LOGINHabang nag-uusap pa kami ni Devina, nag-book na pala ng flight si Elijah para sa akin. I was in an animated conversation with his wife when he stood up.“Get up, babalik ka na ng Pilipinas,” singit niya sa usapan namin.Pareho kaming bumaling ni Devina sa kanya.Kinunutan ko siya ng kilay. “Kakarating ko lang, EJ! Spare me.”“If you still want to go back, now's the perfect time. Bukas, baka hindi ka na lubayan ng mga tauhan ninyo. I don't want to complicate things with your father. I just confirmed they're at the hotel right now.”Kahit gusto kong magreklamo, hindi ko na ginawa dahil gusto ko nga namang bumalik sa Pilipinas.EJ arranged everything for me. He got me a first-class seat dahil wala nga naman akong pahinga at naniwala siya na buntis ako. May pinasama siyang isang tauhan niya in case something happened to me during the flight.Hindi na kami naghintay nang matagal sa airport. Mabilis na dumating ang flight namin. Dala ng tauhan ni EJ ang mga gamit ko.For the first hours of
May isang SUV ang nagdala sa amin sa airport. Gareth and Rowan acted as my bodyguards. Pinapagitnaan nila ako kahit wala namang threats sa buhay ko.“Pwede naman na malayo kayo sa akin. Not this close!” baling ko sa kanila.“Bakit hindi? Kung dati ay nagmamasid lang kami sa malayo dahil pinapalibutan ka ng tauhan ng mga Vergara, at nagtatago kami sa kanila…ngayon ay alam na nila. No need to hide now,” ani Rowan.I grimaced at them. Kung ganito sila magbantay, mahihirapan akong tumakas.Nang naghihintay kami ng flight namin, binuhay ko ang cellphone ko. I then typed Elijah's number.He better not change his number. Kung nagpalit siya, I don't know how to contact him anymore. That man doesn't even have social media.Nang mag-ring ang cellphone niya ay nakahinga ako ng maluwag. Sinagot niya pero hindi siya nagsalita.“EJ,” tawag ko.Ilang segundo ang lumipas bago ko narinig ang buntong-hininga niya.“Wow! I miss you too!”“What is it?” he asked in a lazy tone.“Sunduin mo ako sa airport
For Papa to conclude Miguel is dead, he must have had his investigation. Natigilan ako ng ilang sandali nang sabihin niyang patay na si Miguel kaya huli na nang matauhan ako. Malayo na sila ni Silas papunta sa study room niya.“Papa, tigilan mo na ang mga Vergara!” malakas kong sigaw pero hindi nila ako pinansin. Tuloy-tuloy lang sila sa paglalakad.“I hope you can convince him, Euanne. This has to stop,” biglang sabi ni Dr. Lucien.“What the hell, Lucien? Since when did you get this soft?” ani Elias, Head of Internal Affairs and Discipline. He helps resolve conflicts and makes sure everyone follows the rules in the Sanctuary.Tumawa si Lucien. “I'm a doctor, Elias. I don't want another bloody war. Don't you agree?” he asked with a smirk. “As someone who ensures peace within the Sanctuary, you should be the one who wants to stop this conflict.”For weeks, wala akong alam sa mga nangyayari at nagmumukmok lang ako sa kwarto ko. Pwedeng marami na ang nangyari sa mga araw na 'yon, and I'm
It took me two weeks to realize I could never be a stranger to Matteo. Kahit gaano ko isipin na kalimutan na lang ang mga Vergara dahil sa mga pasakit na naidulot namin sa kanila at sa pasakit na idinulot nila kay Papa, hindi ko magawa. Hindi ko kayang kalimutan na lang sila, lalo na si Matteo.Si Papa ay parang wala nang balak bumalik sa Pilipinas ngayong alam na ng mga Vergara na buhay siya. The Petrovas here are consuming his attention. Ako lang ang hindi matanggal sa isip ang Pilipinas.Gusto kong tanungin si Papa kung ano na ang tingin niya sa mga Vergara pero hindi ko kayang itanong. I think him wanting to stay here for good is already an answer. He doesn't want to be involved with the Vergaras now. Hindi ko lang alam kung pati ba ang paghihiganti niya ay tapos na rin?“They paid for the ransomware. Should we just delete their file?” rinig kong sabi ni Silas.“Huwag kang padalos-dalos, Silas. Kagagaling lang natin sa digmaan sa kanila. Nahanap nila ang Sanctuary. Hindi ako magta
Tulala ako habang lumalayo ang chopper sa Sanctuary. Walang sumunod sa mga chopper na umaaligid kanina. Siguro ay napagsabihan sila na hayaan kaming umalis.Gusto kong isipin ang mga nangyari pero blanko lang ang utak ko habang binabaybay ng chopper ang himpapawid.Ni hindi ko alam kung minuto ba ang lumipas o oras. Wala ako sa sarili habang lumalayo kami.Napansin ko lang nang biglang bumababa ang chopper. Sumilip ako sa tanawin at nakita kong nasa isang resort kami ngayon.May mga tauhan na nakaabang sa amin. Nang tuluyang nakababa ang chopper, may nagbukas ng pinto para sa amin sa labas.“Welcome to the resort, sir,” bati ng lalaki kay Papa.Tumango si Papa at saka lumabas. Sumunod sa kanya sina Rowan kaya sumunod din ako.The place is a high-end resort. Halatang mayayaman ang customers. I just don't understand why they seem to overly assist Papa as if he owns the place.Or is it?Hindi kami nag-book. May gumaya sa amin para ihatid kami sa magiging kuwarto namin. May nag-assist sa
“Warning. Eleven minutes before the Sanctuary explodes. Evacuate the area immediately!”Dahil sa inamin ni papa, no one paid attention to the warning. “Anong rason mo para magsinungaling sa anak mo? Why are you taking revenge on us when we're all just victims of your father's scheme?” tanong ni Eduardo.“Papa, you lied to me?” tanong ko. I started to feel betrayed. Naisip ko bigla iyong mga ginawa namin sa pamilya nina Matteo.Lucian growled irritatedly. “Stop this fucking confrontation and stop this system!” iritadong sabi ni Lucian nang mag-warning ang system na ten minutes na lang bago sumabog ang Sanctuary.“You know what, since we're all going to die here, let me tell you why I hate your family, Eduardo,” ani Papa. His jaw clenched tightly. “I survived the accident. I ran away and met Diana. We fell in love and got married. I moved on. Papa sank into depression and died. I was the only one left in the family. But I had Diana.”“Then she got pregnant,” he said, stretching the s
Para akong nababaliw sa kakasigaw ko sa loob ng kwarto. Pero kahit ano pang pagsigaw ang gawin ko, hindi ako kumakalma. Hindi nababawasan ang galit at inis ko.Gusto ko ngang magwala. Kaya iyon ang ginawa ko. Ang kama niya ang pinagdiskitahan ko. Ipinagbabato ko ang mga unan niya sa sahig. Tinangga
Andreana Steff VelazquezI survived the third day. Ubos na ang pagkain ko. Akala ko, dahil dalawang araw akong hindi na bumaba, ay nawalan na ng gana ang lalaki sa hangarin niya. Pero hindi pa rin pala.Kabado akong naglalakad sa pasilyo. Dala ko ang tray para ibaba na. Walang ingay na nanggagaling
I gritted my teeth. Hindi ko na siya pinansin kahit halata sa kanya na nambu-bwisit na naman siya.Pinilit ko ang sarili kong bumangon at kainin ang dinala niya sa akin. I refused to say a word to him. I refused to glance at him. Nakatuon lang ang mata ko sa tray na binigay niya. Kung nakatingin ba
Naiwan akong halos sabunutan ang sarili sa frustration. Naiinis ako sa sarili ko dahil iniyakan ko pa ang walanghiyang lalaki! Though hindi naman ako umiyak dahil malungkot ako o ano pa man. I was just really frustrated and angry!Ilang minuto akong nakatayo lang sa kusina, paulit-ulit na minumura







