บททั้งหมดของ ท่านโหวพ่ายรัก: บทที่ 131 - บทที่ 140

เมื่อเหล่าแขกเหรื่อประจำที่นั่งแล้ว หลงจู๊ก็ให้เสี่ยวเอ้อร์นำสุราอาหารที่หลิวหลิงลี่กับจงเอ่าเลือกเอาไว้ออกมาต้อนรับแขก อีกทั้งยังให้นักสังคีตที่ถูกเรียกตัวมาก่อนเวลา บรรเลงดนตรีเพื่อให้บรรยากาศผ่อนคลายลงพอทุกคนได้ยินเสียงดนตรีก็คิดว่าหลัวหยางโหวจะมีท่าทีดีขึ้น แต่ทว่าพวกเขากลับคิดผิด เมื่อหันไปเห็นสีหน้าของคนที่นั่งอยู่ในตำแหน่งประธานยังคงเรียบนิ่ง แววตาเยือกเย็นดุจน้ำแข็งอาหารและสุราถูกยกขึ้นวางบนโต๊ะ ส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลายของคนที่นั่งอยู่ ทว่าถึงอาหารจะส่งกลิ่นหอมมากเพียงใด แต่กลับไม่มีผู้ใดกล้าขยับตะเกียบหลิวเลี่ยงลี่ชะโงกหน้าไปมองหน้าพี่สาว ด้วยความรู้สึกอึดอัดกับสถานการณ์ที่เป็นอยู่ ก่อนจะขยิบตาให้หลิวหลิงลี่ช่วยคลี่คลายบรรยากาศให้ดีขึ้นหลัวหยางโหวเห็นสองพี่น้องขยิบตาให้กัน ก็พอจะเข้าใจสถานการณ์ แต่ด้วยอารมณ์ขุ่นมัวที่ค้างอยู่ในใจทำให้เจ้าเมืองหนุ่มยังทำใจเย็นเอ่ยเปิดงานเลี้ยงไม่ได้นายหญิงแห่งจวนหลัวชักสีหน้าลำบากใจ เพราะนางก็ไม่รู้ว่าเหตุใดจู่ ๆ สามีของนางจึงได้มีทีท่าเช่นนี้ หลิวหลิงลี่ระบายลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะทำใจดีสู้เสือ เอื้อมมือไปกระตุกชายแขนเสื้อของบุรุษที่นั

สวีจิ้งมู่โค้งคำนับหลัวหยางโหวตามพิธี ก่อนจะหยัดยืนตัวตรงหน้านิ่งอย่างอาจหาญ คุณชายตระกูลสวีเห็นบุรุษตระกูลหลัวมองมา เขาจึงมองตอบอีกฝ่ายอย่างเปิดเผยหลัวหยางโหวแค่นเสียง “หึ” ออกมาคำนึงเมื่อเห็นท่าทางจองหองถือดีของอีกฝ่าย ก่อนเอ่ยถามเสียงเยือกเย็น“เจ้าวางยาในอาหารของข้าอย่างนั้นหรือ?” พูดไปหลัวหยางโหวก็สังเกตสีหน้าของสวีจิ้งมู่ไปด้วย ทว่าจนแล้วจนรอดเขากลับจับพิรุธใด ๆ ไม่ได้แม้แต่น้อยต่างกับหลิวหลิงลี่ที่สีหน้าท่าทางดูน่าสงสัยอย่างชัดเจน กว่าที่นางจะตั้งสติและปรับสีหน้าของตนเองได้ หลัวหยางโหวก็ละสายตาจากสวีจิ้งมู่มาที่นางเสียแล้วด้วยหน้าตาตื่น ดวงตาเบิกโพลง ใบหน้าซีดขาวของหลิวหลิงลี่ บวกกับคำพูดที่นางเอ่ยเตือนสวีจิ้งมู่ ทำให้หลัวหยางโหวมั่นใจว่าหลิวหลิงลี่รู้มาตลอดว่าบุรุษเจ้าของภัตตาคารหมู่ตานคิดสังหารเขา แต่ที่ยังไม่แจ่มชัดคือ นางได้คิดจะสังหารเขาด้วยหรือไม่ทางด้านหลิวหลิงลี่ ด้วยเพราะความตกใจหลิวหลิงลี่จึงไม่ทันได้หันไปมองคนข้างกาย หญิงสาวจึงไม่รู้ว่ายามนี้นัยน์ตาของหลัวหยางโหวถึงจะมีโทสะเปี่ยมล้น แต่กลับมีความเศร้าเล็ก ๆ แฝงอยู่ด้วยหลัวหยางโหวแค่นเสียง “หึ” ในลำคออีกคำรบ เพรา

คำพูดของหลิวหลิงลี่ที่ออกหน้าปกป้องบุรุษอีกคน ทำให้ชายหนุ่มตระกูลหลัวรู้สึกราวมีมดนับพันกัดกินหัวใจของเขาอยู่ ทั้งรู้สึกเจ็บและรู้สึกรำคาญใจในเวลาเดียวกัน แต่ทว่าเมื่อเห็นดวงตาของหญิงสาวที่มองมา บวกกับที่นางคิดอ่านทุกอย่างมาเป็นอย่างดีแล้ว เขาจึงไม่คิดติดใจเอาความ ทว่าหลัวหยางโหวยังมิทันได้เอ่ยคำใดออกมา หญิงสาวก็เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเศร้า ๆ เสียแล้ว“แต่ท่านจะโกรธก็ไม่แปลก เดิมทีข้าก็มิได้ฉลาดอันใด ปกติข้าก็ยังโดนท่านหลอกออกบ่อย ๆ แล้วไหนเลยท่านพี่จะเชื่อมั่นสายตาในการมองคนของข้าได้” หลิวหลิงลี่เอ่ยพลางเอามือที่กุมแขนบุรุษหนุ่มออก ก่อนก้มหน้าลงชักสีหน้าราวกับน้อยใจหลัวหยางโหวจับคางของหญิงสาวให้เงยหน้าขึ้น “มิใช่เช่นนั้น ข้าเชื่อสายตาของเจ้า เพราะหากคุณชายสวีคิดจะสังหารข้าจริง ๆ กลิ่นอายสังหารในตัวเขาย่อมไม่อาจซ่อนข้าและแม่ทัพของข้าไปได้ ทว่าร่างกายของเขากลับมีเพียงความแค้นจาง ๆ และความโกรธอยู่เท่านั้น เดิมทีข้าคิดว่าเป็นเพราะเจ้า แต่เมื่อครู่ข้าให้คนไปตรวจสอบจึงรู้ว่าเป็นเพราะน้องสาวของเขา คุณชายสวีจึงแผ่รังสีเช่นนี้ออกมา”สวีจิ้งมู่เห็นก็ขัดลูกตายิ่งนัก เขาไม่ชอบตอนเห็นหลัวหยางโหวอ่

“ก็มิใช่ยารุนแรงอันใด เพียงแต่เมื่อทานเข้าไปเรื่อง...เรื่องแบบนั้น ก็อาจทำไม่ได้ไปสักสองสามวันเท่านั้นเอง”“เจ้า!!!....” หลัวหยางโหวชี้หน้าสวีจิ้งมู่มือสั่นด้วยความเดือดดาลทุกคนต่างเงยหน้าขึ้นมองหลัวหยางโหวด้วยความตกใจ ครั้นรู้ว่าความเป็นชายของเจ้าเมืองหนุ่มตอนนี้ไร้ความสามารถไปชั่วคราว ทว่าในเวลาเดียวกันพวกเขาก็อดชื่นชมในความไม่กลัวตายของสวีจิ้งมู่ด้วยเช่นกันสำหรับหลิวหลิงลี่การที่หลัวหยางโหวถูกวางยาชนิดนี้ ก็ไม่ถือว่าเป็นเรื่องใหญ่โตให้น่าโกรธเคือง เพราะเป็นผลดีต่อนางที่ได้ถือโอกาสนี้พักผ่อนไปในตัว แต่หญิงสาวรู้ว่าเรื่องเช่นนี้สำหรับบุรุษแล้วใหญ่หลวงนัก จึงมิใช่เรื่องที่หลัวหยางโหวจะสงบใจได้ง่าย ๆ ดังนั้นถึงจะต้องเอ่ยเรื่องน่าอาย แต่หญิงสาวไม่อาจรอให้หลัวหยางโหวเป็นฝ่ายเอ่ยอันใดออกมาก่อนนางได้หญิงสาวแสร้งลุกขึ้นต่อว่าสวีจิ้งมู่ ราวกับมีโทสะเต็มท้องจนลืมแม้กระทั่งการรักษากิริยาของตนเองต่อหน้าเหล่าขุนนางทั้งสองเมือง“คุณชายสวีท่านทำเช่นนี้ไม่เกินไปหน่อยหรือ ท่านเห็นท่านโหวยอมลงให้ท่านหลายครั้ง ท่านจึงคิดว่าจะทำเช่นไรก็ได้ใช่หรือไม่ ถึงข้าจะเป็นสหายกับท่าน แต่หากท่านทำร้ายสามีของข้า

คำพูดของหลัวหยางโหวทำให้สวีจิ้งมู่กับบุรุษและสตรีตระกูลหลิวหันมามอง คนทั้งสี่ไม่จำเป็นต้องพูดอันใดออกมา ก็เข้าใจความรู้สึกของกันและกันได้อย่างดี หลิวหลิงลี่จับมือของหลัวหยางโหวพร้อมกับออกแรงบีบเบา ๆ พลางส่งยิ้มอบอุ่นให้หลัวหยางโหวหันมามองหญิงสาวข้างกาย ก่อนจะยิ้มตอบนาง แล้วหันไปถามสวีจิ้งมู่ “แล้วเจ้าไม่รู้สึกผิดต่อน้องสาวของเจ้าอย่างนั้นหรือ”คำถามนี้ราวเข็มแหลมที่ทิ่มแทงลงกลางใจของสวีจิ้งมู่ ถึงจะเป็นเพียงเหล็กเส้นเล็ก ๆ แต่ก็รู้สึกเจ็บไม่น้อย ทว่ายังไม่ทันได้ตอบคำถามของหลัวหยางโหว หลงจู๊ก็เดินนำโต๊ะและอาหารสุราอีกชุดมาพอดี“พี่เขยให้คุณชายสวีมานั่งตรงนี้ได้หรือไม่ ข้าอยากไปนั่งใกล้ ๆ เหล่าท่านแม่ทัพ” หลิวเลี่ยงลี่เอ่ยกับหลัวหยางโหว เมื่อเห็นว่าเหล่าแม่ทัพทั้งสามขยับตัวราวกับต้องการให้หลงจู๊นำโต๊ะของสวีจิ้งมู่ ไปวางใกล้ ๆ พวกเขาหลิวเลี่ยงลี่ไม่อยากให้สวีจิ้งมู่ต้องอึดอัดที่ไปนั่งใกล้ ๆ กับแม่ทัพทั้งสามที่แผ่รังสีพิฆาตอยู่ตลอดเวลา ถึงคำตอบของคุณชายตระกูลสวีก่อนหน้านี้จะดีมากเพียงใด และจริงใจมากแค่ไหน แต่ในเมื่อเจ้าของภัตตาคารหมู่ตานได้ลงมือวางยาหลัวหยางโหวไปแล้วหนึ่งครั้ง ความหมางใ