Tous les chapitres de : Chapitre 531 - Chapitre 540

-Luke-Disbelief washed over Dad’s face as he listened to the full story of how I became crippled. His eyes widened, and for a moment, he looked as if he couldn’t process what he was hearing. “I… I can’t believe this,” sabi niya habang nanginginig ang boses. Nakita ko rin ang pamumuo ng luha sa kanyang mga mata. “All this time, and no one told me the truth? Hinayaan mo ang mommy mo na gawin ito sa atin?”“Dad, I’m sorry. Ayoko lang na masira ang pamilya natin noon.” nagsimula akong magpaliwanag. “Wala pa rin naman magbabago kahit sabihin ko ang totoo. Hindi pa rin naman ako makakalakad, di ba?”“D@mn it, Luke!” galit na sigaw ni daddy. “Hindi ako papayag na gawin ito sa atin ng mommy mo, lalong-lalo na ang ginawa niya sa’yo! I’ll make her pay. Magbabayad siya. This time, hindi na ako papayag na takutin lang siya. Make it real. Idedemanda ko na siya sa pagkakataong ito, anak.”Kami naman ni Savanna ang nagkatinginan. Nanghihinanag napabuntong-hininga na lang ako ng malalim. “Fine, but

-Luke-I couldn’t speak right away. It felt like something was lodged in my throat the moment I heard that Valerie had miscarried. I didn’t cry. I didn’t move. I just stood there, trying to process words my mind refused to accept.Agad isinagawa ang pagraraspa kay Valerie. Dr. Harrington said that if the fetal tissue remained in the uterus, it could cause heavy bleeding, infection, or prolonged cramping. And the worse, complications. This procedure would also help the body heal and give Valerie the best chance for future pregnancies.“Savanna, what happened?” tanong ko sa kapatid ko habang nakaupo kami sa waiting area. “Ang sabi mo susunduin mo lang si Valerie. Bakit ganito ang nangyari?”I was completely devastated. It felt as though half of my life had been ripped away from me. That was our baby. Ang anak namin ni Valerie. Palagi kong iniisip kung ano ang magiging itsura niya, kung kanino siya magmamana, at kung paano magbabago ang buhay namin kapag tuluyan na kaming naging isang p

-Luke-Nagpunta kaming tatlo sa police station, at habang hinihintay si Leo, kinausap namin ang mga pulis. Sinabi ko sa kanila ang lahat ng mga kasong isasampa namin ni daddy laban kay mommy.“Are you sure about this? Don’t forget she’s still your mother. Are you really ready to have your own mother arrested?” nakataas ang kilay na tanong ng chief of police na si Laurent. Makahulugang nagkatinginan kami ni Daddy. Nang tumango siya, muli kong hinarap si Laurent. ““I haven’t forgotten who she is,” I said, my voice low but firm. “I know she’s my mother, but what she did to me, to my wife, and to our baby is unforgivable. This isn’t just about family anymore. It’s about justice. She has to pay for what she did.”Laurent studied me carefully, as if weighing my resolve. “You know this will change everything. Legally, emotionally, even within your family.” he warned.Tinitigan ko siya sa mga mata, at kuyom ang mga palad na sinagot ko siya. “I don’t care. I’ve already lost too much because

-Valerie-After I was discharged from the hospital, umuwi na kami ni Luke sa bahay. Sobrang sakit sa akin ng nangyari. Walang kasing-sakit. Pero wala na akong magagawa, at kailangan ko nang tanggapin ang katotohanang wala na ang anak ko. Ito siguro ang nakatadhanang mangyari sa akin. Sa amin ni Luke.Tahimik lang ako pagdating sa bahay. Nakangiting sinalubong ako nina Amy at Odette. Naghanda pa sila ng ilang masasarap na pagkain nang malaman nila na lalabas na ako ngayon.“Welcome home, Valerie!” masayang sigaw nila, at saka nila ako niyakap.“Thank you.” isang matipid na ngiti lang ang sagot ko sa kanila at saka ko sila nilampasan.Nakita ko sa gilid ng aking mga mata kung paano sila nagtinginan ng makahulugan. Kinausap naman sila ni Luke. Sinabing kailangan ko munang magpahinga. Inalalayan niya ako hanggang sa makapasok kami sa loob ng kuwarto ko. “Maybe it’s time you move to my room, baby.” nakangiting sabi sa akin ni Luke habang nilalagyan ng unan ang likod ko.Hindi ako sumagot

-Valerie-“Fishball, Kwek-kwek, kikiam kayo diyan!” sigaw ni Mang Hernan sa mga tambay na dumadaan sa harap ng bahay niya. Mula nang umalis ako dito sa Pinas, ito na ang naging negosyo nilang mag-asawa.Bumalik ako sa dati kong tirahan sa apartment na katabi nina Mang Hernan. Mabuti na lang at kakaalis lang din ng nagungupahan dito kaya bakante ulit pagdating ko. Sinabi ko na rin kina daddy at mommy na nandito na ulit ako sa Pilipinas kaya hindi na sila nag-eexpect ng padala ko buwan-buwan.Medyo okay na rin naman si daddy kaya nakakapagtrabaho na siya ulit. Isa na siyang taxi driver, habang ang asawa naman niya ay elementary teacher.Mom was hired by the municipality as a clerk, while her husband worked as a delivery rider.Isang taon at walong buwan na mula nang umalis ako ng Paris, at sa tuwina’y naaalala ko pa rin si Luke. No matter how much time moved forward, memories of him continued to follow me quietly, persistently, appearing in the smallest moments when I least expected the