Tous les chapitres de : Chapitre 71 - Chapitre 80

หลังจากหลี่เหวินหลงก้าวออกจากงานเลี้ยงได้ไม่นาน อวี้หลันที่เพิ่งจิบชาหมดถ้วยก็รู้สึกถึงความผิดปกติ ความวิงเวียนแล่นเข้ามาอย่างฉับพลัน จนภาพตรงหน้าเริ่มพร่าเลือน ร่างกายร้อนผ่าวราวกับมีไฟซ่อนอยู่ใต้ผิว นางขมวดคิ้วเล็กน้อย พยายามฝืนเก็บสีหน้าให้ดูปกติ ก่อนจะหันไปเอ่ยกับฉิงหว่านเสียงแผ่ว"หวานหว่าน…พาข้ากลับเรือนที"ฉิงหว่านหน้าถอดสีเล็กน้อย รีบเข้ามาประคองผู้เป็นนายออกจากห้องจัดเลี้ยงอย่างระมัดระวัง เสียงเครื่องสายและเสียงพูดคุยของผู้คนในห้องโถงจัดเลี้ยงค่อยๆ เลือนหายไปตามทางเดินยาว จนถึงเรือนนอนของคุณหนูรองของจวนทันทีที่ประตูเลื่อนปิดลง อวี้หลันก็พิงกายกับเสาไม้ หอบหายใจแผ่วๆ ความร้อนผ่าวแล่นไปทั่วทั้งร่างจนแทบทนไม่ไหว เสียงของนางสั่นเล็กน้อยยามออกคำสั่ง "เตรียมน้ำให้ข้าอาบที ข้ารู้สึกร้อนไปหมดแล้ว""เจ้าค่ะคุณหนู"ฉิงหว่านรีบโค้งตัวรับคำ ก่อนจะหมุนตัวออกไปด้วยความรวดเร็ว ทิ้งให้อวี้หลันทรุดตัวลงนั่งบนขอบเตียงไม้แกะสลัก ปลายนิ้วเรียวจิกกับผ้าปูสีอ่อน ความรู้สึกแปลกประหลาดในร่างกายยิ่งชัดเจนขึ้นทุกทีอวี้หลันรอคอยด้วยใจจดจ่อ เวลาค่อยๆ ผ่านไปโดยไร้เสียงฝีเท้าของฉิงหว่านกลับมา ความเงีย

แสงจันทร์ส่องลอดผ่านบานหน้าต่างเข้ามาในเรือนด้านทิศตะวันออกอย่างเงียบสงัด แสงเงินบางเบานั้นทอดลงบนร่างของอวี้เฉินที่นอนขดอยู่บนตั่งไม้ ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความเจ็บปวด ดวงหน้าซีดเผือดราวกระดาษ เหงื่อผุดพราวเต็มหน้าผากและขมับ มือหนึ่งกุมท้องแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้น เขาขบกรามแน่นเพื่อกลั้นเสียง แต่สุดท้ายก็ยังเล็ดลอดเสียงครางต่ำออกมาอย่างน่าเวทนาเสียงนั้นแม้จะแผ่วเบา หากแต่กลับบาดลึกเข้าไปในอกของอวี้จิ้งผู้เป็นบิดา เขายืนเฝ้าอยู่ข้างเตียงของบุตรชายไม่ห่าง สายตาเต็มไปด้วยความร้อนรุ่ม ใบหน้าที่เคยสุขุมมั่นคงในยามว่าราชการ บัดนี้กลับฉายชัดถึงความทุกข์ระทมอย่างไม่อาจปิดบัง มือใหญ่กำแน่นอยู่ข้างลำตัว ราวกับพยายามกักเก็บความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามามิให้ปะทุออกมาหัวใจของเขาเจ็บปวดเมื่อเห็นบุตรชายนอนทุรนทุราย เหงื่อเม็ดเล็กไหลชุ่มเต็มแผ่นอกและหน้าผาก แต่ในขณะเดียวกันความคิดอีกด้านกลับพลุ่งพล่านไม่หยุด เมื่อหลักฐานทั้งหมดชี้ชัดไปยังภรรยาของตนความรู้สึกมากมายถาโถมกดทับอยู่ในอกของอวี้จิ้ง ราวกับมีหินหนักทับทวีอยู่ไม่สิ้นสุด ดวงตาที่ทอดมองบุตรชายบนเตียงเต็มไปด้วยความห่วงใย แต่ลึกลงไปในนั้นกลับแฝงด้วยคว

บรรยากาศในห้องหนังสือคล้ายถูกแช่แข็ง บ่าวไพร่ที่ยืนเรียงรายสองข้างล้วนก้มหน้าต่ำ ไม่มีใครกล้าสบตาหรือกล้าหายใจแรงสักคนหัวใจเซิ่งซื่อกระตุกวูบ ความมั่นใจเมื่อครู่เริ่มสั่นคลอนโดยไม่รู้ตัว แต่เพียงเสี้ยววินาที นางก็ฝืนยกยิ้มจางๆ ขึ้นมาอีกครั้ง ก้าวตรงไปเบื้องหน้าอย่างมั่นคง แสร้งทำเป็นไม่หวั่นไหว ทั้งที่ฝ่ามือกลับเริ่มเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ"ท่านพี่เรียกหาข้าดึกดื่นเช่นนี้ เกรงว่าจะมีเรื่องสำคัญกระมังเจ้าคะ"น้ำเสียงของนางทอดนุ่ม ทว่าในแววตาปรากฏประกายหวาดหวั่น นางหาใช่คนโง่ ย่อมมองออกว่ามีบางสิ่งผิดพลาดทว่าอวี้จิ้งมิได้ตอบในทันที เขาเพียงยกถ้วยชาขึ้นแนบริมฝีปาก ดื่มช้าๆ อย่างเงียบงัน ก่อนวางลงด้วยท่าทีเรียบเฉยแววตาของเขาคมกริบ แฝงแววคมดุเฉียบขาด จ้องลึกเข้ามาราวกับจะมองให้ทะลุในใจของนางจนร่างเซิ่งซื่อสะท้านวาบไปทั้งกายดวงตาคมเยียบเย็นไม่กะพริบแม้แต่น้อย ขณะที่เซิ่งซื่อฝืนยิ้มกำลังก้าวเข้าไปหาอีกฝ่าย ความเงียบหนักอึ้งดำเนินอยู่เพียงอึดใจ ก่อนที่เสียง ปัง! จะดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องสิ่งหนึ่งถูกโยนลงบนโต๊ะไม้อย่างแรงจนสะดุ้งสะเทือน เซิ่งซื่อสะดุ้งเฮือก ดวงตาพลันเบิกกว้าง นางกวาดสายตามอ

ทว่าอวี้หลันกลับไม่เหลียวแลแม้เพียงเสี้ยวสายตา นางยืนนิ่งสงบ ราวกับสายตาและความรู้สึกของเขาไร้ค่าเกินกว่าจะรับรู้ในยามรุ่งสางของวันถัดมา ข่าวคราวในจวนอัครเสนาบดีคนใหม่แพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวง ราวกับไฟลามทุ่ง ทั้งขุนนางและราษฎรต่างซุบซิบถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น จนกลายเป็นหัวข้อใหญ่ในทุกตรอกซอกซอยหนึ่งวันหลังจากนั้นหลังจากการสืบสวนเสร็จสิ้น บรรยากาศภายในกรมอาญาแน่นขนัด ผู้คนหลั่งไหลมาร่วมเป็นสักขีพยาน เหล่าขุนนางผู้ใหญ่ยืนเรียงรายด้วยสีหน้าขรึมเคร่ง ขณะที่ชาวเมืองจำนวนมากเบียดเสียดกันอยู่ด้านนอก คอยเฝ้ามองด้วยความอยากรู้อยากเห็นเสียงกระซิบกระซาบดังระงมเมื่อทหารลากร่างสตรีวัยกลางคนผู้หนึ่งเข้ามา สภาพของนางดูน่าเวทนา เส้นผมรุงรังกระเซอะกระเซิง เสื้อผ้ายับยู่ยี่ ใบหน้าซีดเซียวปราศจากสีเลือด แต่ดวงตากลับเบิกกว้างราวกับยังไม่อยากเชื่อว่าสิ่งที่เกิดขึ้นจะเป็นความจริงนางคือ เซิ่งซื่อ ผู้ที่เคยเชิดหน้าสง่าภายในจวนอัครเสนาบดี ทว่าบัดนี้กลับถูกลากมาในฐานะนักโทษเซิ่งซื่อถูกกดให้นั่งคุกเข่าลงกับลานหินเย็นเฉียบ ข้อมือทั้งสองข้างถูกพันธนาการด้วยโซ่เหล็กหนัก กลิ่นสนิมคละคลุ้งผสมกับไอเย็นของน้ำค้าง

หลังจากเหตุการณ์มากมายถาโถมเข้ามาในจวนอวี้ ความเงียบสงัดก็กลับกลายเป็นสิ่งที่ปกคลุมอยู่ทั่วทุกมุม แม้เรื่องราวจะคลี่คลายลงแล้ว แต่ในใจของใครหลายคนยังคงหลงเหลือร่องรอยแห่งความเจ็บปวดอวี้จิ้งผู้เป็นบิดามองบุตรีคนรองด้วยสายตาอ่อนโยนกว่าที่เคย ความเข้มงวดถูกแทนที่ด้วยความห่วงใยลึกซึ้ง ภายหลังเหตุการณ์คาวเลือดและความวุ่นวายในตระกูล เขาเกรงว่าดวงใจของอวี้หลันจะถูกครอบงำด้วยความหวาดกลัวและเศร้าหมอง"หลันเอ๋อร์"อวี้จิ้งเอ่ยเรียกบุตรสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "หากเจ้าอยากออกไปเที่ยวเล่นนอกจวนก็ไปเถิด ความครึกครื้นภายนอกอาจช่วยให้จิตใจผ่อนคลายได้บ้าง"อวี้หลันยอบกายคารวะรับคำ ดวงตาคู่งามแม้ยังเจือความสงบนิ่ง แต่ในแววตากลับสะท้อนประกายอ่อนไหวเล็กน้อย นางรู้ดีว่า คำอนุญาตครั้งนี้ของบิดาไม่ใช่เพียงเพราะความเอ็นดู แต่เพราะท่านพ่อห่วงใยหัวใจของนางอย่างแท้จริง"ขอบคุณท่านพ่อเจ้าค่ะ"น้ำเสียงอ่อนหวานตอบรับอย่างอ่อนน้อม จะว่าไป การได้ออกไปสูดอากาศภายนอกก็ดีเหมือนกัน ความคึกคักของผู้คนในตลาด อาจช่วยคลายความอึดอัดในใจที่ยังหลงเหลืออยู่ได้บ้าง อีกทั้งนางเองก็ยังไม่เคยมีโอกาสเที่ยวชมความครื้นเครงของโลกภายน