All Chapters of ท่านโหวพ่ายรัก: Chapter 121 - Chapter 130

“คำถามนี้เจ้ามีสิทธิ์ถามข้าอย่างนั้นหรือ ตอนที่เจ้าวางแผนจะป่าวประกาศเรื่องที่ฮูหยินถูกบุรุษข่มขืนและถูกฆ่าปิดปาก เจ้าเคยคิดถึงศักดิ์ศรีของนางบ้างหรือไม่” หลัวหยางโหวแผดเสียงสูงอย่างเกรี้ยวกราดไป๋ฉินหลันหน้าชาไปครู่หนึ่ง แต่ว่าในใจของนางยังคงไม่ยินยอม หญิงสาวจึงได้เอ่ยต่อ “ทุกอย่างเป็นเพราะท่านกับท่านป้า หากพวกท่านยอมแต่งข้าเป็นอนุ มีหรือข้าจะวางแผนการเช่นนี้”“เจ้าคิดว่าข้ามีความสามารถเพียงการใช้กำลังเท่านั้นหรือ ถึงทำให้เมืองอันหยางรุ่งเรืองได้ถึงทุกวันนี้ เมื่อคืนข้าได้ไปไต่สวนเสี่ยวเยามาแล้ว ดังนั้นข้าจึงรู้ว่าที่เจ้าจะเข้ามาเป็นอนุนั้น เป็นเพียงแผนการเริ่มต้นที่จะเป็นนายหญิงแห่งจวนหลัวเท่านั้น ต่อให้ท่านแม่และข้ารับเจ้าเข้าจวนมา สตรีใฝ่สูงจิตใจอำมหิตอย่างเจ้า ก็คิดสังหารฮูหยินของข้าเพื่อให้ได้เป็นนายหญิงแห่งจวนหลัวอยู่ดี ดังนั้นอย่ามัวเสียเวลาพูดอยู่ตรงนี้เลย อย่างไรเสียข้าก็ไม่มีทางกลับคำพูดแน่นอน”หลัวหยางโหวเอ่ยจบก็โบกมือให้บ่าวในจวนนำไป๋ฉินหลันกับเผยสิงเวยไปที่ลานกลางเมือง ครั้นไป๋ฉินหลันถูกลากตัวไปก็พยายามสะบัดตัวหนีในเมื่อไป๋ฉินหลันไม่มีท่าทีจะพูดถึงไป๋ฉินหลง หลัวหยางโหวจ

หลังจากจงเอ่าไปทำตามคำสั่งของหลัวหยางโหว ชายหนุ่มก็ไม่รอช้าที่จะกลับไปเรือนตะวันตกกับหญิงสาว ด้วยความใจร้อนครั้นเห็นหญิงสาวก้าวเดินชักช้าไม่ทันใจ บุรุษหนุ่มจึงช้อนตัวหญิงสาวขึ้นอุ้ม หมายจะเดินกลับไปยังเรือนตะวันตกก่อนที่หลิวเลี่ยงลี่จะพาคณะทูตกลับมาที่เมืองอันหยางทว่าเพียงเดินไปได้ไม่กี่ก้าวแม่ทัพห่าวซวนก็กึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามา ราวกับว่ามีเรื่องเร่งด่วนจะมารายงาน หลิวหลิงลี่จึงใช้มือน้อย ๆ ทุบหน้าอกของหลัวหยางโหวเบา ๆ เพื่อให้ชายหนุ่มปล่อยนางลง เมื่อบุรุษหนุ่มเห็นใบหน้าขึ้นสีของหญิงสาวจึงจำใจต้องปล่อยนางให้เป็นอิสระ“มีเรื่องอันใดก็ว่ามา” น้ำเสียงของหลัวหยางโหวถึงจะราบเรียบแต่แฝงความไม่พอใจอยู่ถึงสองสามส่วน“เมืองอันป๋อส่งคณะทูตมาขอรับ อีกครึ่งชั่วยามก็จะเดินทางมาถึงเมืองอันหยางแล้วขอรับ”พูดไปห่าวซวนก็สังเกตสีหน้าของหลัวหยางโหวไปด้วย เพราะการที่คณะทูตจากเมืองอันป๋อเดินทางมาใกล้ถึงเมืองอันหยางเพียงนี้ แต่สายลับกลับเพิ่งมารายงาน อาจทำให้เจ้าของจวนรู้สึกว่าพวกเขาทำหน้าที่ได้บกพร่อง แต่สาเหตุที่ทำให้สายลับเป็นเช่นนี้นั้น แม่ทัพหนุ่มรู้ดีว่าเป็นเพราะเหตุใด หาใช่เป็นเพราะว่าสายลับที่แฝงตั

“ขอบคุณพี่เขยที่มาต้อนรับคนของข้าด้วยตัวเอง แต่ความจริงพี่เขยมิต้องลำบากเช่นนี้ก็ได้ขอรับ”ถึงจะพูดออกมาอย่างนี้ แต่การที่หลัวหยางโหวมาต้อนรับเขา ทำให้หลิวเลี่ยงลี่รู้สึกได้ว่าต่อจากนี้เขาจะเดินยืดอกได้อย่างสง่าผ่าเผยในเมืองอันหยาง โดยไม่ต้องกลัวว่าผู้ใดจะเห็นเป็นศัตรูอีก“เรื่องเล็กน้อยเพียงเท่านี้มีอันใดให้ลำบากกัน อีกอย่างข้าได้เตรียมบางอย่างไว้ให้เจ้าและคณะทูตได้ดูด้วย”หลัวหยางโหวเอ่ยตอบเสียงเรียบเฉย ทว่าแววตากลับดูอบอุ่น แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่อาจทำให้เหล่าขุนนางจากเมืองหลิวผิงลดความกลัวที่มีอยู่ในใจลงได้“พี่เขย ท่านเตรียมอันใดไว้ให้ข้าอย่างนั้นหรือขอรับ!” หลิวเลี่ยงลี่ทั้งตื่นเต้นทั้งสงสัย“เช่นนั้นพวกเจ้าก็ตามข้ามาเถอะ” หลัวหยางโหวกล่าวเสร็จก็ก้าวเท้าเดินนำหน้าหลิวเลี่ยงลี่ไปความจริงจะขี่ม้าไปก็ได้ แต่หลัวหยางโหวเห็นว่าระยะทางจากประตูเมืองไปถึงลานกลางเมืองไม่ไกลมากนัก เดินเล่น ๆ ไปใช้เวลาไม่ถึงครึ่งเค่อก็ถึง และอีกอย่างเจ้าเมืองอันหยางก็อยากให้ชาวเมืองและทูตจากเมืองต่าง ๆ ได้เห็นว่า ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับตระกูลหลิวนั้นได้เปลี่ยนไปแล้ว ต่อไปเจ้าเมืองแต่ละเมืองจะได้ไม่คิดส่งบุ

ทางด้านคณะทูตจากเมืองอันป๋อความเป็นจริงไป๋ฉินหลงมิรู้ว่าเกิดอันใดขึ้นกับบุตรีของเขา เพียงรู้แค่ว่าเรือนรับรองที่บุตรสาวอยู่ ถูกหลัวหยางโหวสั่งปิดล้อมเอาไว้ และได้ยินเพียงข่าวลือที่ไม่รู้ว่าเป็นจริงหรือเท็จเพียงใด ดังนั้นเขาจึงได้ส่งนกพิราบสื่อสารไปให้คณะทูตที่เขาเตรียมเอาไว้ก่อนหน้านี้ เดินทางเข้าเมืองอันหยางเนื่องจากตั้งแต่ไป๋ฉินหลันเริ่มไปสานสัมพันธ์ไมตรีกับตระกูลหลัวอีกครั้ง ไป๋ฉินหลงก็พบว่าหลัวหยางโหวดูจะไม่เป็นมิตรเหมือนแต่ก่อน ถึงแม้หลัวฮูหยินจะยังต้อนรับขับสู้บุตรสาวของเขาเหมือนเดิมก็ตาม ดังนั้นเมื่อบุตรสาวเสนอแผนว่าจะทำทีเป็นพบหลัวหยางโหวระหว่างทาง และจะขอเดินทางเข้าเมืองอันหยางไปพร้อมกับบุรุษตระกูลหลัว เพื่อสร้างความเข้าใจผิดให้กับสตรีจากเมืองหลิวผิง และบุตรีของเขายังคิดจะไปทวงการหมั้นหมายจากตระกูลหลัว ไป๋ฉินหลงที่ไม่มั่นใจในตัวบุตรีว่าจะทำได้สำเร็จ จึงได้ส่งคณะทูตออกเดินทางตามหลังไป๋ฉินหลัน หลังจากนางออกจากเมืองอันป๋อไปได้ห้าวัน เผื่อว่าบุตรสาวของเขาทำเรื่องผิดพลาดอันใด จะได้มีคณะทูตเข้าไปขอร้องลดโทษให้ เพราะไป๋ฉินหลงเชื่อว่าอย่างน้อยหลัวหยางโหวกับเฉินอี้เหริน จะต้องเห็นแก

“หรือพันธมิตรที่พวกท่านกล่าวถึงคือ การที่เมืองอันป๋อปล่อยให้ข้าพาชาวเมืองอันหยางดิ้นรนเอาชีวิตรอด จากศัตรูที่ล้อมเมืองอย่างไม่เหลียวแล ไม่แม้แต่จะยื่นมือมาช่วยเหลือใด ๆ ทั้งสิ้น ทั้ง ๆ ที่เจ้าเมืองของพวกท่านสามารถช่วยข้าให้ผ่านพ้นวิกฤตไปได้แท้ ๆ” หลัวหยางโหวหยุดเอ่ยชั่วคราว เมื่อได้ยินเสียงของชาวเมืองเริ่มวิพากษ์วิจารณ์การกระทำในอดีตของไป๋ฉินหลงเจ้าเมืองอันป๋อคณะทูตจากเมืองอันป๋อเสมือนถูกคมแฝกตีแสกหน้า พวกเขาทั้งอับอายทั้งหวาดกลัว เพราะยามที่หลัวหยางโหวพูดถึงเรื่องในอดีต ดวงตาของเขาทอประกายกล้าถึงความโกรธแค้นที่อยู่ในใจ รังสีอาฆาตหมายอยากสังหารแผ่ออกมาทำเอาพวกเขาแทบหายใจไม่ออกเพียงไม่กี่ลมหายใจที่หลัวหยางโหวหยุดเอ่ย เสียงซุบซิบนินทาก็เริ่มหนาหูขึ้นเรื่อย ๆ ชาวบ้านที่เคยสูญเสียคนในครอบครัวไปในครานั้น เริ่มตะโกนด่าทอออกมาต่าง ๆ นานา“ช่างหน้าหนาไร้ยางอายยิ่งนัก ยามนั้นไม่เหลียวแลวันนี้กลับเอาคำว่าพันธมิตรมาอ้าง”“ไม่มีเทียบเชิญแท้ ๆ ยังหน้าด้านมาอีก มาทางไหนก็ไสหัวกลับไปทางนั้นเลย”“เห็นท่านโหวพาเมืองอันหยางเจริญรุ่งเรือง ก็รีบส่งบุตรสาวมาปีนขึ้นเตียง อีกทั้งยังใส่ร้ายนายหญิงหลัว ช่าง