All Chapters of ท่านโหวพ่ายรัก: Chapter 141 - Chapter 150

“ดี ๆ” หลัวหยางโหวพูดจบก็ยกจอกสุราขึ้นดื่ม และตามมาด้วยแม่ทัพทั้งสาม และเหล่าขุนนางทั้งสองเมืองหลังดื่มสุราสีหน้าของทุกคนในงานเลี้ยงต่างเบิกบานขึ้น มีเพียงสวีจิ้งมู่ที่ยังคงมีสีหน้าไม่รื่นเริงเท่าใดนัก อีกทั้งเขายังไม่ยกจอกสุราขึ้นดื่มอีกด้วย ทำให้หลัวหยางโหวสังเกตเห็นได้ไม่ยาก แต่ชายหนุ่มตระกูลหลัวก็มิได้นำเอาเรื่องนี้มาใส่ใจ เพราะอย่างไรสวีจิ้งมู่ก็ไม่ใช่คนจากทั้งสองเมืองอยู่แล้ว ดังนั้นสุราคำมั่นนี้ คุณชายตระกูลสวีไม่ร่วมดื่มก็ถือว่าไม่แปลกทว่าการกระทำของสวีจิ้งมู่มิได้มีเพียงหลัวหยางโหวเท่านั้นที่เห็น แต่แม่ทัพทั้งสามและสองพี่น้องตระกูลหลิวก็เห็นเช่นกัน ดังนั้นแม่ทัพเลือดร้อนทั้งสามจึงไม่พอใจในกิริยาที่สวีจิ้งมู่แสดงออกมาส่วนหลิวหลิงลี่ก็เข้าใจความรู้สึกของสหายอยู่บ้าง เนื่องจากเขาเพิ่งผ่านคำถามสะเทือนใจมา ในใจอาจจะยังปรับอารมณ์ไม่ได้ นางจึงพยายามคิดหาทางช่วยสหายแก้สถานการณ์ แต่ยังไม่ทันที่หญิงสาวตระกูลหลิวจะคิดออก หลัวหยางโหวก็เอ่ยออกมาพลางยกมุมปากทั้งสองข้างขึ้น“เมื่อครู่เป็นการดื่มสุราระหว่างสองเมือง แต่จอกนี้พวกเรามาดื่มให้กับซื่อจื่อน้อยในอนาคตของข้ากันเถอะ” พูดจบเขาก็ใช้

วันต่อมาหลิวหลิงลี่ลืมตาตื่นขึ้นมาในยามซื่อ [1] ข้างกายของนางว่างเปล่าไร้บุรุษร่วมเตียง นางลุกขึ้นนั่งพลางใช้สองมือรวบสาบเสื้อเข้าหากัน พร้อมกับก่นด่าบุรุษวัยกำหนัดอยู่ในใจ ที่เมื่อคืนเคี่ยวกรำนางทั้งคืน จนร่างกายของนางปวดเมื่อยไปหมดทั้งตัว ซ้ำยังทิ้งร่องรอยสีกุหลาบไว้บนตัวนางอีกนับไม่ถ้วนทว่าเพียงหญิงสาวหย่อนขาเรียวขาวลงจากเตียง ชายหนุ่มที่รังแกนางมาทั้งคืนก็เปิดประตูเข้ามา พร้อมกับถือถ้วยน้ำแกงบำรุงที่มีไอร้อนลอยขึ้นมาบอกให้รู้ว่าพึ่งทำเสร็จใหม่ ๆ เพียงเจ้าเมืองอันหยางเห็นสตรีบนเตียงนอน ใบหน้าที่เคร่งขรึมก็ยกยิ้มขึ้นทันตา ทว่าแทนที่หญิงสาวจะยิ้มตอบ นางกลับชักสีหน้าขึงขังใส่ พร้อมเอ่ยอย่างใส่อารมณ์“บุรุษบ้าตัณหา ไหนท่านบอกข้าว่าอีกครั้งเดียวอย่างไรเล่า แล้วไหนครั้งเดียวของท่านกัน” พูดจบหญิงสาวก็ทำหน้างอบูดบึ้งหลัวหยางโหวรีบวางถ้วยแกงลงบนโต๊ะก่อนจะเดินเข้าไปหาหญิงสาวที่นั่งจับเอวของตนเองอยู่ด้วยสีหน้าเจ็บปวด“ข้าผิดไปแล้ว ต่อไปข้าจะยับยั้งชั่งใจให้ได้มากกว่านี้ เจ้าอย่าโกรธเลยนะ มา มา ข้าจะนวดให้”หลิวหลิงลี่ชะงักไปเล็กน้อยก่อนพยักหน้าคล้อยตาม ด้วยความประหลาดใจ เพราะนางไม่คาดคิดว

หลัวหยางโหวนั่งรอลุ้นคำตอบจากเผยไจ่เหวิน ขอเพียงคุณชายรองตระกูลเผยกลับไปที่เมืองอันป๋อ ไม่ว่าจะกลับไปที่จวนตระกูลเผยหรือไม่ เขาก็จะใช้อำนาจของตนเองช่วยให้เผยไจ่เหวินปลอดภัยในเมืองอันป๋อ แลกกับการให้ชายหนุ่มตระกูลเผยจัดการเผยฮูหยินเสียเดิมทีบุรุษตระกูลหลัวคิดจะปล่อยสตรีผู้นี้ไป แต่นางกลับไม่มีจิตสำนึก ไม่เพียงช่วยไป๋ฉินหลันวางแผนทำเรื่องชั่วร้าย ทว่ายังยุแยงไป๋ฉินหลงมุ่งร้ายเมืองอันหยางของเขา ดังนั้นเขาย่อมไม่คิดปล่อยสตรีผู้นี้ไปอย่างแน่นอน ต่อให้เผยไจ่เหวินจะร่วมมือด้วยหรือไม่ก็ตามแต่ที่หลัวหยางโหวถามคุณชายรองตระกูลเผยดูก่อนนั้น เพราะเขาคิดว่าหากเผยไจ่เหวินมีใจอยากกลับไปทวงฐานะทายาทผู้สืบทอดตระกูลเผย ก็จะเป็นผลดีต่อตนเองและอีกฝ่าย ไม่เพียงเท่านั้นเขายังใช้เรื่องนี้ไปเอาความดีกับหลิวหลิงลี่ เพื่อรับรางวัลได้อีกด้วยเผยไจ่เหวินนั่งไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง ใจหนึ่งเขาก็อยากกลับไปเมืองอันป๋อ เพราะไม่อยากสร้างความยุ่งยากให้กับ หลัวหยางโหวและหลิวหลิงลี่ แต่ทว่าอีกใจเขาก็กลัวว่ามารดาไม่อยากกลับไปที่จวนตระกูลเผยอีก“ข้าน้อยขอถามมารดาก่อนได้หรือไม่ เพราะเมื่อครู่ฮูหยินได้ส่งท่านป้าจางมาแจ้งข้าว่

เพียงไม่กี่ลมหายใจที่เผยไจ่เหวินได้มายืนอยู่หน้าจวน เขาก็เห็นแม่ทัพเตียนอี๋ ควบม้านำหน้ารถม้าคันหนึ่งมาด้วยความเร็วสูงสุด เท่าที่ม้าจะวิ่งในเมืองได้ ใบหน้าของคุณชายตระกูลเผยยกยิ้มขึ้นทันตา เพราะเขารู้ว่าในรถม้าคันนั้นมีผู้ใดนั่งอยู่เพียงครู่เดียวแม่ทัพเตียนอี๋ก็ควบม้ามาหยุดที่หน้าจวนตระกูลหลัว เสียงฝีเท้าของม้าหยุดนิ่ง มีเพียงเสียงลมหายใจของสัตว์พาหนะที่หนักแน่นดังเป็นจังหวะ แม่ทัพหนุ่มกระโดดลงจากหลังม้าอย่างสง่างาม ก่อนจะประสานมือโค้งตัวลงเล็กน้อยทำความเคารพจางอ้ายเหลียน ที่ถือว่าเป็นผู้อาวุโสผู้หนึ่งในจวนหลัว แล้วหันมายังเผยไจ่เหวินพร้อมกับก้มหัวลงเล็กน้อย เพื่อทักทายตามมารยาท ชายหนุ่มที่อายุน้อยกว่าเห็นก็ทำเช่นเดียวกันเพื่อตอบกลับเพียงแค่อึดใจเดียวรถม้าที่ตามหลังแม่ทัพเตียนอี๋มา ก็มาจอดที่หน้าจวน เพียงล้อรถจอดสนิทใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้มของเผยไจ่เหวินก็จางหายไปในอากาศอย่างรวดเร็ว เมื่อเขาเห็นซื่อฉงอุ้มมารดาของเขาออกมาจากภายในรถม้า ใบหน้าของชายหนุ่มตระกูลเผยแข็งค้างไปขณะหนึ่ง แต่เพียงได้ยินเสียงซูเย่เอ่ยถามซื่อฉง เผยไจ่เหวินก็พอได้สติกลับมาเล็กน้อย“เหตุใดอาการของนายหญิงถึงรุนแรงเพีย

“พวกเจ้าลุกขึ้นเถิด” บุรุษวัยกลางคนเอ่ย พร้อมจับแขนของเผยไจ่เหวินยังไม่ทันที่เหล่าบุรุษทั้งสี่จะลุกขึ้น เสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงเรียบเฉย แต่ทรงพลังหนักแน่นของชายหนุ่มเจ้าของจวน“ในเมื่อท่านหมอยอมช่วยถึงเพียงนี้ ข้าก็คงไม่อาจทำให้ท่านผิดต่อกฎที่ท่านยึดมั่นมาตลอดได้ ดังนั้นเข็มทั้งแปดเล่มของท่านหมอ ข้าจะเป็นคนดึงออกให้เอง” สำหรับบุรุษทั้งสองคน เรื่องนี้อาจเป็นเรื่องยาก แต่ไม่ใช่กับหลัวหยางโหว เพราะเรื่องนี้มันช่างเป็นเรื่องง่ายดายเหลือเกินสำหรับเขาหลิวหลิงลี่กับเฉินอี้เหรินที่เดินตามหลัวหยางโหวเข้ามาในห้อง รวมถึงทุกคนที่อยู่ในห้องก่อนแล้ว ต่างมองใบหน้าของชายหนุ่มตระกูลหลัวด้วยความชื่นชม ทุกคนล้วนรู้ดีว่า ไม่ว่าจะเป็นท่านหมอ หรือ เผยไจ่เหวิน การดึงเข็มทั้งแปดเล่มออกนั้น ก็อาจทำให้พวกเขารู้สึกผิด และติดค้างอยู่ในใจของตนเองไปตลอดชีวิต“ขอบคุณท่านโหว” ท่านหมอรวมถึงบุรุษทั้งสี่คนต่างเอ่ยพร้อมกัน“บุญคุณนี้ของท่านโหว ข้าน้อยจะจดจำเอาไว้ไม่มีวันลืม” เผยไจ่เหวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือปนสะอื้น แต่หนักแน่นจริงใจ“พวกเจ้าลุกขึ้นก่อนเถอะ จัดการเรื่องตรงหน้าก่อนส่วนเรื่องอื่นค่อยว่