All Chapters of ยั่วรักภรรยาในนาม: Chapter 51 - Chapter 60

นายหัวศีลพาอินทุภามาขึ้นเรือที่ท่าเรือ และขับรถพาเธอไปส่งที่สนามบิน ธีรุตม์จัดแจงตั๋วเครื่องบินให้กับเธอเรียบร้อยแล้ว“ลาก่อนค่ะคุณศีล”“โชคดีนะครับคุณอิน แล้วพบกันที่กรุงเทพฯ”หญิงสาวรีบโบกมือลา และลากกระเป๋าของตัวเองเข้าไปด้านใน ความสิ้นหวังท้อแท้ และหมดกำลังใจ ธีรุตม์ทำให้อินทุภาเริ่มหวั่นไหวหนักเธอลงเครื่องบินแล้ว ก็หาที่พักแต่ก่อนจะเข้าห้องพัก อินทุภาได้ปิดมือถือเพราะไม่อยากจะติดต่อใคร ๆ อีกอย่างถ้าคุณหญิงทับทิมโทรศัพท์มา เธอไม่รู้ว่าจะพูดกับท่านว่าอย่างไร อินทุภาเอาแต่คิดว่าหากทำการหย่ากับธีรุตม์แล้ว เธอจะไม่กลับไปที่บ้านของคุณหญิงทับทิมอีกอินทุภาคิดถึงพ่อกับแม่เลี้ยง ทั้งสองคนคงจะโกรธเธอมาก แต่จะให้หญิงสาวทำอย่างไรได้ ความคิดหย่า เธออาจจะเป็นคนเริ่ม แต่คนที่ตัดสินใจหย่าในที่สุด ก็คือ ธีรุตม์พ่อกับแม่เลี้ยงคงจะงอนเธอไปแสนนาน หรือไม่ก็จะตัดขาดเธอไปเลย แต่อะไรจะเกิดก็ช่าง เมื่อก่อนเธอก็มีแค่แม่ พ่อกับแม่เลี้ยงเพิ่งจะเข้ามาตอนที่แม่ป่วย แล้วยังจะมายัดเยียดให้เธอแต่งงานกับธีรุตม์ที่ไม่ได้รักเธอด้วยอินทุภาได้แต่คิดวางแผนชีวิต หากเธอได้หย่ากับธีรุตม์แล้ว เธอคงต้องหาที่อยู่ใหม่ ๆ

วันถัดมากริ๊ง กริ๊ง... โทรศัพท์ในห้องพักดังขึ้น อินทุภานอนหลับ ยาวอย่างอ่อนเพลีย ตอนนี้ยกหัวตัวเองแทบไม่ขึ้น เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตนเองเป็นอะไรอินทุภาค่อย ๆ เอื้อมมือไปรับสาย(“ขออภัยคุณลูกค้านะคะ พอดีว่าแผนกแม่บ้านให้โทรมาหานะคะว่าคุณจะให้แผนกแม่บ้านของเราเข้าไปทำความสะอาดหรือเปล่าคะ”)“ทำไมหรือคะ”(“คือตอนนี้เวลาบ่ายสองโมงแล้วค่ะ แผนกแม่บ้านของเราขอเช็กกับคุณลูกค้าเพื่อความแน่ใจก่อนนะคะ คุณลูกค้าไม่ได้แขวนป้ายห้ามรบกวน แต่ทางเราทราบว่าคุณลูกค้าอยู่ในห้อง จึงต้องโทรมาเพื่อรับการยืนยันน่ะค่ะ ถ้าคุณลูกค้าจะให้ทำ จะขออนุญาตเข้าห้องพักไปทำตอนนี้ แต่ถ้าคุณลูกค้าไม่สะดวก”)‘บ่ายสองแล้วหรือนี่’“ไม่ต้องทำก็ได้ค่ะ”(“คุณลูกค้าแน่ใจนะคะ”)“ค่ะ”(“ถ้าอย่างนั้นฉันจะแจ้งแผนกแม่บ้านให้นะคะ”)“ขอบคุณค่ะ”เมื่อวางสายไปแล้ว อินทุภาแทบไม่อยากจะเชื่อเธอนอนนานจนเวลาล่วงเลยมาถึงตอนนี้‘บ่ายสองโมงเลยหรือ แล้วนี่เธอเป็นอะไร ทำไมหัวของเธอถึงได้หนักเป็นกิโล ๆ’‘สงสัยต้องไปตรวจสุขภาพตามที่คุณศีลแนะนำ แต่ไปตอนไหน ถ้าไปตอนนี้คงไม่ได้ ไม่ได้อดข้าวอดน้ำ คงต้องไปวันพรุ่งนี้’อินทุภาตัดสินใจจะไปตรวจสุขภาพในวัน

“ทำไมวีทำแบบนี้”“รุตเราสองคนเลิกกันเถอะ ไม่มีความจำเป็นจะต้องฝืนอะไรทั้งนั้น วีเข้าใจแล้ว ทุกอย่างคือโชคชะตา วีไม่ใช่คู่ของคุณ วีมันคนโชคร้าย โชคไม่ดี แต่... วีจะไม่โทษอะไรทั้งนั้น คุณกลับไปหาคุณแม่ของคุณเถอะ”มายาวียังเปิดข้อความของคุณหญิงทับทิมที่ส่งมาหา เธอยื่นส่งให้ธีรุตม์อ่านเมื่ออ่านจบ “แม่”“ฮึ... พอเถอะค่ะ ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะวาดฝันให้เราสองคนครองสุขกันได้ แยกย้ายเถอะค่ะรุต”“วี” เขาโผเข้ากอดมายาวี มายาวีก็เอาแต่ร้องไห้“มันสุดทางแล้วจริง ๆ ฉันยอมแพ้ค่ะรุต”แม้ธีรุตม์จะไม่เอ่ยปากอันใดออกมา แต่มายาวีก็รู้ว่าเขายอมรับทุกอย่างกับความจริงทั้งหมดโดยดุษณีวันต่อมาทั้งสองเดินทางกลับ โดยที่ไม่พูดอะไรกันเลยตลอดทาง ตอนมาถึงที่สุวรรณภูมิ“วี ขอรุตกอดวีเป็นครั้งสุดท้าย”มายาวีเดินเข้าไปกอดธีรุตม์“ยังไงวีก็รักรุตเหมือนเดิม และจะมีแต่สิ่งดี ๆ ให้รุตตลอดไป ขอให้รุตมีความสุข”“รุตต่างหากที่จะต้องเอ่ยคำว่าขอโทษ”มายาวียกนิ้วขึ้นปิดปากของเขา “ไม่ต้องพูดอะไรแล้วคะรุต มันจบแล้ว ลาก่อน” มายาวีหันไปเอากระเป๋าตัวเอง แล้วเข็นออกไปจากตรงนั้นอย่างรวดเร็วธีรุตม์ได้แต่ยืนอึ้ง ทุกอย่างพังแล้ว เหมือน

อินทุภาได้แต่กำมือถือในมือเอาไว้แน่น เธอไม่กล้าเปิดเครื่องในขณะที่ร่างกายของเธออ่อนแอช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ เพราะถ้าธีรุตม์มาเจอเธอในสภาพนี้ เขาอาจจะไม่หย่า แล้วให้เธออยู่กับเขาต่อไปในสภาพสามคนผัวเมียสิ่งที่อินทุภากลัวอีกเรื่องหนึ่ง ต่อไปในภายภาคหน้าธีรุตม์อาจจะยึดลูกของเธอเอาไว้ แล้วเฉดหัวของเธอออกจากบ้าน เมียที่มาจากการขัดดอกอินทุภารู้แก่ใจ ธีรุตม์เขาไม่ได้พิศวาสเธอมากขนาดที่จะเก็บเอาไว้เชิดชูบูชา และให้ออกงานสังคมด้วย‘มายาวี’ ผู้หญิงคนนั้นอาจจะกลายมาเป็นแม่ของลูกเธอในอนาคต“แม่ไม่ยอมหรอกลูก” เธอพูดออกเสียงจากนั้นอินทุภาก็คิดอีกเป็นหลายตลบ เกี่ยวกับเรื่องลูก การหย่า เรื่องของหนี้สินของพ่อ คุณนายทับทิม และธีรุตม์“หนี แม่จะต้องพาลูกของแม่หนี แม่จะไม่มีวันยกลูกให้กับใคร ถึงแม้ว่าแม่จะจน และไม่มีปัญญาจะเลี้ยงลูกให้ได้ดีกว่าเขา แต่แม่คนนี้มีความรักที่ยิ่งใหญ่ให้กับหนู ลูกจ๋า เราหนีไปอยู่ด้วยกันสองคนนะลูกนะ” น้ำตาร่วงลงจากสองตา จนกลบม่านตาไปหมดอินทุภานอนร้องไห้สะอึกสะอื้นเพียงลำพัง แม้จะยังไม่เห็นหน้าของลูกน้อย แต่เธอก็รักเด็กคนนี้ไปแล้วหมดหัวใจ ในฐานะของคนเป็นแม่ เธอจะปกป้องลูกน้อยข

วิภาได้แต่มองบน “วิว่าน่าจะเป็นของคุณรุต”คุณหญิงทับทิมเริ่มคล้อยตาม “คงจะแหงแล้วกระมัง แล้วเรื่องนี้ฉันจะไปตามยังไง ตัวเขาสองคนก็ไปเที่ยวด้วยกันนี่นา”“ถามเจ้าต้นไหมคะ”“ถามทำไม” คุณหญิงไม่เข้าใจ“ก็วันที่ไปส่งขึ้นเครื่องเป็นอย่างไรบ้าง ช่วงนี้เจ้าต้นมันหลบหน้าหลบตาค่ะ แม้กระทั่งกับวิเอง”“จริงหรือ”“ค่ะ”“ถ้าอย่างนั้นไปเรียกเข้ามา”“ได้ค่ะ” วิภารีบจัดแจงโทรศัพท์เข้ามือของต้นทันทีต้นถึงกับสะดุ้งเมื่อรู้ว่าคุณหญิงทับทิมให้หา สีหน้าของเขาตื่นตระหนก คนอย่างต้นเก็บความลับอยู่นะ แต่อย่าให้บีบคั้นจนเกินไปทันทีที่ต้นเข้ามานั่งต่อหน้าของคุณหญิงทับทิม ตัวเขาก็เริ่มสั่น “เป็นอะไรต้น แกไม่สบายหรือ”“เปล่าจ้ะพี่วิ”“เปล่าอะไร นั่งนิ่ง ๆ สิ คุณหญิงท่านจะถามอะไรนิด ๆ หน่อย ๆ”“ถามอะไรหรือครับ” มองหน้าวิภา แต่ไม่สบตากับคุณหญิงทับทิม“บอกมาว่าที่ไปส่งสนามบินไปกี่คน”“อ่า...” ติดอ่างขึ้นมาเฉย ๆ“ว่าไง” วิภาตะคอกแทนต้นสะดุ้งโหยงหลุดปากทันที“สามคนครับ คุณรุต คุณอิน แล้วก็คุณวี”ป้าบ... ทั้งคุณหญิงทับทิม และวิภาตบเข่าตัวเองเสียงดัง“แล้วแกทำไมไม่รีบมาฟ้องคุณหญิงฮึ”“ผมรับใช้คุณรุต และอีกอย่างคุณอินไ