บททั้งหมดของ ดาบพิฆาตสลับนภา: บทที่ 91 - บทที่ 100

ณ เบื้องในของหอโอสถฟ่าน ห้วงอากาศภายในร้านอบอวลไปด้วยกลิ่นสมุนไพรหอมจาง กลิ่นหอมนี้มิได้แรงจนฉุน แต่กลับคล้ายหมอกบาง ๆ ที่โอบล้อมผู้คนด้วยความอบอุ่นดุจอ้อมกอดของมารดา บนพื้นไม้เคลือบยาขัดสีเข้มแวววาว เงาสะท้อนของเรือนไม้แกะสลักประณีตประดับมุกบางเบาดูสง่างามนัก เบื้องหน้ากลางโถงกว้างของร้าน ยามนี้มี

ชายชราผู้กุมบังเหียน ยังคงนั่งนิ่งอยู่ด้านหน้า ดวงตาแฝงแววล้ำลึกยากหยั่งราวผืนน้ำต้องเงาจันทร์ ใบหน้าแม้เปื้อนริ้วรอยแห่งวัย แต่กลับไม่อาจปิดบังรัศมีอันหนักแน่นที่พวยพุ่งจากร่างได้เลย แม้นจะมิกล่าวคำใดออกมาแม้แต่คำเดียว แต่ทุกอิริยาบถกลับแฝงด้วยความมั่นคง เฉียบขาด และพร้อมรับมือกับทุกภัยอันตรายที่อา

อีกผู้หนึ่งคือชายชราในอาภรณ์ธรรมดา ใบหน้าเปื้อนยิ้มเปี่ยมเมตตา ดวงตาลึกซึ้งดั่งเคยประสบผ่านโลกมานานนับศตวรรษ เถ้าแก่หลิน “เจ้าพร้อมแล้วหรือยัง?” เสียงของอวี้หลานไม่ดังนัก หากแต่หนักแน่น ราวเสียงผู้นำที่มีเพียงคำเดียวสามารถปลุกใจเหล่าทหารพันนายให้ลุกขึ้นสู้ อวี้เหวินยิ้มตอบอย่างมั่นใจ สายตาแน่วแน่ด

เวลาล่วงผ่านไปเนิ่นนาน แสงแดดยามเช้าทอดตัวผ่านม่านเมฆบางเบา ประกายสีทองอ่อนตกกระทบลงบนพื้นหินแกะลายของลานเบื้องหน้า ดั่งพรมแสงจากสวรรค์ที่โปรยปรายลงมาอย่างเงียบงัน ศิษย์ใหม่ทั้งสิบเจ็ดคนค่อย ๆ ทยอยมารวมตัวกันจนเต็มครบ พวกเขาสนทนาแลกเปลี่ยนกันอย่างออกรส บ้างหัวเราะ บ้างชี้ชวนมองไปยังสถาปัตยกรรมของตำห

ภายในมีเคล็ดวิชานับร้อย พันสายทางให้เลือก แต่จงจำไว้ให้ดี… จงเลือกด้วยจิตอันบริสุทธิ์ของตน อย่าเพียงเลือกสิ่งที่ยิ่งใหญ่ หากมิใช่เส้นทางของเจ้าเอง วิชานั้นย่อมไม่อาจแสดงศักยภาพได้โดยแท้จริง” จากนั้นเขาก็หันหลัง เดินนำไปเบื้องหน้าอย่างสงบ เหล่าศิษย์ใหม่ล้วนก้าวตามไปทีละคน บ้างสีหน้าครุ่นคิด บ้าง