All Chapters of แค้นรัก เมียเก่า: Chapter 31 - Chapter 40

“ริสา คุณเก็บกระเป๋าจะไปไหน อย่าบอกว่าจะกลับไปหาไอ้หมอนั่นอีก” “ฉันจะกลับกรุงเทพ ไปงานวันแม่ค่ะ ไปได้ไหมคะ ท่านประธาน เดี๋ยววันอาทิตย์ก็กลับมาแล้ว” เธอรีบจัดกระเป๋า เพราะพรุ่งนี้เช้าต้องรีบออกเดินทางแต่เช้า เพื่อไปให้ทันร่วมกิจกรรมงานวันแม่ของลูกสาวตัวน้อยของเธอ “เดินทางกี่โมง” “เจ็ดโมงเช้าค่ะ” “ผมไปด้วย” “ไปทำไมคะ” “พรุ่งนี้ผมมีไปวัดตัวตัดชุดแต่งงานพอดี” หญิงสาวหน้าซีดลงฉับพลัน หัวใจเต้นแกว่งไกวผิดจังหวะ ใช่สิ เขาจะแต่งงานแล้ว ตัวจริงของเขารอเขาอยู่ที่กรุงเทพ ไม่ใช่เธอ หลายวันมานี้ที่ต้องตัวติดกับเขาตลอดเวลา แม้แต่เวลาทำงานที่เขาก็เรียกเธอไปรังแก มันทำให้เธอเคยชิน และผูกพันกับเขามากขึ้นไปอีก เมื่อถึงวันนั้นที่ต้องตัดขาดจากกันจริงๆ เธอคงมีสภาพใกล้เคียงกับตอนที่ทิ้งเขามาวันนั้นแน่ๆ แต่จะโทษใครได้ เป็นเธอเองไม่ใช่หรอ ที่ยอมให้เขาข่มขู่รังแกอยู่ทุกค่ำคืนแบบนี้ เป็นเธอเองไม่ใช่หรอที่ใจอ่อน และอยากเก็บช

เป็นเวลาเย็นย่ำแล้ว ปรมัตถ์ที่รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก่อน ก้มหน้าลงมองสองสาวในอ้อมกอด ใจแกร่งกระตุกเต้นรัวแรง มันอุ่นวาบในหัวใจ เขารู้สึกดีเหลือเกินที่ตื่นลืมตาขึ้นมาแล้วเจอกับสองสาวนี้นอนกอดซุกซบอยู่แนบอกของเขา จะเป็นอย่างไรนะ ถ้าทุกเช้าที่เขาตื่นลืมตาขึ้นมา แล้วจะเจอสองสาวแบบนี้ตลอดไป จมูกโด่งกดจูบลงบนหน้าผากน้อยๆอย่างรักใคร่ ก่อนหันมากดจูบไปที่หน้าผากโหนกนูนของอีกคนอย่างเต็มรัก ส่งผลให้ดวงตากลมโตของเธอเปิดปรือขึ้นมามองสบตากับเขาในระยะประชิด ทั้งสองสบตากันอยู่นานจนคนตัวโตทนไม่ไหว ก้มหน้าลงไปจูบหน้าผากของหญิงสาวแสนสวยในอ้อมกอดอย่างอ่อนโยนอีกครั้ง หญิงสาวหลับตาพริ้ม ก่อนที่จะสัมผัสได้ถึงริมฝีปากอุ่นๆ ที่บดจูบเคล้าคลึงอยู่ที่กลีบปากของเธอ จึงเผยอปากจูบเขาตอบกลับไปอย่างอ่อนหวานพอกัน เรียกเสียงครางทุ้มต่ำในลำคอแกร่งด้วยความชอบใจ “อืมมมมมมม” แรงขยับของคนตัวโตทำให้ร่างน้อยๆที่กอดอยู่กับอกแกร่งอีกข้างของเขารู้สึกตัว คนตัวน้อยลุกขึ้นมานั่งขยี้ตาไล่ความง่วงงุนก่อนมองมาที่ผู้ใหญ่สองคน

“แม่ขา ลุงปัถย์เป็นแฟนแม่หรอคะ” อริสาชะงักไปในขณะที่เธอกำลังสระผมให้ลูกสาวตัวน้อยในห้องน้ำ โดยที่ภายในห้องนอนของเธอตอนนี้ ก็ยังมีคนเอาแต่ใจที่ลูกสาวเธอเอ่ยถึง “ปั้นหยารู้จักคำว่าแฟนด้วยหรอลูก” “รู้จักค่ะ ปั้นหยามีแฟนสองคน ออกัสกับแรมโบ้” เธออมยิ้มกับความก๋ากั่นของพี่อนุบาลหนึ่ง พูดยังไม่ค่อยรู้เรื่องเลย มีแฟนกันเสียแล้ว “ลุงปัถย์เป็นแฟนแม่หรอคะ” อย่าคิดว่าเด็กน้อยช่างซักอย่างปั้นหยาจะลืมนะ เธอยังคงซักไซ้จนกว่าคุณแม่คนสวยจะตอบคำถาม “ไม่ใช่หรอกค่ะ ลุงปัถย์เป็นเพื่อนแม่” “ไม่จริงหรอกค่ะ ลุงปัถย์มานอนกับแม่ แปลว่าเป็นแฟนแม่ คุณตาคุณยายนอนห้องเดียวกัน แปลว่าเป็นแฟนกัน” ดูแม่หนูน้อยช่างสงสัยของเธอสิ ปะติดปะต่อเรื่องเอาเองได้ เดี๋ยวนี้ต้องให้เหตุผลในการตอบคำถามกับเธอมากขึ้นทุกวันแล้ว “พอดีห้องลุงปัถย์กำลังซ่อมแซม ห้องน้ำก็ใช้ไม่ได้ ต้องมาขอนอนห้องเราก่อน แล้วลุงป

ในห้องทำงานของท่านประธาน มีเด็กหญิงตัวเล็กๆ ในชุดกระโปรงสีชมพูแสนหวาน ที่มัดแกละพร้อมผูกโบสีชมพูน่ารัก นั่งอยู่บนพื้นที่ปูพรมขนสัตว์อย่างดี ตรงหน้าโซฟากลางห้อง เธอกำลังนั่งเล่นแต่งตัวตุ๊กตาอยู่เงียบๆ รายล้อมด้วยของเล่นแบบเด็กผู้หญิงนานาชนิดที่วางเรียงรายอยู่เต็มห้อง ด้วยฝีมือเลขาสาวของเขา ที่เขาสั่งให้เธอหาซื้อมาตั้งแต่เมื่อวาน เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการดูแลลูกสาวตัวน้อยให้กับอริสาในวันนี้ ภาพเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ใบหน้ากลมป้อม ดวงตากลมโตคมกริบ ปากนิดจมูกหน่อย ผิวพรรณขาวสะอาด ในชุดสีชมพูหวาน อยู่ในสายตาของดวงตาคมกริบของเจ้าของห้องตลอดเวลา เขานั่งมองดูภาพนั้นอยู่นานด้วยรอยยิ้มละมุน จนแฟ้มที่กองอยู่ตรงหน้าไม่ได้รับการเปิดสักแฟ้ม ทั้งๆที่หนูน้อยปั้นหยา ไม่ได้ส่งเสียงดังรบกวนอะไรเลย เธอนั่งเล่นของเล่นที่เขาจัดหามาให้อย่างเงียบกริบ แต่เป็นเขาเองที่เอาแต่จ้องมองเธอด้วยแววตารักใคร่จนปิดไม่มิด จนไม่มีสมาธิทำงานเลย เลขาสาวที่เอากาแฟ พร้อมด้วยนมและขนมมาเสิร์ฟให้ อมยิ้มกับภาพที่เห็น เจ้านายของเธอมองเด็กคนนั้นด้วยสายตารักใคร่อ่อนโย

เวลาล่วงเลยมาจนใกล้เวลาเลิกงานเต็มทีแล้ว แต่วันนี้ทั้งวัน เขาแทบไม่ได้งานเลย เพราะมัวแต่คอยจ้องมองลูกสาวตัวน้อยในอากัปกิริยาต่างๆทั้งวัน เธอน่ารัก เรียบร้อย ฉลาด และอยู่เป็นมากๆ จนเขาไม่อาจละสายตาไปได้ง่ายๆ ในเวลานี้จึงเร่งทำงานเพื่อที่จะได้กลับบ้านพร้อมกับลูกสาวตัวน้อย คุณแม่คนสวยเคาะประตูห้องแล้วเปิดเข้ามาเมื่อเลยเวลาเลิกงานไปนิดหน่อย เมื่อมองไปเห็นลูกสาวตัวน้อยยังนอนหลับปุ๋ยก็ตรงเข้าไปหวังจะช้อนอุ้มเธอกลับไปนอนต่อที่ห้อง แต่ก็ต้องหยุดชะงักการกระทำเมื่อเขาสั่งห้าม “ให้ลูกนอนไปก่อนสิคุณ อย่าเพิ่งไปกวนแกเลย” อริสาจึงจำใจต้องนั่งคอยลูกรักที่โซฟาในห้องของเขา อันที่จริงถ้าเป็นปกติ เธอก็ไม่เคยรบกวนการนอนของลูกเธอหรอก แต่เพราะที่นี่คือห้องทำงานของเขา และเขาก็ยังนั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้ เธอเองก็ไม่อยากที่จะอยู่ใกล้เขามากไปกว่านี้ เมื่อสักครู่จึงตัดสินใจที่จะอุ้มลูกที่ยังหลับสนิทกลับห้องของตัวเอง เมื่อแฟ้มสุดท้ายถูกปิดลง ลูกสาวตัวน้อยก็ขยับตัวตื่นเหมือนพ่อลูกเขานัดกันมา มันช่างพอดิบ