All Chapters of ท่านโหวพ่ายรัก: Chapter 1 - Chapter 10

หลิวตงโผเข้ากอดบุตรสาวด้วยความรู้สึกผิด น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลออกมาเป็นสาย หลิวหลิงลี่เองก็ไม่ต่างกัน น้ำใส ๆ ไหลเป็นทางอาบแก้ม สองพ่อลูกกอดกันร่ำไห้ หลิวตงถึงจะเหมือนได้ยกภูเขาออกจากอก แต่ทว่ากลับไม่รู้สึกสบายใจเลยแม้แต่น้อย เขาใช้มือปาดน้ำตาของตนเองก่อนจะผละบุตรสาวออก แล้วเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของบุตรีอย่างเบามือ“ลี่เอ๋อร์พ่อต้องขอโทษเจ้าด้วย ที่จำต้องส่งเจ้าไปแต่งงานยังเมืองอันหยางกับคนสกุลหลัว หลัวหยางโหว”“ไยต้องขอโทษลูกด้วย ลูกต้องขอบคุณท่านพ่อด้วยซ้ำที่ให้ลูกได้แต่งกับหลัวหยางโหว ถึงลูกจะอยู่แต่ในจวน แต่ข่าวที่บุรุษผู้นี้ได้กระทำเป็นที่กล่าวขานไปทั่ว จนลูกเองก็เคยได้ยินข่าวของเขามาไม่น้อย”ตั้งแต่หลิวหลิงลี่ถึงวัยปักปิ่นนางก็เก็บตัวอยู่แต่ในจวนเจ้าเมืองมาตลอด เพราะการออกจากจวนไปให้ผู้คนได้เห็นจนเป็นที่ร่ำลือถึงความงามของนาง ทำให้บิดาต้องปฏิเสธการสู่ขอหลายครั้ง บางคนก็ยอมรับในคำปฏิเสธได้ แต่บางคนก็แสดงออกชัดว่าไม่พอใจ หลายปีนี้นางจึงไม่ย่างเท้าออกจากจวนไปไหนเลย เพื่อจะได้ไม่ทำให้บิดาของนางต้องลำบากใจ“แต่เจ้าก็รู้ดีว่าแต่ก่อนตระกูลหลิวกับตระกูลหลัวเคยเปิดศึกกันหลายครั้ง ปู่ของเขาฆ

บุรุษวัยกลางคนมองหน้าบุตรทั้งสองสลับกันไปมา ตั้งแต่หลิวตงส่งทูตออกไปเจรจากับหลัวหยางโหว เขาเองก็เป็นกังวลอยู่ตลอด ไม่ว่าคำตอบที่ได้จะเป็นอย่างไรก็ไม่สามารถทำให้จิตใจเขาสงบลงได้ ทางหนึ่งคือบุตรสาวอันเป็นที่รัก ส่วนอีกทางก็เป็นชาวเมืองหลิวผิงหลิวตงรู้ดีว่าตั้งแต่บิดาของเขาตายจากไป เมืองหลิวผิงก็ไม่เรืองอำนาจเหมือนแต่ก่อน แต่เป็นเพราะบารมีของบิดา ที่ไม่เคยระรานเมืองใกล้เคียงและให้ความช่วยเหลือเสมอมา จึงไม่มีเมืองใดบุกมาโจมตี ทำให้เขาดูแลเมืองมาอย่างร่มเย็นถึง7ปีแต่ตอนนี้ศัตรูแต่ก่อนเก่าเรืองอำนาจ และเริ่มไล่เก็บหัวเมืองต่าง ๆ ในละแวกใกล้เคียง ที่เคยหมายแย่งเมืองของเขาเมื่อเยาว์วัย ดังนั้นไหนเลยบุรุษผู้นี้จะนิ่งเฉยกับตระกูลที่เคยฆ่าปู่และบิดาของเขาได้ ไม่ช้าก็เร็วบุรุษหนุ่มย่อมต้องมาชำระหนี้แค้นครั้งนั้นเป็นแน่ครั้นได้ยินคำตอบจากหลัวฮูหยินถึงการตกลงงานมงคลในครั้งนี้ ถึงความวิตกกังวลในสงครามจะวางลงได้ช่วงขณะหนึ่ง แต่ความรู้สึกผิดต่อบุตรสาวในฐานะบิดาก็หนักหนาสาหัสอยู่ไม่น้อย ถึงจะได้ยินคำพูดของบุตรสาวและบุตรชายที่ทำให้เขาเบาใจลง ทว่าความรู้สึกผิดที่ต้องให้บุตรสาวบุตรชายแบกรับภาระหน้าที่

“แม่ทัพน้อย ท่านใจเย็นก่อน” หลิวตงเอ่ยกับห่าวซวนก่อนจะหันไปทางแม่ทัพลี่หม่าแล้วเอ่ยเสียงแข็ง “เจ้ากลับไปค่ายทหารเดี๋ยวนี้”ที่หลิวตงต้องรีบเอ่ยห้ามนั้น เพราะท่าทีที่ไม่กลัวของห่าวซวนทำให้เขาเกิดความข้องใจ เนื่องจากแม่ทัพของหลัวหยางโหวพาคนเข้าเมืองมาเพียง10คนเท่านั้น แต่ห่าวซวนกลับชักดาบออกมาหมายจะสู้กับแม่ทัพของเขาอย่างไม่เกร็งกลัว บวกกับคำพูดเหยียดหยามที่ท้าทายความอดกลั้นของเขาหลายครั้ง ทำให้หลิวตงสงสัยว่ายามนี้อาจมีคนของหลัวหยางโหวแอบแฝงเข้ามาในเมืองหลิวผิงแล้วก็เป็นได้หากเกิดต่อสู้กันจริงเกรงว่าหลัวหยางโหวจะใช้ข้ออ้างนี้ยุติการแต่งงานที่หลัวฮูหยินตอบตกลงเอาไว้ และยกทัพมาตีเมืองหลิวผิงโทษฐานที่กล้าลงมือกับแม่ทัพที่เมืองอันหยางส่งมารับตัวเจ้าสาว“แต่” ลี่หม่ามองหน้าเจ้าเมืองหลิวผิงก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปด้วยความโกรธ“แม่ทัพน้อยอย่าได้ถือโทษโกรธแม่ทัพลี่หม่าเลย เขาเพียงไม่เข้าใจสถานการณ์เท่านั้น เรื่องทรัพย์สินเงินทองหาได้สำคัญกับเมืองหลิวผิงของเราไม่ ในเมื่อสองตระกูลผูกสัมพันธ์กันแล้ว ย่อมต้องเห็นอกเห็นใจโอนอ่อนใ

ห่าวซวนรีบเดินทางตลอดทั้งวัน จะแวะพักก็ต่อเมื่อถึงเวลาค่ำ เพื่อนอนพักผ่อนเท่านั้น เพราะนายเหนือหัวของเขาสั่งมาว่าให้เดินทางกลับมาเมืองหนานเหลียนให้เร็วที่สุด เพื่อจัดงานแต่งก่อนที่หลัวฮูหยินจะกลับมาแล้วทราบเรื่องที่หลัวหยางโหวเลื่อนงานแต่งหลิวหลิงลี่ถึงจะเหนื่อยกับการเดินทางมากเพียงใด แต่นางก็ไม่ได้เอ่ยบ่นออกมาแม้เพียงครึ่งคำ เพราะอย่างไรในขบวนนี้นางก็เป็นสตรีเพียงคนเดียว แม้แต่สาวรับใช้ข้างกายก็ไม่มี หญิงสาวจึงไม่กล้าที่จะพูดสิ่งใดกับบุรุษแปลกหน้ามากนัก ดังนั้นตลอดทางมาคำพูดที่ออกจากปากนางแทบนับคำได้10วันต่อมาขบวนรับเจ้าสาวเดินทางมาถึงเมืองหนานเหลียน หากเป็นปกติก็คงจะใช้เวลาประมาณ15ถึง20วัน เมืองนี้เป็นเมืองที่หลัวหยางโหวพึ่งยกทัพตีมาได้ไม่นานนัก ในเมืองจึงยังมีการซ่อมแซมบ้านเรือนและกำแพงเมืองอยู่ ถึงผู้คนจะทำมาค้าขายตามปกติ แต่ก็ดูไม่ครึกครื้นเท่าที่ควร“ถึงแล้วขอรับ” ห่าวซวนเอ่ยบอกคนภายในรถม้า เมื่อมาถึงหน้าจวนเจ้าเมืองหลิวหลิงลี่เดินออกมาจากภายในรถม้า ครั้นเห็นจวนเจ้าเมืองความข้องใจก็เกิดขึ้นทันที ตลอดทางในเมือง

หลัวหยางโหวได้ฟังกุนซือก็ระบายลมหายใจออกอย่างช้า ๆ เพราะจะโทษแม่ทัพหนุ่มก็ไม่ได้ เนื่องจากฟางเซียวไม่รู้สาเหตุที่เขาจัดงานแต่งเช่นนี้ เพราะก่อนหน้านี้เขาเป็นคนสั่งให้แม่ทัพหนุ่มไปจัดการเรื่องเสบียงที่จะนำไปออกรบในศึกครั้งหน้า“วันนี้ให้คนมาวัดชุดแต่งงานของข้ากับนาง ไม่ต้องพิถีพิถันมากนัก เอาแค่พอใส่เข้าพิธีได้ก็พอ การจัดตกแต่งจวนก็จัดแค่เรือนของนางกับห้องโถงใหญ่ ไม่จำเป็นต้องจัดทั้งจวนให้สิ้นเปลือง ส่วนพิธีก็เพียงไหว้ฟ้าดินและส่งตัวเจ้าสาวเข้าเรือนหอ นอกนั้นก็ตัดทิ้งเสียให้หมด จะได้ไม่ต้องเสียเวลา” หลัวหยางโหวกล่าวด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง ถึงจะเข้าใจฟางเซียวแล้ว แต่คำพูดของเด็กคนนี้ก็จี้ใจดำทำให้เขาหงุดหงิดใจไม่น้อย“ขอรับท่านโหว” ทุกคนน้อมรับคำสั่งที่ผู้เป็นนายกล่าวโดยไม่กล้าขัด เพราะสายตาก่อนหน้าที่เห็นคงไม่ดีนักหากจะเอ่ยสิ่งใดในยามนี้“ท่านโหวจะเชิญใครมาเป็นแขกในงานหรือไม่” กุนซือเอ่ยถาม“มีแค่พวกเจ้าก็พอ” บุรุษหนุ่มตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบเจือหงุดหงิดเล็กน้อยหลัวหยางโหวพูดจบก็สะบัดแขนเสื้อเดินเข้