บททั้งหมดของ ดาบพิฆาตสลับนภา: บทที่ 311 - บทที่ 320

กลุ่มของฟางมู่เฉินถอยร่นหายไปในม่านหมอกอย่างรวดเร็วประดุจสุนัขจนตรอก บรรยากาศที่กดดันพลันสลายตัวไปในทันที ซูเทียนหลงหันกลับมาหาอวี้เหวิน รอยยิ้มขี้เล่นปนกวนประสาทแบบเดิมกลับมาประดับบนใบหน้าอีกครั้ง “ศิษย์น้องอวี้ อย่าได้ถือสาเลยนะ คนของที่นี่อารมณ์ร้อนกันไปบ้าง… ถือเสียว่าเป็นการต้อนรับก็แล้วกัน”

ภายใน ตำหนักอัสนีสยบเมฆา บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของสายฟ้าที่แฝงอยู่ในมวลอากาศ อวี้เหวินนั่งขัดสมาธิอยู่บนแท่นหินใจกลางห้องโถงที่ถูกสร้างขึ้นเหนือกะเปาะปราณมังกร เส้นผมสีดำขลับของเขาพริ้วไหวเล็กน้อยตามจังหวะการไหลเวียนของพลังงานที่หนาแน่นจนมองเห็นเป็นประกายแสงสีฟ้าคราม เขาสะบัดมือเล็กน้อย ไข่มุก

ม่านหมอกสีเทาหม่นเหนือทะเลสาบซูหรงดูหนาทึบและเยือกเย็นผิดปกติ อวี้เหวินทะยานร่างผ่านพงหญ้ารกด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่ร่างกายจะเอื้ออำนวย โดยมีอู๋ซวงที่ถูกหิ้วปีกพยายามชี้ทางอย่างทุลักทุเล ไม่นานนัก อาคารไม้หลังใหม่ที่ตั้งโดดเดี่ยวอยู่ริมชายหาดก็ปรากฏสู่สายตา มันเป็นตำหนักยาที่ดูโอ่อ่าทว่ากลับแฝงด้วย

เบื้องหน้าประตูศิลาอันโอ่อ่าของตระกูลซู แสงโคมไฟสลัวส่องกระทบป้ายชื่อตระกูลที่สลักด้วยทองคำดูลึกลับและทรงอำนาจ อวี้เหวินหยุดยืนนิ่ง กลิ่นอายสมุนไพรหอมกรุ่นที่แผ่ออกมาจากเบื้องหลังกำแพงสูงใหญ่บ่งบอกถึงความมั่งคั่งของเจ้าแห่งโอสถ “ข้ามาขอพบคุณหนูซูเหยาเหยา รบกวนพวกท่านช่วยส่งป้ายนี้ให้นางที” อวี้เหวิ

ชายชราหันหลังกลับพลางโบกแขนเสื้อเบา ๆ คลื่นพลังลมปราณอันอบอุ่นลอยเข้าโอบล้อมกายของอวี้เหวินและซูเหยาเหยา ก่อนจะนำพาคนทั้งสองทะยานผ่านระเบียงทอดยาว มุ่งตรงสู่ส่วนลึกที่สุดของคฤหาสน์ตระกูลซู ซึ่งเป็นที่ตั้งของ ‘หอเพลิงสวรรค์’ ห้องหลอมโอสถส่วนตัวของประมุขเฒ่า ภายในหอแห่งนี้กว้างขวางทว่าเรียบง่าย กลางห