางไว้มีมูลค่าหลักแสนถึงหลักล้าน กระเป๋าเอกสารวางชิดมุมโต๊ะ ราวกับเป็นของประกอบฉาก แต่แท้จริงแล้ว…คืออาวุธของคนที่กำลัง 'เปลี่ยนทุนมืดให้กลายเป็นกำไรขาว' “ที่นี่ไม่ได้เปิดให้ใครก็ได้เดินเข้ามา” เสียงของภานุวัฒน์ดังขึ้นเบา ๆ ข้างเธอ “ต้องผ่านการกลั่นกรองหลายชั้น เพราะเงินที่หมุนเวียนตรงนี้…ไม่ได้มาจากธุรกิจทั่วไป” ลาริสาเหลือบตามองเขา เธอไม่แน่ใจว่าเขากำลังพูดเพื่อสอน หรือแค่เล่า แต่ทุกคำ…คมพอจะฝังลงในใจ มีชายวัยกลางคนคนหนึ่งนั่งอยู่ท้ายห้อง ล้อมรอบด้วยบอดี้การ์ดเงียบ ๆ สามคน ดวงตาเขาไม่มองใคร เพียงยื่นชิปสีดำให้ดีลเลอร์ แล้วกระซิบบางคำเป็นภาษาที่เธอฟังไม่รู้เรื่อง “นักธุรกิจจากต่างประเทศ” ภานุวัฒน์เอ่ยขึ้น “เจ้าพ่อขายอาวุธ…แต่ไม่มีใครกล้าลากเขาเข้าคุก ไม่มีหลักฐานที่แน่นหนา เ

เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้ ราวกับแรงดึงจากบางสิ่งที่เขาก็ไม่อาจต้าน แววตาคมเข้มจ้องเธอแน่วแน่ ไม่เหลือความแข็งกร้าว ไม่มีการบีบบังคับ แต่ชัดเจนและจริงใจจนน่าหวาดหวั่น ลาริสาขยับหนีโดยสัญชาตญาณ แผ่นหลังชนเข้ากับพนักโซฟา หัวใจเธอเต้นแรงจนหูอื้อ มือเย็นเฉียบ แม้ภายในจะร้อนราวกับมีเปลวไฟแล่นพล่านไปทั่วอก เขาไม่หยุด แต่ก็ไม่ได้รุกเร้า เพียงแค่ขยับเข้าใกล้เธอช้า ๆ ด้วยจังหวะที่เหมือนจะให้โอกาสเธอถอย แต่ในขณะเดียวกันก็ไม่ยอมให้เธอหนีไปจากตรงนี้อีก “ถ้าคุณจะเกลียดผม...ผมจะไม่ขอแก้ตัว” เสียงของเขานุ่มลึก ราวกับชะล้างความแข็งกระด้างในหัวใจ “แต่ในคืนนี้...ผมขอแค่ครั้งเดียว ให้ผมได้อยู่ใกล้คุณ ในแบบที่ผมไม่ต้องหลอกตัวเองอีกแล้ว” ดวงตาของเขาจ้องลึกลงมา ลึกจนเธอรู้สึกว่าไม่มีที่ให้หลบซ่อนอีกต่อไป เขาไม่ได้พยายามบังคับ แต่เพียงมอง...และปล่อยให้ความรู้สึกพูดแทน เธอกำมือแน่น พยายามต้านแรงบางอย่างที่ดึงดูดเขาเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ แต่หัวใจเธอกลับไม่อาจหลีกหนีได้เหมือนร่างกาย เธอไม่เข้าใจว่าเพราะอะไร... หรือบางที เธอเข้าใจมาตลอด แต่แค่ไม่เคยกล้ายอมรับ ลมหายใจของเขาแตะลงข้างแก้มเธอ นุ่ม ร้อ

ทุกครั้งที่เขาดันเข้า เธอก็ร้องครางต่ำในลำคอ ร่างเธอแอ่นตามราวกับต้องการมากกว่าที่เขาให้ เขาขยับลึกขึ้นในแต่ละจังหวะ เปลี่ยนมุมเล็กน้อยให้เขากดถูกจุดนั้น จุดเดียวที่ทำให้เธอสะดุ้งทุกครั้งที่โดน และเมื่อลำตัวเขาเสียดเข้าถูกตรงนั้น เธอก็ครางเสียงหลง “อ๊ะ… ตรงนั้น…” เขาขยับเข้าไปซ้ำ และเธอก็เหมือนจะละลายไปในอ้อมแขนของเขา เสียงครางของลาริสาดังขึ้นอีกครั้งเมื่อภานุวัฒน์กระแทกเข้าสุดความลึก เธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าเพียงการถูกเติมเต็มเช่นนี้…จะทำให้เธอรู้สึกเหมือนทั้งโลกกำลังหมุนช้าลง เขาค่อย ๆ ขยับ จากจังหวะเนิบนาบ กลายเป็นหนักแน่น เขาขยับเอวเข้าออกช้าแต่มั่นคง เสียงครืดของโซฟาเบียดกับแรงขยับทำให้บรรยากาศร้อนขึ้นเรื่อย ๆ แต่สิ่งที่ทำให้ลาริสารู้สึกเหมือนจะขาดใจ… คือทุกครั้งที่เขากระแทกเข้าในมุมเดิม เธอก็แทบหยุดหายใจ “อืม…ลึก...เกินไป…” เธอครางแผ่ว หายใจกระชั้น ดวงตาพร่าเบลอจากแรงเสียวที่กำลังพุ่งขึ้นเป็นคลื่นอีกระลอก เขาก้มลงดูดปลายอกเธอขณะที่ยังไม่หยุดขยับสะโพก การเสียดสีสองจังหวะ—ภายในและภายนอก—ทำให้เธอกรีดร้องเสียงพร่า “ไม่ไหว...ฉันจะ…” เธอครางขาดคำ ก่อนร่างจะสะท้านอี

เขานิ่งไป หัวใจเขาเหมือนชะงักลงเพียงครู่ เพียงชั่ววินาทีที่คำถามนั้นดังขึ้น ในหัวของภานุวัฒน์ ภาพคืนหนึ่งย้อนวาบเข้ามา คืนที่เขายืนอยู่ในความมืด กำกับทุกอย่างอย่างเงียบงัน ก่อนที่ไม่กี่ชั่วโมงถัดมา ข่าวประกาศจะรายงานว่า 'รัฐมนตรีวิศรุต เกริกไกร เสียชีวิตในสถานที่ควบคุมตัวกลางดึกเมื่อคืน...' เขานิ่งไปนิดหนึ่ง ไม่ถึงกับเปลี่ยนสีหน้า แต่แววตาเขาเหมือนหรี่ลงเล็กน้อย เหมือนบางอย่างในใจยังไม่ถูกปลดออกไป เขาไม่อยากให้เธอรู้…ไม่ใช่ตอนนี้ เพราะความจริงบางเรื่อง มันอาจหนักเกินไปสำหรับหัวใจของคนที่เพิ่งยอมเปิดประตูรับเขาเข้ามา “คนเราก็เปลี่ยนกันได้” เขาพูดขึ้นในที่สุด เสียงทุ้มเรียบ เหมือนคำตอบทั่วไป แต่เมื่อเธอมองดี ๆ …ก็จะเห็นว่าเขาเลี่ยงสายตาไปเสี้ยววินาที “บางทีผมอาจจะเหนื่อย หรือบางที…ผมแค่ไม่อยากมองคุณด้วยความเกลียดอีกแล้วก็ได้” ลาริสานิ่งฟัง คำพูดเขายังไม่อ่อนหวาน แต่มันกลับซื่อตรง…และน่าฟัง เธอยิ้มบาง ๆ ยกส้อมขึ้นหมุนเส้นพาสต้าอีกครั้ง “ริสาว่าคุณไม่ได้เกลียดริสาหรอก แต่คุณแค่ยังไม่แน่ใจ…ว่าจะกล้ายอมรับสิ่งที่รู้สึกกับริสาหรือเปล่า” เขาหลุดขำเบา ๆ สายตาหันกลับมา