Tous les chapitres de : Chapitre 81 - Chapitre 90

รุ่งอรุณแรกของวันมาเยือน เมืองหลวงเต็มไปด้วยความคึกคักตั้งแต่เช้าตรู่เหมือนทุกวัน แสงแดดยังไม่ทันส่องแทรกหมอกจางๆ ก็มีเสียงเกือกม้าเร่งเร้ามาทางประตูเมืองทิศใต้ ดังสะท้อนก้องไปทั่วถนนหิน"ม้าเร็ว! ม้าเร็วจากแดนใต้!"เสียงตะโกนจากชายผู้ขี่ม้าเร็วในชุดทหารดังขึ้น ชาวเมืองที่กำลังเปิดร้านขายของ รีบเบี่ยงกายหลีกออกจากทาง บ้างก็ชะโงกหน้ามองด้วยแววตาแตกตื่นตึง! ตึง! ตึง!กลองประจำเมืองดังขึ้นระรัว ราวปลุกทั้งเมืองให้ตื่นจากฝัน บอกชัดเจนว่าข่าวที่มากับม้าเร็วไม่ใช่เรื่องเล็กเพียงไม่นาน เสียงกระซิบกระซาบก็กระจายไปทั่วตลาด"ชายแดนใต้เกิดอะไรขึ้น""หรือกองทัพต่างแคว้นตีฝ่าเข้ามาแล้ว""สวรรค์อย่าได้ให้เป็นลางร้ายเลย"ความโกลาหลค่อยๆ ปกคลุมทั่วทั้งเมือง บรรยากาศคึกคักในยามเช้ากลับกลายเป็นความวุ่นวายตื่นตระหนกภายในเวลาไม่กี่ชั่วยาม พระราชโองการจากวังหลวงก็ประกาศออกมา เรียกขุนนางผู้ใหญ่ทุกตระกูลให้เข้าประชุมด่วนในท้องพระโรงเสียงกลองเตือนภัยยังคงดังก้องไม่หยุด สายลมพัดธงบนหอคอยโบกสะบัดราวกับประกาศถึงความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่กำลังจะเกิดขึ้นในราชสำนัก และไม่มีใครรู้แน่ชัดว่าข่าวที่มาถึงเมืองหลวง

ค่ำคืนนั้น สายลมหนาวพัดเอื่อยผ่านสวนดอกเหมยในจวนอัครเสนาบดี กลีบดอกสีขาวปลิวว่อนราวหิมะต้องแสงจันทร์ อวี้หลันยืนเงียบอยู่ริมระเบียง ศีรษะเอนพิงเสาไม้ มองท้องฟ้าสีหม่นปล่อยความคิดมากมายให้ล่องลอยไปเสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้นจากด้านหลัง กลิ่นกายอบอุ่นคุ้นเคยแผ่ซ่านมาก่อนร่างสูงใหญ่จะปรากฏ หลี่เหวินหลงก้าวเข้ามาหยุดใกล้เพียงครึ่งก้าว"หนาวหรือไม่" เขาเอ่ยถามเสียงทุ้มนุ่มอ่อนโยน พลางถอดผ้าคลุมของตนห่มคลุมบนบ่าบอบบางอวี้หลันเหลือบตามอง ยิ้มบางๆ "ไม่เพคะ แต่พระองค์นี่สิ พรุ่งนี้จะต้องเคลื่อนทัพแล้ว เหตุใดถึงยังไม่พักผ่อนอีก"หลี่เหวินหลงสบดวงตาคู่นั้น เงียบไปครู่หนึ่งราวกำลังจดจำทุกรายละเอียดบนใบหน้าของนาง "ข้าอยากอยู่กับเจ้าให้นานกว่านี้สักหน่อย"คำพูดเรียบง่ายแต่กลับก้องกังวานในหัวใจอวี้หลันพวกเขารับรู้ดีว่าศึกครั้งนี้มิใช่เพียงศึกชายแดนระหว่างแคว้น แต่เป็นกลลวงขององค์ชายห้าและตระกูลเซิ่ง ทว่าทั้งคู่ต่างเลือกที่จะไม่เอ่ยถึงฝ่ามือบอบบางของหญิงสาวยกขึ้นแตะข้างแก้มของคนตรงหน้าเบาๆ "พระองค์รู้ใช่หรือไม่…ว่าหนทางเบื้องหน้าไม่ได้มีเพียงศัตรูจากต่างแคว้น"รอยยิ้มบางปรากฏบนมุมปากของหลี่เหวิ

"พี่สะใภ้"เสียงทุ้มนุ่มชัดเจนเอ่ยดังขึ้นท่ามกลางความโกลาหลอวี้หลันชะงักฝีเท้า หันกลับไปตามเสียงนั้นทันที พลันหัวคิ้วทั้งสองก็ขมวดมุ่น เมื่อสายตาปะทะเข้ากับบุรุษผู้หนึ่งชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งในชุดเกราะสีเงินวาววับยืนเด่นอยู่ท่ามกลางทหารนับสิบ แผ่นอกกว้างสะท้อนแสงแดดยามสายราวกับเปลวเหล็กส่องประกาย"พระองค์คือองค์ชายสาม หลี่เหวินหวายเจ้าค่ะคุณหนู"ฉิงอีที่ติดตามมาเอ่ยกระซิบเบาๆ ข้างหูผู้เป็นนาย"หม่อมฉันอวี้หลัน คำนับองค์ชายสามเพคะ"อวี้หลันย่อกายคำนับอีกฝ่ายด้วยท่วงท่าสง่างาม ใบหน้าขาวผ่องนิ่งเรียบไม่บ่งบอกถึงความรู้สึก น้ำเสียงของนางราบเรียบ นุ่มนวล แต่ฟังไม่ออกว่าแฝงความคิดใดไว้ ดวงตาคู่งามฉายเพียงประกายเยือกเย็นที่ยากจะอ่าน นางดูมั่นคงราวสายน้ำที่นิ่งสนิท แม้ในห้วงวังวนอันตึงเครียดรอบกำแพงเมืองก็ไม่อาจสั่นคลอนความสงบของนางได้องค์ชายสามหลี่เหวินหวายหัวเราะเบาๆ รอยยิ้มกว้างสว่างขึ้นทันตา เมื่อเห็นท่าทีของสตรีที่อ่อนเยาว์กว่าพระองค์เกือบสิบปีตรงหน้า แต่กลับมั่นคงและหนักแน่นอย่างประหลาด ในใจอดคิดไม่ได้ว่าที่แท้ก็สตรีเช่นนี้เองที่ทำให้พี่ชายผู้เย็นชาของเขายอมสยบ"พี่สะใภ้ไม่ต้องมากพ

เมื่ออวี้หลันก้าวพ้นธรณีประตูเข้าสู่ตำหนักโอ่อ่าหรูหรา บานประตูไม้สลักก็ถูกปิดลงในทันที รอบกายเงียบงันราวกับถูกตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิงอวี้หลันเหยียดยิ้มบางขณะกวาดสายตามองรอบบริเวณ ลวดลายแกะสลักบนเสาไม้ประณีตละเมียดละไม ผ้าม่านแพรเนื้อละเอียดทิ้งตัวพลิ้วไหวราวม่านน้ำตก ข้าวของเครื่องใช้และเครื่องประดับล้วนเป็นของล้ำค่า ทว่าที่นี่ ไม่ใช่ตำหนักจิ้งเหอ อันเป็นที่ประทับของฮองเฮาดูท่าว่านี่คงเป็นตำหนักลับที่มีผู้จัดเตรียมไว้โดยเฉพาะ เพื่อกักขังนางคิดจะกักขังข้าหรือ...แววตาของอวี้หลันฉายประกายเยียบเย็นขึ้นวูบหนึ่ง ก่อนริมฝีปากจะคลี่ยิ้มบางเบาเช่นนั้นก็คงต้องมาดูกันว่า พวกเขามีความสามารถหรือไม่อวี้หลันก้าวลึกเข้าไปภายในตำหนัก เสียงฝีเท้าดังแผ่วสะท้อนก้องไปกับความเงียบ จนกระทั่งถึงห้องโถงใหญ่ที่มีเพียงแสงตะวันอ่อนลอดผ่านบานหน้าต่างไม้แกะสลักเป็นลำสวยงามกลางห้องนั้น ร่างระหงในอาภรณ์แพรสีทองเจิดจ้า ยืนโดดเด่นอยู่ท่ามกลางแสงตะวันที่ส่องลอดหน้าต่าง เส้นผมดำขลับถูกรวบเกล้าอย่างพิถีพิถัน ปิ่นหงส์ทองคำประดับอัญมณีเลอค่าระยิบระยับยามต้องแสง ยิ่งขับให้เงาหลังนั้นสง่างามจับตาเสิ่นฮองเฮา ส

ท้องพระโรงอันยิ่งใหญ่โอ่อ่าที่เคยเป็นศูนย์กลางแห่งอำนาจของแผ่นดิน ยามนี้กลับคล้ายสนามรบ รอบด้านถูกปิดล้อมด้วยกำลังทหารในเกราะสีเขียวเข้มยืนเรียงรายถืออาวุธครบมือ ทุกก้าวที่พวกเขาเคลื่อนตัวราวกับกดน้ำหนักลงบนบ่าของทุกชีวิตภายในท้องพระโรง กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยคลุ้งปะปนไปกับอากาศ ชวนให้ผู้คนขนลุกซู่บัลลังก์มังกรทองคำถูกโอบล้อมไว้ด้วยทหารองครักษ์ชุดเกราะดำผู้ปกป้องบัลลังก์ ใบหน้าพวกเขาแข็งกร้าวไร้ความหวาดหวั่น คมดาบในมือสะท้อนแสงระยับ ตั้งมั่นไม่ยอมถอยแม้เบื้องหน้าจะเต็มไปด้วยเงาของศัตรูฮ่องเต้ประทับนิ่งเหนือบัลลังก์มังกร พระพักตร์เคร่งขรึมเคร่งเครียด พระหัตถ์กำแน่นจนเส้นเลือดนูนขึ้นชัด เบื้องหลังพระองค์คือเหล่าสนมเอก พระสนมชั้นสูง และองค์ชายองค์หญิงที่ยังเยาว์วัย พวกนางต่างซ่อนความหวาดผวาไว้หลังม่านผ้าคลุมบาง เสียงสะอื้นแผ่วเบาประปรายดังแข่งกับเสียงโลหะกระทบเกราะที่เคลื่อนไหวเบื้องล่าง เหล่าขุนนางในราชสำนักที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับกบฏ ต่างถูกกดให้นั่งคุกเข่าด้วยใบหน้าตึงเครียด บางคนสั่นสะท้าน บางคนกำหมัดแน่นรอชะตา ทุกลมหายใจเต็มไปด้วยความหวาดกลัวทันใดนั้น ประตูบานใหญ่ก็ค่อยๆ เปิดออก ก