Lahat ng Kabanata ng บุปผาสีชาด: Kabanata 51 - Kabanata 60

เสียงฝีเท้านั้นชัดเจน หนักแน่นจนน่าแปลกใจ ราวกับม้าศึกที่ถูกควบโดยยอดฝีมือ กุบกับ กุบกับ กุบกับเสียงฝีเท้าม้าแต่ละก้าวไม่เพียงแต่กระทบพื้นหิน ยังสั่นสะเทือนเข้าไปถึงก้อนเนื้อภายในอกของคนที่ยืนอยู่ฝุ่นดินปลิวว่อน กลิ่นคาวเลือดยิ่งขับให้ความเงียบโดยรอบอึดอัดยิ่งขึ้นเซิ่งกงซุนก็หรี่ตาลงเล็กน้อย เงาของหน้ากากสีดำบดบังดวงหน้า ทำให้ไม่อาจเห็นแววตาได้ชัด แต่รอยยิ้มที่คลี่ขึ้นตรงมุมปากกลับยังคงอยู่ รอยยิ้มที่เคยเย้าหยอก ยามนี้แปรเปลี่ยนเป็นความระแวดระวังจ้องมองไปยังแนวป่าที่เสียงฝีเท้านั้นกำลังใกล้เข้ามาทุกขณะ เงามืดของบางสิ่ง บางคน กำลังเคลื่อนตัวออกจากม่านไม้ และสัญชาตญาณของนักล่าในตัวเขา ตะโกนขึ้นมาว่า ถึงเวลาต้องถอย ก่อนที่เขาจะไม่มีโอกาสให้ถอยอีก"ถอย พวกเราถอยก่อน"แต่เพียงชั่วพริบตา ยังไม่ทันที่ใครจะได้ขยับตัว ม้าศึกสีดำตัวเขื่องก็ทะยานปรากฏตรงปลายทางลาด ฝ่าหมอกฝุ่นท่ามกลางสายตาทุกคน ผู้ควบขี่สวมอาภรณ์สีเข้มปักดิ้นทองสง่างามดั่งเทพสงคราม ใบหน้าคมสันเยียบเย็น แววตานิ่งสงบแต่แฝงแววคมปลาบเฉียบขาดองค์ชายใหญ่ หลี่เหวินหลงพระองค์ไม่ต้องเปล่งเสียงแม้ครึ่งคำ เพียงแค่กวาดสายพระเนตรลงมายั

รถม้าคันใหญ่เคลื่อนตัวเข้ามาจอดสนิทหน้าจวนอวี้อย่างเงียบงัน ท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเย็นที่เริ่มคลายความร้อน เหล่าข้ารับใช้ที่เฝ้าหน้าจวนรีบเปิดประตูต้อนรับผู้เป็นนาย ก่อนจะมองอย่างสงสัย เพราะหาได้มีเพียงแค่รถม้าของคุณรองเท่านั้น แต่ยังมีองค์ชายใหญ่หลี่เหวินหลงควบม้าติดตามผู้เป็นคุณหนูของตนเข้ามาในจวน แต่แล้วพวกเขาก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อเห็นสภาพของคนที่ก้าวลงมาจากรถม้า"คุณหนู!"เสียงหนึ่งเปล่งออกมาอย่างตกใจ ตามด้วยเสียงฝีเท้าเร่งรีบของเหล่าบ่าวไพร่ที่พากันตรงเข้ามารับเจ้านายของตนด้วยสีหน้าตื่นตระหนกอวี้หลันกลับมาถึงจวนแล้ว ทว่ากลับมาในสภาพที่มีร่องรอยคราบเลือดติดชายผ้า ฉิงหว่าน บ่าวคนสนิทดูจะเป็นเพียงคนเดียวที่ยังคงมีสภาพปกติ มีเพียงความอ่อนล้าเล็กน้อย ส่วนฉิงอีกสามคน ต่างอยู่ในสภาพน่าเวทนา ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล แม้จะได้รับการทำแผลแล้วแต่ก็ยังไม่อาจซ่อนร่องรอยความโหดร้ายที่ประสบมาได้ไม่มีใครกล้าเอ่ยถามสิ่งใดออกมาแม้เพียงคำเดียว ทว่าความสงสัย ความหวาดหวั่น และความประหลาดใจกลับแล่นวาบผ่านสายตาของทุกคนไปพร้อมกันว่า เกิดอะไรขึ้น"ให้คนไปตามหมอมาดูอาการพวกเขา"อวี้หลันหันไป

แน่นอน…นางย่อมไม่เอ่ยถึงในสิ่งที่ตนเองทำ อวี้หลันเพียงยกความดีความชอบให้กับคนของตน และบุรุษที่กำลังจ้องมองนางด้วยแววตาหวานเชื่อมแม้ว่าเขาจะมิได้เอ่ยถ้อยคำใดแทรกขึ้นมา แต่สายตากลับจ้องมองมาทางนางอย่างไม่วางตา ยิ่งไปกว่านั้น นางยังเห็นประกายหยอกล้อแฝงอยู่ในดวงตาคู่นั้น หญิงสาวจึงหลบสายตาของเขา ไม่ใช่เพราะกลัวว่าความลับจะเปิดเผย แต่เพราะหัวใจของนางเต้นแรงอย่างไร้เหตุผลหลังจากที่อวี้หลันเล่าจบ บรรยากาศในห้องโถงยังคงเต็มไปด้วยความตึงเครียด เพราะดูเหมือนว่านักฆ่ากลุ่มนี้จะเป็นกลุ่มเดียวกันกับที่ทางการกำลังตามล่ามานานหลายปี แต่พวกมันกลับไม่เคยทิ้งร่องรอยใดๆ เอาไว้เลย"ขอบพระทัยที่พระองค์ทรงช่วยบุตรสาวของกระหม่อมไว้"อวี้จิ้งเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ แต่ก็เต็มเปี่ยมไปด้วยความจริงใจหลี่เหวินหลงไม่ได้ตอบรับคำขอบคุณนั้นตรงๆ แต่สายพระเนตรทอดมองไปยังสตรีเพียงคนเดียวในห้อง สายตาที่ทั้งหนักแน่นและลึกซึ้งยากหยั่ง"ข้ายินดีและเต็มใจอย่างยิ่ง"อวี้เฉินลอบกลอกตากับคำกล่าวนั้น สายตาจับจ้องท่าทีของผู้เป็นนายและพี่สาวของตนไม่วางตาเขาคิดว่าท่าทางของสองคนนี้ดูจะ...แปลกๆ ชอบกล"ท่านพ่อ ลูกยังมีอีกเรื่องที่อยาก

ในวัยชรานางยังคงเปี่ยมไปด้วยบารมี ดำรงตนเป็นร่มโพธิ์ร่มไทรให้ทั้งจวนหย่งหนิงโหวแห่งสกุลหยาง และตำหนักขององค์ชายใหญ่นางเคยผ่านสมรภูมิการเมืองมานับครั้งไม่ถ้วน และยังได้รับความไว้วางใจจากองค์จักรพรรดิชื่อเสียงของหยางฮูหยินผู้เฒ่ากระจายไกลไปทั่วเมืองหลวง บรรดาสตรีสูงศักดิ์ล้วนยำเกรง ไม่เพียงเพราะสายสัมพันธ์กับองค์ชายใหญ่เท่านั้น หากยังรวมถึงคุณธรรมและไหวพริบอันล้ำลึกหยางฮูหยินผู้เฒ่า นั่งอย่างสง่างามอยู่บนตั่งสูงด้านหน้าสุดของห้องโถง ท่ามกลางสายตานับสิบคู่ที่จับจ้องไปยังสตรีสูงวัยผู้เปี่ยมไปด้วยอำนาจและบารมีนางแต่งกายด้วยอาภรณ์ผ้าไหมเนื้อดีสีม่วงเข้ม ลายปักกิเลนทองละเอียดอ่อนทั่วทั้งชุด เสริมให้ดูน่าเกรงขามแต่ไม่แข็งกระด้าง ท่วงท่าการนั่งหลังตรง มือนิ่งประสานบนตัก แสดงถึงความมั่นคงของผู้ที่ผ่านโลกมานาน ผมสีดอกเลาเกล้ามวยสูงเรียบตึง ประดับเพียงปิ่นทองด้ามหยกที่ดูสง่างามอย่างยิ่งพอเหมาะแก่ฐานะในแววตาลึกซึ้งของนางมีทั้งความสุขุม เคร่งครัด และอ่อนโยนประดับอยู่พร้อมกัน ริมฝีปากคลี่ยิ้มจางๆ เมื่อเห็นร่างอวี้หลันก้าวเข้ามาอย่างสำรวม ทุกย่างก้าวของเด็กสาวคนนี้ช่างสงบงดงาม ยิ่งเห็นก็ยิ่งคล้า

เซิ่งซื่อใช่ว่าจะไม่รู้สึกถึงบรรยากาศอึดอัดกดดันที่แผ่คลุมอยู่ภายในห้อง หากแต่นางยังฝืนรักษารอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าเอาไว้ ไม่ว่าสายตาใครจะจับจ้องมายังนางอย่างไร นางก็ยังสงบนิ่งไม่แสดงพิรุธหลายวันมานี้ นางสัมผัสได้ถึงบรรยากาศภายในจวนที่เปลี่ยนไปอย่างชัดเจน นางรับรู้ได้ว่าสามีเริ่มมีท่าทีที่ผิดแผกไป ไม่เหมือนเดิมอย่างที่เคย นับตั้งแต่เกิดเรื่องกับอวี้หลัน ทว่าเขากลับยังคงนิ่งเฉยไม่เอ่ยสิ่งใด นั่นยิ่งทำให้นางทั้งหวาดระแวงและไม่อาจวางใจได้ ความเงียบของเขากลับทำให้นางรู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่งนางรู้ดีว่าคนอย่างอวี้จิ้งไม่ใช่ผู้ที่จะปล่อยผ่านเรื่องใดไปโดยไม่คิดสืบหาความจริง ไม่ใช่คนที่จะถูกหลอกล่อได้ง่ายนัก และยิ่งเงียบก็ยิ่งน่าหวาดกลัวแต่ถึงอย่างนั้น นางก็ยังพอจะเบาใจอยู่บ้าง อย่างน้อยที่สุดหลานชายของนางก็กลับมาอย่างปลอดภัย และที่สำคัญ เขาไม่ได้ทิ้งร่องรอยใดไว้ให้ถูกสาวมาถึงตัวทุกอย่างยังอยู่ในการควบคุม นางเพียงต้องระวังตัวให้มากพอ และฉลาดพอที่จะไม่ถามถึงรายละเอียดให้มากความ สิ่งที่ไม่รู้ ก็ไม่จำเป็นต้องรู้ สิ่งที่รู้ นางก็เลือกจะซ่อนไว้ลึกสุดใจ ไม่ให้แม้แต่น้ำเสียงหรือแววตาเผลอเผยพิรุธออ