All Chapters of ร่านสวาทเมียไซด์ไลน์: Chapter 131 - Chapter 140

หลังจากนอนคิดหาวิธีทำให้เหมันต์เป็นของเธอมาหลายวันและในที่สุดวันนี้ก็มาถึงเสียที หลังจากเธอได้วางยานอนหลับทุกคนในบ้านรวมถึงน้ำฟ้าและคิมหันต์ด้วย คำปองก็ออกมายืนรอพ่อเลี้ยงเหมันต์อยู่หน้าบ้านอย่างร้อนใจ นั่นเพราะวันนี้ฉัตรชัยได้โทรมาบอกเธอว่าจะทำทีชวนเหมันต์ดื่มในไร่ จะมอมให้เมาก่อนจะมาส่งให้เธอถึงที่บ้าน เจ้าหล่อนได้ยินอย่างนั้นก็ยิ้มอย่างพอใจแม้ว่าจะยังรู้สึกโกรธเคืองฉัตรชัยอยู่ก็ตามยืนรออยู่สักพักรถจิ๊บสองคนก็ขับมาจอดที่หน้าบ้าน คันหนึ่งเป็นของเหมันต์ที่ขับมาโดยไอ้พล ส่วนอีกคันเป็นรถของฉัตรชัย เมื่อรถจอดสนิทแล้วทั้งสองก็พยุงตัวเหมันต์ที่อยู่ในอาการเมามาย มาหาคำปองที่หน้าบ้าน เห็นอย่างนั้นเจ้าหล่อนก็ยิ้มมุมปากด้วยความพอใจ“ทางนี้เรียบร้อยหรือยัง” เดินมาถึงฉัตรชัยก็เอ่ยถามเจ้าหล่อนทันที“เรียบร้อยแล้ว อย่างฉันไม่เคยพลาดหรอก” เธอเบ้หน้าใส่อีกฝ่ายอย่างไม่ยี่หระ“จะให้เอาตัวพ่อเลี้ยงไปไว้ที่ไหน หรือจะจัดการในห้องนั่งเล่นซะเลย”“จะบ้าเหรอไปที่ห้องนอนฉัน” ว่าแล้วเธอก็เดินนำหน้าไป ส่วนฉัตรชัยและพลก็พยุงร่างไร้สติสัมปชัญญะของเหมันต์ตามหลังไปเมื่อมาถึงห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ ของคำปองแล้ว ทั้งสอ

“กรี๊ดดด”เสียงเล็กแหลมกรีดร้องดังมาจากห้องนอนของคำปอง ทำเอาทุกคนที่ได้ยินต้องรีบวิ่งแจ้นเข้ามาดูว่าเกิดอะไรขึ้น ตอนนี้ป้าบัวคลี่ น้ำฟ้า และคิมหันต์ ยืนอยู่หน้าประตูห้องเรียบร้อยแล้ว ก่อนที่ป้าบัวคลี่จะเป็นคนทุบประตูห้องแล้วเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงปังๆ ๆ ๆ“นังคำปองมึงเป็นอะไรเปิดประตูให้กูหน่อยสิวะ”ไม่นานประตูก็ถูกเปิดออกพร้อมกับเสียงสะอื้นไห้ของคำปองดังแว่วมา เจ้าหล่อนยืนอยู่ในสภาพล่อแหลมมีเพียงผ้าห่มปกคลุมเรือนร่างไว้ ส่วนเหมันต์ที่กำลังนอนสะลึมสะลืออยู่บนเตียงเริ่มขยับตัว ก่อนจะงัวเงียลุกขึ้นมาอย่างไม่รู้เรื่องอะไร เมื่อเห็นว่าตนเองกำลังอยู่ในสภาพเปลือยเปล่าก็รีบหยิบกางเกงมาสวมใส่แบบลวกๆ“พ่อเลี้ยงเข้ามาปล้ำฉันถึงในห้องจ้ะป้า ฮือๆ”“กูไม่เชื่อ! มึงทำอะไรกับพ่อเลี้ยงบอกกูมาเดี๋ยวนี้” ป้าบัวคลี่ไม่มีทางเชื่อว่าพ่อเลี้ยงเหมันต์จะเข้ามาหาคำปองถึงห้อง“ก็พ่อเลี้ยงเมานี่คะ คำปองพยายามห้ามแล้วแต่ก็ไม่ยอมฟัง”“อีตอแหลมึงไม่ต้องมาสร้างภาพ”น้ำฟ้าเห็นภาพที่อยู่ตรงหน้าก็รู้สึกเจ็บปวดราวกับร่างกายจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ เสียให้ได้ น้ำตาไหลพรากลงมาโดยอัตโนมัติ เจ้าหล่อนตึงตัวคิมหันต์ไปไว้ด้านหลัง

เมื่อลงมาถึงแล้วเหมันต์ก็เรียกทุกคนมารวมตัวกันในห้องนั่งเล่น พ่อเลี้ยงสุดหล่อนั่งหน้าเครียดอยู่บนโซฟา ข้างกันนั้นก็เป็นน้ำฟ้าที่นั่งเบนหน้าหนีไปอีกทาง ไม่แม้แต่จะมองหน้าคำปองและผู้เป็นสามี ส่วนคนที่เป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดกลับนั่งร้องไห้กระซิกอยู่ที่พื้นข้างกับป้าบัวคลี่“หยุดร้องได้แล้วคำปอง” เหมันต์เอ่ยเสียงเข้มบ่งบอกว่ากำลังอยู่ในอารมณ์ซีเรียส“หยุดไม่ได้หรอกค่ะพ่อเลี้ยงหนูเสียตัวนะคะฮือๆ ๆ”“บอกให้หยุดยังไงล่ะ!” เหมันต์ทนไม่ไหวจึงตะโกนลั่นด้วยความเหลืออด จนทุกคนถึงกับสะดุ้งด้วยความตกใจ ทำให้ตอนนี้บรรยากาศภายในห้องมีแต่ความเงียบงัน แม้แต่คำปองเองก็ถึงกับหยุดร้องไห้ทันที เธอไม่เคยเห็นพ่อเลี้ยงเดือดดาลอย่างนี้มาก่อน“ฉันจะให้มันย้ายของออกวันนี้ล่ะค่ะพ่อเลี้ยงไม่ต้องเป็นห่วง” ป้าบัวคลี่เอ่ยทำลายความเงียบ เพราะครั้งที่แล้วเธอเป็นคนเจรจาขอร้องให้คำปองอยู่ที่นี่ต่อ จึงอยากจะแสดงความรับผิดชอบ“ไม่นะป้าฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น” คำปองรับหันขวับมาเอ่ยกับป้าบัวคลี่ทันที“มึงสัญญากับกูแล้วว่าจะไม่ทำแต่มึงก็ทำจนได้”“แต่พ่อเลี้ยงเข้ามาในห้องหนูเองนะ” คำปองยังตอบโต้อย่างไม่ยอมแพ้“เอาล่ะๆ ฉันจะให้

หลังจากเหมันต์เข้าไปทำงานในไร่แล้วน้ำฟ้าก็ตัดสินใจโทรหาภูวดลให้มารับ เพราะเธอไม่อยากทนฟังคำพูดเหน็บแนมจากคำปอง วันๆ เอาแต่พยายามกระแนะกระแหนเธอให้รำคาญใจ ราวกับต้องการกดดันให้ออกไปจากที่นี่ เธอจะทนอยู่อีกสักพักเพื่อน้องสาวจากนั้นก็จะไปตามทางของตัวเอง“สวัสดีค่ะคุณภู”(อ้าว! คุณน้ำค้างมีอะไรหรือเปล่าครับ)“คือฉันอยากไปเที่ยวที่ไร่คุณน่ะคะ ถ้าฉันจะรบกวนให้คุณมารับจะได้ไหม”(ได้สิครับไม่มีปัญหา ถ้างั้นเดี๋ยวผมไปรับตอนนี้เลยนะครับ)“ได้ค่ะฉันจะรอที่บ้านนะคะ ขอบคุณค่ะ”(ครับผมแล้วเจอกัน)วางสายแล้วเธอจะหันไปเอ่ยกับคิมหันต์ที่กำลังนั่งดูหนังการ์ตูนอยู่หน้าจอทีวีอย่างตั้งใจ“น้องคิมครับวันนี้เราจะไปเที่ยวที่ไร่คุณอาหมอนะครับ”“จริงเหรอครับคุณแม่เย้!” คิมหันต์กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจเมื่อรู้ว่าจะได้ไปออกไปเที่ยว“จริงสิครับ ไปเปลี่ยนชุดกันดีกว่าอีกหน่อยคุณอาหมอจะมารับเราแล้วนะ”“ครับคุณแม่”ทั้งสองเปลี่ยนชุดใหม่ก่อนจะเดินจูงมือกันลงมา ก็พบกับป้าบัวคลี่กำลังเดินผ่านพอดีน้ำฟ้าจึงเอ่ยเรียกไว้เสียก่อน“ป้าบัวเดี๋ยวก่อนค่ะ”“มีอะไรคะแม่เลี้ยง” ป้าบัวหยุดชะงักก่อนจะหันมามองนายหญิงของบ้าน“วันนี้หน

ขับรถมาไม่นานก็มาถึงพื้นที่โล่งกว้างเต็มไปด้วยถนนเส้นเล็กๆ คดเคี้ยววนไปมา ภูวดลเดินนำหน้าเข้าไปเอ่ยทักทายกับลูกน้อง ที่กำลังช่วยกันดูแลลูกค้าของทางไร่“สวัสดีครับคุณภู” เมื่อเดินเข้าไปถึงลูกน้องสี่ห้าคนที่กำลังทำงานอยู่ต่างก็ยกมือไหว้ทันที“สวัสดีทุกคน เป็นไงบ้างวันนี้เหนื่อยไหม”“ไม่เหนื่อยครับ”“วันนี้ผมมีเด็กดื้อมาให้ช่วยดูแล”“ยินดีครับ” คนงานหนุ่มยิ้มรับด้วยความเต็มใจจากนั้นภูวดลจึงก้มหน้าลงไปเอ่ยกับลูกชายของเพื่อนรัก “น้องคิมพร้อมรึยังครับ”“พร้อมแล้วครับ”“พร้อมแล้วก็ไปกับพี่เขานะครับ”“ครับผม” คิมหันต์เอ่ยกับผู้เป็นแม่ต่อทันที “คุณแม่ไปขับรถเอทีวีด้วยกันนะครับ”“น้องคิมไปคนเดียวเถอะครับ แม่จะยืนรอดูหนูอยู่ตรงนี้” เธอไม่ชอบเล่นอะไรผาดโผนอย่างนี้เลย“ก็ได้ครับคุณแม่คอยดูน้องคิมขับรถนะครับ”“ครับ สู้ๆ นะลูก” เธอเอ่ยให้กำลังใจพร้อมทั้งส่งยิ้มให้กับเด็กชายเมื่อคิมหันต์เดินไปกับพนักงานแล้วน้ำฟ้าก็หันมาเอ่ยกับคนที่ยืนอยู่ข้างกันทันที“ว่าแต่คุณภูไม่ไปเล่นด้วยเหรอคะ”“ไม่ครับ...ผมจะยืนคุยเป็นเพื่อนคุณน้ำค้างที่นี่ คุณไม่ต้องห่วงน้องคิมนะครับเพราะลูกน้องผมจะดูแลเป็นอย่างดี”“ขอบคุณนะ