บททั้งหมดของ ดาบพิฆาตสลับนภา: บทที่ 101 - บทที่ 110

ในยามนั้นเอง ภายในหอคัมภีร์ ณ อีกด้านหนึ่ง ร่างอรชรในชุดขาวบางเบาราวม่านหมอกกำลังก้าวเดินอย่างสง่างาม เซี่ยชิงหลัว ใบหน้างดงามปานภาพวาด ขาวผ่องราวหิมะแรกของปี ทุกย่างก้าวของนางดูเหมือนสายลมเยือกเย็นโอบรัด นางพินิจม้วนคัมภีร์ทีละเล่ม สีหน้าเงียบขรึม หากแต่แฝงความตั้งใจแน่วแน่ เคล็ดวิชาหิมะนิรันดร์ที

ผู้อาวุโสเหอหันกลับไปทางประตู เพียงเห็นเงาของบุรุษหนุ่มผู้หนึ่งยืนสงบอยู่ตรงทางเข้า แววตาเปี่ยมด้วยเมตตาแต่มั่นคงดุจผู้นำ เขาเพียงพยักหน้าเบา ๆ "อืม" จากนั้นจึงหันกลับมาสบตากับศิษย์ใหม่ทั้งสิบเจ็ดคนอีกครา "จากนี้ ศิษย์พี่ผู้นี้จะพาพวกเจ้าไปยังที่พักของตน รายละเอียดต่าง ๆ…เขาจะเป็นผู้บอกแก่พวกเจ้า

ใต้แสงจันทร์ซึ่งลอยเด่นเหนือผืนนภา ทาบเงาจางบนศาลาหลังน้อยซึ่งสงบราวถูกตัดขาดจากเสียงแห่งโลก อวี้เหวินยืนอยู่เบื้องหน้าประตูเรือนพักอันดับหนึ่งแห่งศิษย์ใหม่ พลางทอดมองไปยังลานหินที่เงียบงัน เขาสำรวจพื้นที่โดยรอบเล็กน้อย พบว่ามีเรือนย่อยด้านข้างอีกสองหลัง และลานฝึกอันเป็นพื้นที่ท้าทายโดยเฉพาะที่จัดไว

ระดับแรกเริ่มของขั้นที่หนึ่ง... พลังเคลื่อนไหวของอวี้เหวินในยามนี้ มิใช่เพียงความรวดเร็วเท่านั้น แต่ยังแผ่วเบาและบางเบาราวกับละอองหิมะกลางอากาศ ลมหายใจแน่นิ่ง ร่างของเขาราวกับเงาสะท้อนที่เคลื่อนไหวภายใต้แสงจันทร์ มีอยู่ แต่ไม่อาจจับต้อง เห็นอยู่ตรงหน้า แต่พลันจางหายเมื่อเพ่งมอง ดวงหน้าของอวี้เหวิน

แสงสว่างจากพลังวิญญาณส่องสลัวกับละอองหิมะเบา ๆ ที่ลอยว่อน ทั้งสองถอยห่างกันคนละสามก้าว ร่างเซี่ยชิงหลัวยังคงสงบนิ่ง ทว่ารอบกายยังเย็นเยียบ ส่วนจูเทียนซงแม้ยืดอกตรง แต่หอบหายใจถี่ๆ เลือดซิบออกจากมุมปาก “เจ้า... พัฒนาขึ้นจริง ๆ” เซี่ยชิงหลัวเอ่ยช้า ๆ จูเทียนซงเช็ดมุมปาก สายตายังคงแน่วแน่ "แต่ยังไม่