All Chapters of ข้างกาย หัวใจวิศวะ: Chapter 11 - Chapter 20

ฉันยิ้มดีใจออกมาที่ทุกคนชอบฉากที่ฉันเป็นคนตั้งใจทำมันออกมา เรื่อยราวแย่ๆวันนี้หายไปทันที รอยยิ้มของฉันผุดขึ้นมาบนใบหน้า ทำเอา เสือและคิวที่กำลังแสดงละครอยู่ถึงกลับ ยิ้มออกมาตามๆกัน ฉันมองไปที่เขาทั้งคู่ ก่อนจะรู้สึกว่า เปรมได้เอามือของเขามาลูบที่หัวของฉันอย่าทะนุถนอม สัมผัสในตอนนั้นมันทำเอาฉันใจฟูเอามาๆ เปรมมองหน้าฉันแล้วยิ้มออกมา “ ดีใจมั้ย ที่คนอื่นๆชอบ ” ฉันพยักหน้าตอบเปรมทันที เขามองหน้าฉัน ยิ้มไม่หยุด เสือที่อยู่ด้านหน้าเห็นทุกกิริยาบทของเขา สีหน้าแววตาที่คมกริบ ดั่งเจ้าป่าที่จะขย้ำเหยื่อ หลุดออกมาจากสายตาของเขาทันที เมื่อทำการแสดงละครจนจบ เพื่อนๆก็มานั่งที่ของตนเอง เสือเดินตรงมายังฉันท่าทางเหมือนจะหาเรื่องเปรม เอามากๆ ฉันเห็นท่าไม่ดี เลยลุกขึ้น แล้วค่อยๆพยุงตัวไปนั่งข้างๆเสือแทน โดยตำแหน่งการนั่ง ฉันอยู่ตรงกลางระหว่าง2หนุ่ม “ มึงเป็นไรมากป่ะ ”เสือหันไปพูดกับเปรม “ก็เปล่านิ” เขาตอบพร้อมยิ้มมุมปากท่าทางเจ้าเล่ห์ไม่น้อย “อะไรเสือ อย่าหาเรื่องคนอื่น ” ฉันพูดห้ามปรามเขาทั้ง2 “ คนอื่นที่ไหน ไอเปรมไออ้วนไง ลูกพี่ลูกน้องกูอ่ะ ” เสือพูดด้วยอารมณ์ฉุนๆ ฉันนึกอยู่สักพัก จนนึกอ

“ มึงถามกูว่าทำไมหรอวะ ” คิวพูดด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว “ มึงไม่นึกถึงไอตันเลยรึไง ไอเหี้ย ไหนว่าชอบนักหนาวะ ” คิวพูดด้วยอารมณ์ที่แรงขึ้นก่อนจะ พยายามข่มอารมณ์ตัวเองลง “กูเมา กูไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น กูตื่นมาอีกที มันก็มานอนกับกูละ จะไล่ออกก็ไม่ได้ มึงจะให้กูคิดยังไง ” เสือพูดตอบก่อนจะหยิบบุหรี่จากกระเป๋าขึ้นมาดูด “ทำไงหรอวะ มึงก็คิดเอาเองว่ามึงจะไปบอกไอตันว่ายังไง ” ทันทีที่คิวพูดจบ เสือหันมามองหน้าคิวด้วยความสงสัยอย่างรวดเร็ว “อะไรวะ” เสือคิ้วขมวดหันมาถามคิว “ ไอตันมันเปิดห้องมึงเข้าไปเห็นมึงนอนกก คนใช้อยู่ไง แค่นี้ก็รู้แล้วเนาะ ” คิวพูดทิ้งท้ายก่อนเดินกลับเข้าไปในตัวบ้าน ส่วนฉันที่กำลังช่วยแม่บ้านเตรียมของอยู่ในครัว จู่ๆก็มีหญิงสาวคนนึงสะกิดที่หลังของฉัน “นี่ เธอเป็นเพื่อนสนิทของคุณเสือหรอ ” นาโนถามฉันขึ้น “ อืม ” ฉันตอบเพียงสั้นๆก่อนจะล้างมือ และเดินออกจากห้องครัวไป แต่ไม่ลืมทิ้งท้ายที่จะสั่งงานสาวใช้คนนั้น “ นี่เธอ ฉันฝากเช็ดรอยเท้าฉันด้วยนะ แล้วก็เอ่ออออ ยกของออกไปด้วย ” ทันทีที่ฉันพูดจบ ฉันก็เดินออกไปเลย ได้ยินแต่เสียงอี้ๆตามหลังมา บ่งบอกว่าคนที่คุยด้วยตรงหน

เมื่อสงบอารมณ์กันได้ ฉันก็มีเวลาว่างพอที่จะนั่งเล่นเกมกับพวกเขาไปด้วย เราเล่นเกมกันจนลืมดูเวลา ตอนนี้เป็นเวลาตี1แล้ว หลังจากที่เปรมกลับบบ้านไป ฉันเริ่มง่วงนอนจึงคิดจะแค่งีบก่อนเล่นเกมอีกรอบเฉยๆ สรุป หลับจริง เพื่อนของคิวคนอื่นๆ ไปนอนห้องรับแขกกันหมด เพราะความเพลีย ภายในห้องเหลือเพียงคิว ฉัน และนินที่ยังนอนหลับอยู่บนเตียงรู้สึกตัวอีกที เสียงนาฬิกาปลุกที่ข้อมือก็ดังขึ้น ฉันตื่นจากการนอน และเดินตรงไปยังห้องน้ำเพื่อ ล้างหน้าแปรงฟัน“โอ๊ยยย ปวดคอชิบหาย “ ฉันเดินเข้าห้องน้ำมาแบบงัวเงีย ก่อนจะหยิบแปรงสีฟันขึ้นมา พร้อมบีบยาสีฟันใส่“เห้ย!! เข้ามาทำไม ”นินที่พึ่งอาบน้ำเสร็จ เดินออกมาจากห้องน้ำ แล้วเห็นฉัน จึงอุทานออกมาด้วยความตกใจ ฉันเพียงแค่หันไปมอง แต่ยังคง ก้มหน้าก้มตา ล้างหน้าแปรงฟันอยู่ ก่อนจะเดินออกจากห้องน้ำไป ทิ้งไว้เพียงความมึนงง“ เช้านี้มีอะไรกินบ้างคะ ป้า ” ฉันเดินมาที่ห้องครัว ก่อนเอ่ยปากถามแม่บ้าน ที่ยืนอยู่แถวนั้น“อ้าวคุณหนู มีหลายอย่างเลยค่ะ คุณหนูจะรับประทานเลยมั้ยคะ ป้าจะยกไปให้ ” “ได้ค่ะ ” ฉันตอบรับพร้อมยิ้มให้อย่างสดใส และรีบเดินไปนั่งที่โต๊ะทานข้า ไม่นานนัก อาหารมากมายก

" ฉันไม่เป็นอะไร " " กินข้าวมารึยัง " ฉันหันไปถามเสือ ก่อนที่เขาจะส่ายหน้า " ออกมากินข้าวนี่ นั่งอะไรอยู่ตรงนั่น " เสือเดินออกมาจากเตียงอย่างว่าง่าย ปลายจมูกแดง หูและขอบตาของเขาแดงไปหมด ทำให้ฉันมองแล้วเอ็นดูเขาอยู่ไม่น้อย เปรมเพียงแต่มองเสือแล้วขบกรามแน่น " กินเข้าไป จะได้หายบ้า " เสือก้มหน้าก้มตากินอาหาร เมื่อกินเสร็จเสือกับเปรมก็เก็บของบนโต๊ะ จนเรียบร้อย ฉันเพียงเดินไปนอนอยู่บนที่นอนแล้วเปิดหนังดู " อะไรที่มันเป็นของกู ยังไงมันก็จะกลับมาหากูอยู่แล้ว " เสือพูดขึ้นขนาดที่กำลังล้างจานอยู่ " เรื่องของมึงเถอะ บ้าๆแบบมึงเดี๋ยวเขาก็ทิ้งมาหากูเอง " ทั้งสองคนเถียงกันไปมาจนเริ่มมีเสียงดังขึ้น " ถ้ายังทะเลาะกันอีกนะ "ฉันพูดขู่ออกไป ทำให้ทั้งสองเสียงเงียบลง ไม่นานนักพวกเขาก็กลับเข้ามาภายยในห้องและนั่งดูหนังไปพร้อมกับฉัน มีแวะตีกันบ้างเล็กน้อย ชิงดีชิงเด่น ตกเย็น เพื่อนๆของฉันแวะมาหาที่บ้านของเปรม เพื่อพูดเรื่องที่ฉันเงียบหายไปทั้งคืน กลับกลายเป็นว่า ฉันเป็นฝ่ายผิดที่ไม่ยอมรับโทรศัพท์จนคนอื่นเป็นห่วง " ปิดเทอมทำไรกันอ่ะ " พอชพูดถาม "ไปเที่ยวมั้ย " คิวเสนอไอเดีย " กูไม่ว่างต้องไ

# 10:30น. “เฟย์ ไม่ไปเรียนหรอลูก” เสียงเรียกของพ่อฉันดังขึ้น “เรียน……ห๊ะ เรียน“ ฉันพูดก่อนจะดีดตัวขึ้นจากที่นอนรีบวิ่งไปอาบน้ำแต่งตัว แต่ก็ไม่ทันอยู่ดี สายจนได้ เลยตัดสินใจ ไปตอนบ่ายดีกว่า ”กินข้าวด้วยนะลูก“ ”ค่าาา“ เมื่อฉันทานอาหารเสร็จก็เป็นเวลา 12:30พอดี จึงขับรถธรรมดาออกมาจากบ้านทันที เพราะมีเรียนตอน13:00น “รถติดอะไรตอนนี้!!!” ฉันบ่นขึ้นมา เมื่อเห็นรถติดยาวเป็นแถว #14:15 น “ขออนุญาตค่ะอาจารย์” “รีบเข้ามาเลย จนจะเลิกเรียนอยู่แล้ว พึ่งจะมา วันแรกก็สายเลยนะหล่อน“ อาจารย์ดุฉันยกใหญ่ ก่อนฉันจะค่อยๆเดินหาที่นั่ง สุดท้าย ไปนั่งอยู่ท้ายแถว ”นี่ๆ เธอชื่ออะไรหรอ“ เสียงหญิงสาวน่าตาน่ารักดูสดใส พูดขึ้น ”ชื่อหนิง เอ่อไม่ใช่ เฟย์ตัน“ ฉันดันพูดติดปากไปซะได้ว่าชื่อหนิงเจิน ช่วงนี้ต้องปรับตัวอยู่มาก เพราะยังไม่ค่อยชินกับไทยเท่าไหร่นัก ”เราขนมปังน๊าาา ยินดีที่ได้รู้จัก“ เธอยิ้มอย่างสดใสให้ฉัน ”เรียกเราเฟย์เฉยๆก็ได้นะ“ ”โอเครเฟย์ น่ารักจัง“ ”ห๊ะ555“ ”เธอน่ารักจริงๆ ดูสิ มีแต่คนมอง“ ฉันเงยหน้าขึ้น ก่อนจะเห็นว่าคนอื่นทำท่าทางหลบสายตาย ”บอกแล้ว“ ”เธอก็น่ารักขนมปัง“ ”เรามาเป็น