บททั้งหมดของ The Mayor's Contract Wife : บทที่ 11 - บทที่ 14

YSABELLE POINT OF VIEW Habang hawak ni Alaric ang kamay ko at tahimik naming tinatapos ang meryenda, biglang sumilip sa pintuan si Sir Renato—ang daddy ni Alaric. Bitbit niya ang kanyang baso ng wine at isang banayad na ngiti. “Aba, dito pala kayo nagkukulong,” aniya, sabay lakad papasok sa kusina. “Ang bango naman ng ginagawa ninyo. Paborito ko ‘yang sandwich na may keso at ham.” Ngumiti ako at dali-daling nilagay sa tray ang mga sandwich at juice. “Nag-prepare lang po ako ng meryenda, Sir Renato.” “Wala nang 'Sir'. Daddy na lang,” sabi niya, may halong biro pero seryoso ang titig. “At dahil ikaw ang nag-abala pa para maghanda, gusto ko sanang imbitahan kayong dalawa—dito na kayo matulog sa mansyon.” Napatingin ako kay Alaric, na bahagyang natawa. “Daddy, baka nabigla si Ysabella sa imbitasyon mo.” “Mas mabuti na ‘yon. Para bukas, makakasabay pa kayo sa almusal. At mas makakapagkuwentuhan pa tayo ngayong gabi. Nami-miss na rin kita, iho. At siyempre, gusto ko pang makilal

YSABELLE POINT OF VIEW Pagkatapos ng almusal, niyaya ako ni Alaric na maglakad-lakad sa hardin ng mansyon. Kasabay ng ihip ng hangin ang unti-unting pagtanggal ng bigat sa dibdib ko—para bang sa bawat hakbang, may mga tanikala akong napuputol, mga pangambang nawawala. Tahimik kami sa una. Magkahawak lang ng kamay. Hindi kailangan ng salita. Tila ba sapat na ang presensya ng isa’t isa para mapuno ang katahimikan ng damdamin. Huminto siya sa gitna ng hardin, sa harap ng isang lumang puno ng mangga. “Naaalala mo ba noong una kitang dinala rito?” tanong niya, habang tinitingnan ang mga dahon sa itaas. Tumango ako. “Oo. Ang sabi mo, dito ka madalas tumambay kapag hindi mo na kayang huminga.” Ngumiti siya. “Tama. At ngayon, gusto ko lang sabihin sa'yo… hindi mo na kailangang hanapin ang mga lugar na pagtutaguan. Gusto ko, ako na ‘yon para sa’yo. Ako na ang pupuno sa mga kulang. Ako ang magsisilbing tahanan mo.” Napalunok ako. “At kung sakaling mawalan ka rin ng lakas… pwede ba ako na