All Chapters of ยั่วรักภรรยาในนาม: Chapter 71 - Chapter 80

“เดี๋ยวอิน พี่ไม่หย่ากับอินแน่นอน พี่แค่มารับอินกลับบ้าน”“อินไม่กลับไปที่บ้านของคุณอีกแล้ว และจะไม่กลับไปอยู่แบบนั้นอีก คุณก็ไปอยู่กับคุณวีเถอะค่ะ ไอ้การอยู่กันแบบสามคนผัวเมียนะ ไม่ ไม่ อินไม่มีวันยอมแน่นอน ไม่มีวัน ไม่...” นัยน์ตาของอินทุภาขาวโพลน เธอมองไม่เห็นสองหนุ่มเลยด้วยซ้ำ“ไอ้รุต พอเถอะน่า มึงกลับไปก่อน กูจะดูแลคุณอินให้เอง”ได้ยินศีลพูดแบบนั้น อินทุภาถึงกับอารมณ์ขึ้น“ไม่ อินไม่ต้องการให้ใครมาดูแลทั้งหมด ออกไปให้หมดค่ะ ออกไปจากห้องของอิน” เธอลุกขึ้นอย่างรวดเร็วแต่แล้ว... วูบ... ร่างของอินทุภาค่อย ๆ ร่วงลงไป“อิน” ธีรุตม์ถึงตัวของหญิงสาวและคว้าร่างของเธอเอาไว้ ใบหน้าของอินทุภาซีดจางมาก“คุณอินครับ คุณอิน”“อินเป็นอะไร อินฟื้นสิ อิน พี่ขอโทษ อินจ๋า อิน...” ธีรุตม์ตบหน้าของอินทุภาเบา ๆ แต่หญิงสาวก็ไม่มีทีท่าว่าจะรู้สึกตัว“ไอ้รุต กูว่าพาคุณอินไปโรงพยาบาลเถอะ”“อื้อ” ธีรุตม์ช้อนร่างของอินทุภาขึ้นมา แววตาของเขามองเธอด้วยความห่วงหาอาทรและรู้สึกผิดศีลค้นหา และคว้าเอาข้าวของของอินทุภา รีบเดินตามหลังของธีรุตม์ที่ตรงไปที่ลิฟต์พนักงานที่เห็นพากันแตกตื่น“มีอะไรเกิดขึ้นคะ”“ภรรยาของผ

อินทุภาจึงได้เห็นว่าในห้อง ไม่ได้มีแต่คุณหญิง และพี่วิภาเท่านั้น ยังมีธีรุตม์ และศีลอีกด้วยธีรุตม์ขยับเข้ามาใกล้ “ผมขอโทษครับแม่”“แม่บอกแกแล้วคนที่แกควรขอโทษไม่ใช่แม่ แต่เป็นหนูอิน ยังโง่อีก”ธีรุตม์จับมือที่ซีดเซียวของอินทุภา “อิน พี่ขอโทษนะ”“...” หญิงสาวได้แต่เงียบ เธอหมดแรงที่จะสู้รบตบมือกับเขาแล้ว ธีรุตม์ก้มลงไปหอมที่หน้าผากของอินทุภา เธอได้แต่เบือนหน้าหลบ และหลับตาธีรุตม์มองหน้าผู้เป็นแม่ อย่างไรแม่ก็รักลูกชายของท่านที่สุด ทว่าคุณหญิงก็แสร้งดุ“แกน่ะไปให้พ้น ๆ หน้าหนูอิน และก็แม่ไป ไปไหนก็ไป”“โธ่แม่ครับ ตอนนี้มันค่ำแล้ว แม่จะให้ผมไปที่ไหน บ้านแม่ก็ไม่ให้ผมกลับ แล้วผมจะไปที่ไหนได้ ผมจะอยู่เฝ้าอินที่โรงพยาบาล”“ไปไหนก็ไป แกก็ไปพักที่โรงแรมอะไรก็ได้ไป อย่าอยู่ให้รกหูรกตา”“แม่ครับ” แม้จะอ้อนแม่ แต่มือก็ยังบีบจับและนวดแขนของอินทุภา“ผมไม่ไป คุณแม่นั่นแหละครับ เพิ่งออกมาจากโรงพยาบาล”วิภาที่อยู่ใกล้ ๆ สนับสนุน “ใช่ค่ะ คุณหญิงช็อกไปเมื่อรู้ว่าคุณอินหายไป หมอก็ยังไม่อนุญาตให้ออกมาสักหน่อยนะคะ คุณหญิงต้องพักผ่อนเยอะ ๆ”อินทุภาได้ยินดังนั้น ก็ลืมตาขึ้น “คุณหญิงแม่เป็นอะไรไปคะ” เอ่ยถา

เมื่อสิ้นเสียงปิดประตู อินทุภาก็ยกมือขึ้นมาแตะที่หัวใจที่ยังคงเต้นแรงไม่หยุด คำว่ารักที่เธอมีให้เขา หญิงสาวก็เพิ่งประจักษ์แก่หัวใจตัวเองว่ามันมากล้นและท่วมท้นแค่ไหน‘นี่สิที่ใคร ๆ เขาบอกว่า รักมากก็เจ็บมาก’ติ้ง ๆ ติ้ง ๆ มือถือของอินทุภามีข้อความเข้า มันทั้งสั่น และดังรัว ๆ อินทุภาจึงหยิบขึ้นมาอ่าน เพราะไม่รู้เป็นข้อความของใครบ้าง แล้วเธอก็ต้องสะดุดใจ ข้อความมาจากมายาวี(ฉันไม่รู้จะเริ่มต้นยังไง แต่ฉันอยากจะบอกเธอว่า ฉันรักรุตมาก แต่คำว่ารักตอนนี้ ฉันเพิ่งได้เข้าใจ ไม่จำเป็นต้องครอบครองเขาหรอก)(อิน ฉันฝากรุตให้เธอดูแลนะ เพราะตอนนี้รุต เขาหมดรักฉันแล้ว เขารักเธอ นี่คือสิ่งที่ฉันรับไม่ได้ที่สุด)(เหมือนที่เธอพูด เธอบอกว่าให้ไปทำดีกับแม่ของเขา เพื่อชิงเขามา เอาเข้าจริง ๆ ฉันเห็นผลของมันแล้ว เรื่องระหว่างฉันกับรุตไม่มีทางที่จะเป็นไปได้)(อุปสรรคขวากหนามเยอะแยะเหลือเกิน แล้วความชังน้ำหน้าที่คุณแม่ของรุตแสดงกับฉัน ทำให้ฉันไม่อยากที่จะเข้าไปเหมือนอย่างที่เธอแนะนำ)(แต่ก็เอาเถอะ ฉันได้เดินจากมาแล้ว และจะไม่มีวันหวนกลับคืนไปอีก เธอได้รุตไปครอบครอง ไม่ได้เป็นเมียแค่ในนาม)(ฉันหลุดพ้นเสียที หมด

“อิน พี่ไม่ได้หมายถึงแบบนั้นสักหน่อย” ตอนนี้ธีรุตม์ไม่สามารถทนเห็นน้ำตาของเธอได้ เขาจูบพรมเช็ดน้ำตาให้“หยุดมองพี่แบบอคติได้ไหม ให้โอกาสพี่ พี่มันเลวทรามต่ำช้า ทำแต่เรื่องที่ทำร้ายจิตใจของอิน แต่ต่อไปพี่จะไม่ทำแล้วจริง ๆพี่เห็นนรกแล้ว พี่จะไม่เดินไปอีก แค่ให้โอกาสพี่นะ อิน...”“คุณบีบคั้นทุกวัน ทำเหมือนกับอินไม่ใช่มนุษย์”“โอ้... เมียจ๋า ต่อไปจะไม่ทำอีกแล้ว อินครับจะลงโทษพี่อย่างไรก็ได้ ตบหน้าพี่อีกไหม”“ไม่” เธอเสียงแข็งธีรุตม์เริ่มกระวนกระวายเพราะอินทุภาร้องไห้ดังขึ้น นอกจากฮอร์โมนที่ผิดเพี้ยนไปแล้ว ยังมีอารมณ์น้อยใจที่สะสมมาก่อนหน้านั้น เขาทำกับเธอมาเยอะแยะมากมาย แต่จะมาให้เธอยกโทษให้เพียงวันเดียวนี่อะนะ“ลูกครับ บอกแม่ให้หยุดร้องไห้นะ พ่อขอโทษ พ่อจะไม่ทำให้แม่เสียใจอีก พ่อสัญญา” เขาเลื่อนตัวไปพูดกับลูกน้อยที่หน้าท้องของเธอหัวใจที่เคยเฉาและเจ็บปวด เหมือนจะได้รับการคลี่คลาย หญิงสาวไม่เข้าใจอารมณ์ที่แปรปรวนของตัวเองเลย อินทุภาหยุดร้อง และปาดมือป้ายเช็ดน้ำตา ความหดหู่ของอินทุภาเมื่อได้ยินธีรุตม์พูดกับลูก เธอกลับชื่นใจ ไม่มีวันไหนที่หญิงสาวจะไม่คิดถึงธีรุตม์ ไม่มีแม้สักวัน‘ความรักไ

ร่างเล็กสั่นสะท้าน ธีรุตม์รู้สึกทั้งสงสาร และชิงชังตัวเองสุดหัวใจ เขาค่อย ๆ ดันร่างของอินทุภาออกช้าๆชายหนุ่มจ้องสบตาใบหน้าสวยหวานที่เอ่อคลอเต็มไปด้วยน้ำตา ดวงตากลมโตคู่โศกมองมาที่เขาอย่างเต็มตา“มองให้ชัด ๆ และฟังให้ชัดเจน อินครับ... จากนี้ไปผู้ชายที่เคยทำร้ายอินมาตลอด จะเป็นคนที่ดูแลอินไปตลอดชีวิต”“คุณรุตไม่ได้โกหกอินใช่ไหมคะ”“พี่ไม่โกหกครับ จากนี้ไปพี่จะไม่ยอมให้คำพูดร้าย ๆ หลุดออกมาจากปากของพี่เพื่อทำร้ายอินเป็นอันขาด” ธีรุตม์ประคองจับมือข้างซ้ายขึ้นมาแล้วจุมพิตลงไปบนแหวน ก่อนจะนำฝ่ามือข้างซ้ายของอินทุภามาวางทาบลงบนอกข้างซ้ายของตน“ได้ยินเสียงหัวใจของพี่ไหม”เสียงหัวใจและสัมผัสจากเนื้อในอกนั้นรุนแรงหนักหน่วง อินทุภารู้สึกได้ถึงความรู้สึกนับล้านที่ไร้ถ้อยคำบรรยายจากการเต้นของหัวใจ“เต้นแรงใช่ไหม พี่กลัวว่าอินจะไม่ให้อภัย สับสนว่าตัวเองทำถูกไหม และที่กลัวที่สุด คือกลัวว่าอินจะไม่ยอมให้พี่ได้เป็นพ่อของลูก”“แล้วใครเป็นคนทำให้อินท้องล่ะคะ”“พี่” เขาชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง“อินทั้งโกรธ และเกลียดคุณรุตค่ะ แต่ก็รัก”“อินจ๋า เรียกพี่รุตสิ”“พี่รุต”“พูดตามพี่นะ อินรักพี่รุต”“ไม่พูดหรอก เดี