All Chapters of แค้นรัก เมียเก่า: Chapter 21 - Chapter 30

เป็นเวลาบ่ายคล้อยของวันแล้ว บนเตียงที่เพิ่งสงบลงไปจากการโรมรันพันตูกันของสองร่างเปลือยเปล่า มีหญิงสาวเรือนร่างเย้ายวน ผิวกายขาวผ่องที่ตอนนี้บนร่างกายมีรอยจ้ำแดงเต็มไปหมด ค่อยๆยันกายลุกขึ้นอย่างเงียบเชียบ ทันทีที่เท้าของเธอแตะพื้นเพื่อยืนขึ้นก็ต้องสูดปากเพราะความเจ็บปวดที่กลีบดอกไม้กลางกายสาวมันร้าวระบมบวมแดงไปหมด อริสาหันมองมายังตัวต้นเหตุที่ตอนนี้นอนหลับสนิทพร้อมเสียงกรนเบาๆด้วยความเหนื่อยอ่อน จากการที่เขาหื่นกระหายใช้เรี่ยวแรงที่มีทั้งหมดทรมานเธอไม่เลิกเสียที เธอกลั้นใจหยิบเสื้อผ้าที่หล่นกระจายตามพื้นด้วยมืออันสั่นเทามาสวมใส่อย่างรวดเร็ว ก่อนคว้าโทรศัพท์มือถือของเธอที่แบตเตอรี่จวนเจียนจะหมดเต็มทีแล้วรีบก้าวออกจากห้องนี้ไปอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบที่สุด ที่หน้าประตูห้องของเธอ หญิงสาวล้วงกระเป๋ากางเกงของตัวเองทุกช่องก็ไม่พบกับคีย์การ์ดของเธอเลย เธอจำได้ว่าหยิบมันใส่กระเป๋ามาแล้วเมื่อคืน สงสัยมันคงจะหล่นอยู่ที่ห้องของเขาแน่ๆ จะให้เธอกลับเข้าไปเอาก็ไม่ได้ เพราะเธอไม่มีคีย์การ์ดห้องเขา ถึงต่อให้มี เธอก็ไม่อยากเสี่ยงกลับ

ตลอดเวลาสองสัปดาห์นี้ ปรมัตถ์เอาแต่ใจตัวเองกับเธอทุกวัน เขายึดคีย์การ์ดสำรองห้องเธอเอาไว้ อยากจะเข้ามาในห้องของเธอตอนไหนก็เข้า ไม่เคยโทรบอก ไม่เคยขออนุญาต และที่สำคัญ เขาเข้ามานอนกับเธอที่ห้องนี้ทุกคืน เท่านั้นยังไม่พอ ในวันทำงาน เขาจะเอาแต่ใจกับเธอแค่วันละรอบสองรอบเป็นปกติ แต่พอวันหยุดเมื่อไหร่ อย่าหวังว่าเธอจะได้โผล่หน้าออกจากห้องไปไหน เพราะแทบไม่มีเรี่ยวแรงเหลือให้ทำอะไรเลย นอกจากนอนรองรับอารมณ์ปรารถนาที่แสนเกรี้ยวกราดดุดันของเขา วันนี้ ทางโรงแรมยุ่งวุ่นวายกันนิดหน่อย เพราะพรุ่งนี้เช้า ห้องจัดเลี้ยงที่ใหญ่และหรูหราที่สุดจะมีงานหมั้นของเจ้าของโรงแรม นั่นก็คือปรมัตถ์กับจิดาภานั่นเอง และตอนนี้ครอบครัวของเขาและจิดาภา ก็มากับครบทุกคนแล้ว จึงร่วมทานอาหารเย็นด้วยกันอย่างพร้อมหน้า ก่อนที่หนุ่มๆจะแยกย้ายกันไปสังสรรค์ตามประสาผู้ชาย “ปัถย์ ทำไมทำหน้าอย่างนั้น เหมือนคนไม่อยากหมั้น” ปรินทร์เอ่ยถามน้องชายทันทีที่พวกเขาแยกย้ายมานั่งดื่มกันตามประสาหนุ่มๆ ในคลับของโรงแรม “ก็ไม่ได้อยากห

ร่างเย้ายวนขาวผ่องเดินเข้ามาในห้องนอนกว้างของคู่หมั้นหนุ่มก่อนถอดชุดคลุมทิ้งกองกับพื้น เผยให้เห็นชุดนอนไม่ได้นอนที่บางเฉียบจนเหมือนแทบไม่ได้ใส่อะไร เธอเดินไปหยุดอยู่ที่หน้าเตียงที่คาดว่าเขาน่าจะนอนอยู่ก็พบกับที่นอนว่างเปล่า จึงเดินตามหาเขาซะทั่วห้อง ก็ต้องแปลกใจเมื่อไม่มีแม้เงาของเขา “ไปไหนของเขานะ เมื่อคืนก็ไม่อยู่” หญิงสาวหัวเสีย กดโทรศัพท์หาเขาหลายสายแล้ว แต่เขาก็ไม่รับเลย พักหลังๆ น้อยครั้งมากที่เขาจะรับสายเธอ แถมยังไม่ค่อยจะยอมโทรกลับอีกต่างหาก ทำไมเขาถึงดูเปลี่ยนไปขนาดนี้ ทั้งๆที่เราหมั้นหมายกันแล้ว ไม่นานก็ต้องแต่งงาน และคนที่มีความต้องการเรื่องเซ็กซ์ที่มากล้นอย่างเขา ไม่น่าพลาดการขอนอนกับเธอ ป่านนี้เขาควรมาออดอ้อนให้เธอมาหาเขาแล้วด้วยซ้ำ “ทำไมไม่รับสายจีด้านะ พี่ปัถย์ ทำอะไรอยู่เนี่ย น่าโมโหจริงๆ” หญิงสาวเปลี่ยนเป้าหมาย เมื่อโทรหาเขาไม่รับสาย จึงโทรหาน้องชายคนสุดท้องของเขา ที่คืนนี้ยังนอนพักอยู่ที่นี่ ที่เขากล่าวอ้างว่าเมื่อคืนที่หายไปนั้น เพราะดื่มจนเมาและมานอนกับน้องชาย

จิดาภาทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงนอนนุ่มในห้องของตัวเองทันทีที่กลับเข้าห้องมา ใบหน้างามเครียดจัด ดวงตาแดงก่ำ มีน้ำตามาเอ่อคลอจวนเจียนจะไหลเต็มที เธอไม่เข้าใจ ว่าทำไมผู้ชายที่ก่อนนี้ก็ดูตกหลุมรักและคลั่งไคล้เธออย่างเขา ถึงดูเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ จะว่าเขาหลงเสน่ห์ผู้หญิงคนอื่นก็ไม่น่าจะใช่ เพราะผู้หญิงที่เขาเลือกมานอนด้วย ก็เป็นพวกสาวไซด์ไลน์ทั้งนั้น ซึ่งไม่มีใครโง่พอจะเอาพวกที่มีอาชีพแบบนี้มาคิดจริงจังด้วย นี่มันโลกของความจริง ไม่ใช่ในนิยายสักหน่อย เธอมั่นใจ ว่าเขาไม่ได้ไปนอนห้องน้องชายของเขาแน่ๆ เอาหัวเป็นประกันเลย แต่ความจริงจะเป็นอย่างไรนั้น ช่วงที่เธอยังอยู่ที่นี่ ยังไงก็ต้องตามสืบให้รู้เรื่อง จิดาภาถอนหายใจยาวๆครั้งหนึ่ง ก่อนสูดหายใจเข้าลึกๆ เพราะความหึงหวงทำให้เธอเกือบหลุดบุคลิกที่เธอเพียรพยายามสร้างมันขึ้นมาเพื่อให้เขาตกหลุมรัก เธอเกือบกลายเป็นคนเกรี้ยวกราดไม่มีเหตุผล ซึ่งต่อไปเธอต้องพยายามดึงสติของตัวเองให้อยู่ เพราะถ้าเธอหลุดแบบนี้บ่อยๆ มีหวังเขาเปลี่ยนใจจากเธอแน่นอน มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ที่เขาจะสนใจผู้หญิงคนไหน เธอ

คุณมีอะไรคะ ฉันงานยุ่งมาก แฟ้มกองจะท่วมหัวแล้ว ถ้าไม่มีอะไรด่วน ขอดองเอาไว้ก่อนนะ ค่อยสั่งให้ฉันทำวันหลังเถอะค่ะ” พูดจบก็หันหลังเดินกลับทันที โดยไม่สนใจสักนิดว่าเขาโอเคไหม “เดี๋ยว คุณจะไปไหน” เธอหยุดชะงัก ก่อนหันกลับมาหาเขาอีกครั้ง เพื่อคุยกับคนเผด็จการให้รู้เรื่อง ด้วยใบหน้าบึ้งตึงไม่รับแขกใดๆทั้งสิ้น “กลับห้องสิคะ งานฉันกองเท่าภูเขา เพราะคุณทำให้ฉันต้องทิ้งงานเป็นอาทิตย์” “ก็ใครใช้ให้คุณลากลับไปหาไอ้หมอนั่นถึงสามวัน ในเมื่อคุณให้เวลากับมันได้ขนาดนั้น คุณก็ต้องให้เวลาผมด้วย และต่อไปนี้ เวลาของคุณทั้งหมดต้องเป็นของผม รวมถึงตอนนี้ด้วย” “ฉันลากลับบ้านเพราะมีธุระ ไม่ได้กลับไปนอนกับใครอย่างที่คุณเข้าใจ คุณยังมาทำให้ฉันเสียเวลางานอีกสามวัน และตอนนี้ฉันต้องรีบกลับไปเคลียร์งานที่มันกองอยู่บนโต๊ะฉันแล้วค่ะ” “มานั่งนี่” ฟังซะที่ไหน เขาตบลงที่ตักของตัวเอง เรียกให้เธอมานั่งบนนั้น อยากได้กลิ่นหอมๆของเธอจะแย่ ไม่งั้น