All Chapters of ร่านสวาทเมียไซด์ไลน์: Chapter 121 - Chapter 130

“ปะไปกันเถอะ”“ครับพ่อเลี้ยง”ฉัตรชัยรับคำก่อนจะหันไปพยักหน้าสั่งลูกน้องทั้งสองคนให้ขึ้นรถ เหมันต์ขับรถพาทั้งสามคนไปยังท้ายไร่ สถานที่ซึ่งฉัตรชัยโทรมาแจ้งว่ามีคนแปลกหน้าเข้ามาเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ขับรถมาไม่นานก็มาถึงท้ายไร้ ทั้งสี่คนลงจากรถแล้วเดินเข้าไปสมทบกับคนงานที่เฝ้ายามอยู่ และเป็นผู้แจ้งข่าวให้รับรู้นั่นเอง“เห็นพวกมันอยู่ที่ไหนวะไอ้แคน” เดินมาถึงเหมันต์ก็เอ่ยปากถามทันทีแคนเป็นหนุ่มวัยสามสิบกว่า เป็นคนงานน้ำดีที่เหมันต์ไว้ใจมากไม่แพ้ฉัตรชัย แม้ว่าเขาจะเป็นแค่คนงานธรรมดาไม่ได้เรียนมาสูงเหมือนอย่างผู้จัดการ แต่ทว่าความซื่อสัตย์นั้นมีมากกว่าฉัตรชัยหลายเท่าตัว“ผมเห็นพวกมันอยู่ที่สวนส้มฝั่งท้ายไร่ครับพ่อเลี้ยง พวกมันมากันประมาณสามสี่คนผมเลยไม่กล้าเข้าไปห้ามครับ” แคนรายงานสถานการณ์ให้ผู้เป็นนายรับรู้“ดีแล้วที่เอ็งไม่เข้าไปเสี่ยง คนอย่างพวกมันต้องเจอกับคนอย่างข้า ถ้างั้นเรารีบไปกันเถอะก่อนที่พวกมันจะเผ่นไปซะก่อน”“ครับพ่อเลี้ยง” ว่าแล้วเหมันต์ก็เดินฝ่าความมืดตรงไปยังสวนส้มท้ายไร่ ซึ่งอยู่ติดกับภูเขาสูงสลับซับซ้อน ไม่ค่อยมีผู้คนเดินเข้าไปเพราะป่าค่อนข้างรกชัฏและมีสิงหาราสัตว์ด

“กูยังไม่ตายง่ายๆ หรอกโว้ย ยังอยู่เตะก้นมึงไปได้อีกนาน ว่าแต่ทำไมมึงมาช้าฉิบหายเลือดกูไหลจะหมดตัวแล้วเนี่ย” เหมันต์ทักทายเพื่อนด้วยคำพูดกวนประสาท เป็นอย่างนี้ทุกครั้งเวลาเจอกัน“ตายยากแต่ก็กลัวตายเหมือนกันนี่หว่า”น้ำฟ้ามองหน้าผู้มาใหม่อย่างไม่คุ้นตา เพราะนี่คือครั้งแรกที่หล่อนได้เจอหน้าภูวดล แต่ทว่าตัวภูวดลนั้นกลับเคยเห็นหน้าและรู้จักน้ำค้างมาแล้วหนหนึ่ง ตอนที่เหมันต์พาเธอมาที่ไร่ก่อนหน้านี้“สวัสดีครับคุณน้ำค้าง” ภูวดลเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม ขณะขนอุปกรณ์ทำแผลออกมาจากกระเป๋าพยาบาล“สวัสดีค่ะ” น้ำฟ้าได้แต่ส่งยิ้มให้เขาอย่างเป็นมิตร แต่ทว่ากลับรู้สึกแปลกใจที่ภูวดลรู้จักน้องสาวเธอมาก่อน นั่นทำให้เจ้าหล่อนรู้สึกเกร็งทำตัวไม่ถูกกลัวว่าจะมีพิรุธให้เห็น“รบกวนคุณน้ำค้างไปนั่งตรงโน้นก่อนได้ไหมครับ ผมจะได้ทำแผลให้ไอ้เหี้ยเหมก่อน”“เชิญเลยค่ะ” น้ำฟ้าลุกขึ้นยืนมองดูคุณหมอสุดหล่อทำแผลให้กับผู้เป็นสามี โชคดีที่กระสุนไม่ได้ฝังแต่ทว่าแผลที่แขนใหญ่พอสมควรจำเป็นต้องเย็บ“เบาๆ นะเว้ย”“กลัวเจ็บด้วยเหรอมึงอะ อย่าร้องไห้ต่อหน้าเมียนะเว้ยเสียชื่อเสือผู้หญิงหมด ผู้หญิงทั้งจังหวัดโดนมึงจัดมาหมดแล้วมั้งนั่น”

ตอนเย็นในวันถัดมาภูวดลขับรถมาที่ไร่เหมันต์ตามสัญญา ในระหว่างรอหนุ่มๆ ก็นั่งสนทนากันอย่างออกรสตามประสาเพื่อนรักอยู่บนโต๊ะอาหาร ส่วนน้ำฟ้าก็เข้าไปช่วยป้าบัวคลี่ทำอาหารอยู่ในครัว และตอนนี้กำลังทยอยนำจานเมนูต่างๆ มาวางเรียงรายไว้บนโต๊ะจนเสร็จเรียบร้อยแล้ว“โทษทีนะคะที่ให้รอนาน” น้ำฟ้าเอ่ยหลังจากวางถ้วยต้มยำร้อนๆ ไว้บนโต๊ะ ก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้“ไม่เป็นไรครับ” ภูวดลส่งยิ้มให้อย่างเป็นมิตร“ลงมือทานกันดีกว่าค่ะอาหารกำลังร้อนๆ” น้ำฟ้าบอกกับทุกคนด้วยรอยยิ้ม“วันนี้กับข้าวของโปรดผมทั้งนั้นเลยนะเนี่ย” เหมันต์เอ่ยพลางตักกับมาราดบนข้าว ก่อนจะตักเข้าไปในปากเคี้ยวตุ้ยๆ ด้วยความเอร็ดอร่อย“อ้าว! เหรอคะ ฉันไม่ยักรู้ว่าอาหารพวกนี้เป็นของโปรดคุณด้วย” วันนี้น้ำฟ้าไม่ได้ตั้งใจจะทำของโปรดเหมันต์เลยสักนิด เธอทำเมนูนิยมทั่วเพราะวันนี้จะมีแขกมาร่วมรับประทานด้วย“ใช่สิอะไรที่เธอทำก็เป็นของโปรดฉันหมดนั่นล่ะ” เหมันต์หยอดคำหวานให้ภรรยาต่อหน้าเพื่อน ราวกับว่ากำลังแสดงให้อีกฝ่ายเห็นว่าตนเองกับน้ำฟ้ารักกันมากแค่ไหน“เหรอคะถ้างั้นวันหลังฉันจะทำไข่ต้มให้ทานดีไหมล่ะ เพราะคุณบอกว่าฉันทำอะไรก็ชอบทั้งนั้น” น้ำฟ้าแกล้งแห

เหมันต์เดินจูงมือลูกชายหัวแก้วหัวแหวนนำหน้าไปที่รถ ส่วนน้ำฟ้าเดินตามหลังไปติดๆ เธอจ้องมองไปยังแผ่นหลังกว้างอย่างเสน่หา เวลาเห็นผู้ชายคนนี้อยู่กับลูกชายทีไรเธอรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก เขาเป็นเจ้าของไร่ที่มีความเมตตากรุณาใจดีกับคนงานทุกคน แถมยังเป็นพ่อที่ทุ่มเทเวลาให้กับลูกชายมาก จนแทบไม่ขาดความอบอุ่นเลยสักนิดแม้ว่าจะไม่ได้มีแม่อยู่ด้วยแล้วก็ตามทีเหมันต์ขับรถจิ๊บมาถึงหนึ่งในสถานที่งดงามที่สุดของไร่แห่งนี้ นั่นคือลำธารน้ำใสที่ไหลลงมาจากเทือกเขาสูงผ่านเข้ามายังท้ายไร่ ทั้งสองฟากฝั่งเต็มไปด้วยโขดหินหลากหลายขนาด มีมอสส์สีเขียวเกิดขึ้นปกคลุมประปราย บ่งบอกว่าที่นี่มีความอุดมสมบูรณ์มากแค่ไหน“ว้าว! ไม่น่าเชื่อว่าไร่จะมีสถานที่สวยงามอย่างนี้” น้ำฟ้าเห็นลำธารน้ำใสก็ถึงกับเบิกตากว้างมองด้วยความตะลึง ไม่นึกไม่ฝันว่าจะได้เข้ามาอยู่ในป่าท่ามกลางธรรมชาติที่อุดมสมบูรณ์อย่างนี้มาก่อน“ลงไปกันเถอะ” ว่าแล้วเหมันต์ก็เปิดประตูรถลงไป ส่วนน้ำฟ้าและคิมหันต์ก็ตามลงไปหลังจากนั้นน้ำฟ้าจูงมือเจ้าตัวน้อยเดินเข้าไปยืนริมลำธาร ก่อนจะหลับตาลงฟังเสียงน้ำไหล เสียงนกร้องดังเจื้อยแจ้ว และเสียงลมที่พัดไหวเบาๆ รอบตัวเธอ จน

“ฉันเป็นคนที่มีเหตุผลมากพอ มันขึ้นอยู่กับว่าเธอจะยอมบอกความจริงกับฉันไหมว่าทำเรื่องผิดๆ เหล่านั้นเพราะสาเหตุใด ถ้ามันเป็นเหตุผลที่ดีมากพอฉันก็ไม่จำเป็นต้องโกรธเธอ ฉะนั้นแล้วหากเธอมีปัญหาอะไรให้บอกฉันตรงๆ ฉันพร้อมที่จะช่วยเหลือเธอทุกอย่างเข้าใจไหม” เหมันต์พยายามบอกเป็นนัยให้เธอยอมสารภาพเรื่องที่สลับตัวมาที่นี่ อย่างน้อยเขาเองก็จะได้กระจ่างใจว่าเรื่องราวมันเป็นมายังไงกันแน่ และพร้อมที่จะอ้าแขนรับเธอคนนี้ในฐานะน้ำฟ้าได้อย่างไม่มีข้อแม้ใดๆ“เข้าใจแล้วค่ะพ่อเลี้ยง” น้ำฟ้าได้ยินอย่างนี้ก็เริ่มใจชื้นขึ้นมา เธอไม่รู้ว่าน้องสาวคิดอะไรอยู่ถึงได้ทิ้งผู้ชายดีๆ อย่างนี้ไปได้ ตั้งแต่เข้ามาอยู่ที่นี่เธอไม่ได้รู้สึกว่าผู้ชายคนนี้จะมีความร้ายกาจใดๆ เลย นอกจากความต้องการทางเพศที่ไม่มีลิมิตเท่านั้นเอง นั่นอาจจะเป็นข้อเสียเดียวที่เธอคิดว่ามีอยู่ในตัวเหมันต์“ถ้าเข้าใจก็ลองเก็บไปคิดดูดีๆ ฉันจะไม่ถามอะไรเธอให้ลำบากใจ แต่อยากจะให้เธอเดินเข้ามาหาแล้วบอกฉันด้วยตัวเอง แค่นี้ล่ะที่ฉันจะบอก” หลังจากพูดเป็นการเป็นงานมาได้สักพักแล้ว คราวนี้ถึงเวลาที่เขาจะกลับมาสู่บทพระเอกหื่นกามอีกครั้งแล้ว“ขอบคุณนะคะที่เชื่อใจฉั