Todos os capítulos de ยั่วรักภรรยาในนาม: Capítulo 91 - Capítulo 100

“พี่ศีล” บทจะดื้อด้านเขาก็ไม่ฟังใครเหมือนกัน“ปล่อยนะพี่ศีล อายไม่แต่งได้ยินไหม จะวันนี้หรือวันไหนก็ไม่แต่ง อายจะกลับบ้าน ปล่อยอายลงเดี๋ยวนี้”“พี่ไม่ปล่อย พี่ต้องคุยกับอายให้รู้เรื่อง เราต้องตกลงกัน พี่จะเดินหน้าทำตามที่พี่บอกกับคุณป้า คือพี่จะแต่งงานกับเธอ”ปึก ปึก ปึก... เธอระดมกำปั้นทุบเขา“ก็บอกว่าอายไม่แต่ง ไม่แต่ง”“เอาไว้คุยกันก่อนค่อยบอกว่าจะแต่งไหม”“คุยแบบไหน”“เดี๋ยวอายก็รู้” เขาก็พาเธอขึ้นไปบนชั้นสอง ซึ่งเป็นห้องนอนของเขาเอง“หยุดนะ” เธอดิ้นขลุกขลัก“อายอย่านะอย่าดิ้นแรงนะ ถ้าตกลงไปแล้วละก็ เดี้ยงทั้งคู่แน่นอน ไม่เชื่อรึ” เขาทำท่าจะโยนเธอลงไป ศีลทั้งตัวใหญ่และแข็งแรง เธอนึกกลัว แล้วยิ่งอยู่กลางบันไดสูงแบบนี้อีกคุณป้าที่บอกว่าจะไปให้พ้นได้แต่แอบมอง แล้วยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ จะเป็นใครก็ได้ที่จะมาเป็นหลานสะใภ้น่ะ ยิ่งท่านได้รู้ว่าศีลรู้หัวใจตัวเองแล้วก็ยิ่งดี จะได้ไม่ต้องบังคับกันคุณป้าถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกแต่คนที่หนักใจที่สุดในตอนนี้ก็คือ... เอมิตาห้องนอนของศีลมีอีกคู่หนึ่งที่กำลังต่อสู้กันถึงความในใจที่กำลังจะส่งออกให้อีกคนได้รู้ ศีลตัดสินใจทำอะไรบางอย่างดังคำยุยงของเ

“เออ... ดี ๆ ถ้าอย่างนั้นฉันจะไปอาบน้ำก่อน ร้อนมาก วันนี้” แม้จะว่าอากาศร้อนทำให้เหนียวตัว แต่ว่าหน้าตาของท่านก็ดูชื่นบาน ความหวังของคนแก่ ที่พ่อกับแม่ของศีลฝากฝัง ก็ขอให้ลูกชายได้เป็นฝั่งเป็นฝา ตอนนี้ทุกอย่างกำลังดำเนินไปในทางนั้น“คุณนายต้องแต่งตัวสวย ๆ นะคะ เอาให้สวยที่สุดไปเลย เพราะว่ากำลังจะมีข่าวดี และถ้าเป็นจริง คุณนายก็จะได้อุ้มหลานเร็ว ๆ นี้”“เหลนสิยะ”“ใช่ค่ะเหลน และก็หลานสะใภ้ จิตตรีดีใจด้วยจริง ๆ”“ถ้ารู้มาก่อนหน้านี้ละก็ เราคงจะมีงานมงคลไปนานแล้ว”“คุณนายคะ งานแต่งงานของคุณศีลกับคุณหนูอาย คุณนายจะจัดงานใหญ่ไหมคะ”“ก็ต้องแล้วแต่สองคนนั้น ฉันไม่ยุ่งหรอก จะยุ่งแค่ให้ได้ฤกษ์ดีอย่างเดียว ส่วนเรื่องการจัดงานก็แล้วแต่คนสองคนแล้วกันว่าเขาจะเอาอย่างไร นี่ ๆ คนหนุ่มสาวสมัยนี้อะนะ เขาปรู๊ดปร๊าดกัน พวกเราแก่แล้ว ตามไม่ทันพวกเขาหรอก เรามันคนหัวโบราณ ไม่ได้ทันสมัยเหมือนพวกเขา เฮอะ ๆ ถ้าเป็นสมัยนั้นตอนที่ฉันสาว ๆ อะนะ กว่าจะได้จับมือกัน เฮ้อ... แต่เดี๋ยวนี้แกดูสิจิตตรี” พยักพเยิดไปในห้องของศีลอีก“นั่นไง ไม่ต้องจ่งต้องจีบกันล่ะ ฉุดเข้าห้องไปเลย” แล้วท่านก็ถอนหายใจดัง“แล้วมันไม่ดีหรือค

เสียงหัวเราะของศีลทำให้หัวใจที่เคยแห้งแล้งของเอมิตาฟูพองขึ้นดั่งเป็นน้ำทิพย์ชโลมตรงหัวใจ หรือว่า... เธอควรจะใช้สายตาที่แท้จริงมองศีลที่มาจากข้างใน“ทำไมมองพี่แบบนี้”“ฮึ-ฮึ” เอมิตาหัวเราะบ้าง“เฮ... หัวเราะและทำหน้าแบบนี้มันยังไง ๆ อยู่นะ”เขาทำหน้ายิ้มยกริมฝีปากข้างเดียวเลียนแบบเอมิตา“ยิ้มแบบนี้จะให้พี่เข้าใจว่าอย่างไรครับ”“คนอะไร หัวก็ไม่ล้าน ทำไมขี้น้อยใจ”“พี่รักอายจนหัวใจจะระเบิดนะสิ นี่คิดจนหัวจะกลับว่าพี่จะทำอย่างไรดี” เขายังคงกอดเธอเอาไว้แน่น ไม่ยอมปล่อย และจรดปลายจมูกลงมาที่แก้มของเอมิตาหอมฟอด ๆเอมิตานึกแปลกใจที่เธอไม่คิดรังเกียจเขาแล้วศีลบดเบียดเจ้าลูกชายที่ถูกปลุกเข้ากับเนื้อขาของเธอ“พี่ศีลคะ อายอึดอัด พี่คลายกอด แล้วขยับไปนอนห่างอีกนิดได้ไหม”“ทำไม” เขายังหน้าแดงเถือก และหายใจแรง ๆ คงจะกดดันตัวเองมาก ๆ ไม่ให้ทำอะไรเธอไปมากกว่านี้ แกนบุรุษของเขาแข็งแทบแตกแล้ว ศีลจำใจถอยห่างเธอ และไปนอนตะแคงหันมามองหน้าของเอมิตา เอามือซุกหว่างขา“อายว่า อายไปดีกว่า”“ไม่ให้ไป อยู่ที่นี่แหละ อยู่ในนี่ด้วยกัน”“ระวังพี่จะขาดใจตายนะคะ” เอมิตาเห็นเขาอดกลั้นจนหน้าเขียวหน้าดำแต่อย่าคิดว่าเธอ

“ขอบคุณมากค่ะคุณป้า” จิราภาถึงกับลุกจากเก้าอี้ลงไปนั่งพับเพียบอยู่กับพื้น ก้มกราบไปที่ตักของคุณบัววรรณ“ทำไมล่ะจ๊ะหนู”“คือหนูยังไม่ได้อยากแต่งงานค่ะ หนูยังอยากใช้ชีวิตของหนูในแบบที่ต้องการ”“ยายจิ” ผู้เป็นแม่ถึงกับออกเสียงปรามจิดาภาจึงหันไปหาท่าน “แม่คะหนูขอร้องเถอะค่ะ คุณแม่ คุณพ่อ อย่าได้บังคับหนูอีกเลย รู้ไหมคะว่าปีนี้ พ.ศ. อะไร นี่ปี พ.ศ. สองพันห้าร้อยหกสิบหกแล้วนะคะ คุณพ่อ คุณแม่ยังมีความคิดแบบโบร่ำโบราณอยู่เลย”“ยายจิ ดูสิคะคุณพี่บัววรรณ เด็กสมัยนี้ มันก็เป็นเสียแบบนี้แหละ” ออกท่าทางโกรธเคืองลูกคุณบัววรรณส่งเสียงหัวเราะ“เอาเถอะ ๆ ป้าเองก็คิดเสียดายเหมือนกันที่ไม่ได้หนูมาเป็นหลานสะใภ้ ป้าก็เลยอยากจะขอโทษหนู สร้อยเส้นนี้ป้ายกให้หนูนะเป็นของปลอบใจ” นางหยิบเอากล่องกำมะหยี่ที่อยู่ข้างตัวขึ้นมาแล้วเปิดออก เป็นสร้อยคอและจี้เพชรเส้นเล็ก ๆ พองาม“ขอให้ป้าใส่ให้หนูนะ”จิดาภาหันไปมองหน้าพ่อกับแม่ ใจไม่อยากรับเลย“รับเอาไว้นะ ถือเป็นสินน้ำใจจากป้าแทนคำขอโทษ”จิดาภาก้มลงและยกมือไหว้ คุณบัววรรณจึงได้สวมสร้อยคอให้ ใบหน้าของคุณสุทัศน์และคุณณนิจชาจึงดีขึ้น“มะ... หนูจิขึ้นมานั่งข้างบนนี้ วัน

“ก็มันเสียวอะ ตอดดี๊ดี อื้อ... อู้...” ปากลั่นครางรัวผสานกับเสียงครวญครางของอินทุภา ธีรุตม์ตอกย้ำความเป็นเจ้าของลงไปในร่างกายหญิงสาว“อะ อะ อะ พี่รุต ใจจะขาดแล้วค่ะ” เธอครางเสียงรัญจวน เมื่อธีรุตม์เพิ่มจังหวะรักขึ้นอีก อินทุภาตวัดรัดโอบกายของเขาเอาไว้พร้อมกับเด้งสวนเป็นจังหวะเดียวกัน สายน้ำใส ๆ เอ่อล้นสนองรับการบดขยี้ เขายิ่งประโคมความแข็งแกร่งประเคนลงมาอย่างหนัก ๆ เสียงเนื้อขาของทั้งสองคนกระทบกัน และเสียงครางคำรามของเขาดังก้องลั่นห้อง“พี่รุตม์ขา เมียไม่ไหวแล้วนะคะ” อินทุภาร้องบอกเขา หญิงสาวยกหัวมองการกระทำของสามี“ครับ ๆ ถ้างั้นพี่ขอจบด้วยท่าหลังนะ”“ค่ะ” เธอพยักหน้าตอบธีรุตม์รีบถอนตัวออกทันที จับคว้าเอวคอดพาร่างกายของเธอให้คว่ำลง ไม่ต้องรอให้เขาร้องขอ เธอก็จัดท่าทางคลานเข่าให้สามี ส่งเผยความอ่อนไหวไปตรงหน้าเขาธีรุตม์ก็ไม่รอช้า ได้ท่าได้ทางพอเหมาะพอเจาะ เขาก็จับแท่งบุรุษแทงพรวดให้ลึกสุด ไม่พูดพร่ำทำเพลงเดินเกมรักต่อ เขาตะบี้ตะยันตอกโยกอัดท่อนแข็งเข้าไปในร่องสาวที่มีสายน้ำเอ่อท่วม การกระแทกกระทั้นแรง ๆ ทำให้อินทุภาถึงกับหัวสั่นหัวคลอน ร้องไม่เป็นภาษาคนแล้ว ประสานรับกับเสียงของธีรุ