All Chapters of บุปผาสีชาด: Chapter 61 - Chapter 70

หลี่เหวินหลงจิ๊ปาก มองเจ้าเด็กเจ้าเล่ห์ตาวาวเจ้าเด็กบ้านี่ช่างตลบตะแลงยิ่งนัก ใครกันเคยเอ่ยว่าเคารพรักเขาดุจพี่ชาย มาวันนี้ยกเขาให้เป็นบิดาเสียแล้วอวี้จิ้งกระแอมเบาๆ สีหน้าเรียบเฉย ทว่าหากมองลึกลงไปจะเห็นว่าเขาเกือบกลั้นยิ้มไม่อยู่ จากนั้นก็เบนสายตามองไปยังบุตรสาวที่นั่งฝั่งตรงข้าม แววตานั้นแฝงความคาดหวังไว้อย่างไม่ปิดบัง"หลันเอ๋อร์เองก็เคารพนับถือพระองค์เช่นกัน ใช่หรือไม่"อวี้หลันคลี่ยิ้มบางเบา มองสบตากับผู้เป็นพ่อ ก่อนจะเหลือบมองบุรุษที่เอาแต่จับจ้องมองนาง สายตาคู่นั้นแฝงความหมายที่นางไม่อาจทำเป็นไม่รับรู้ นางหันมองบิดาทีหนึ่ง มองบุรุษผู้นั้นทีหนึ่ง สีหน้ายังอ่อนโยนเช่นเดิม หากแววตากลับมีความอ่อนอกอ่อนใจบางเบาไว้ สายตาคาดหวังของบิดาทำใจนางอ่อนยวบ อย่างน้อยอีกฝ่ายก็ไม่ได้เป็นพ่อที่แย่นัก คงหวังเพียงอยากให้นางมีที่พึ่งที่มั่นใจได้แล้วกับองค์ชายใหญ่หลี่เหวินหลงเล่า นางคิดกับเขาเช่นไรนางรู้ดีว่าอีกฝ่ายกำลังคิดสิ่งใด และมีความรู้สึกเช่นไรกับนาง แม้นางจะหวั่นไหว ไม่ได้รังเกียจเขา และชื่นชมเขาไม่น้อยแต่...ชื่นชมก็ส่วนชื่นชม นางยังตั้งมั่นในความคิดเดิมว่าไม่คิดที่จะแต่งงาน ไม่ปราร

ตำแหน่งนี้คือสิ่งที่เขาเคยปรารถนาและพยายามไขว่คว้ามาเนิ่นนาน แต่พอได้มันมาแล้ว เขากลับพบว่ามันช่างว่างเปล่าเหลือเกิน เขาไม่แม้แต่จะรู้สึกยินดี หรือมีความสุขกับมันเลยแม้แต่น้อยมีอำนาจแล้วอย่างไร เพราะแม้แต่ครอบครัวของตัวเอง เขายังปกป้องไว้ไม่ได้อวี้จิ้งสูดลมหายใจลึก ข่มความเจ็บปวดที่พยายามกลบฝังไว้เนิ่นนาน มือที่ถือถ้วยชาสั่นเล็กน้อยเพราะเขามัวแต่หมกมุ่นกับการช่วงชิงอำนาจ จนหลงลืมสิ่งที่สำคัญที่สุดไปตำแหน่งอัครเสนาบดีนี้...เขาจะคู่ควรได้อย่างไรหลี่เหวินหลงปรายตามองอีกฝ่าย วางถ้วยชาลงบนจานแผ่วเบา แล้วพ่นลมหายใจออกมา เขาเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินทอดน่องไปเอนกายพิงขอบหน้าต่าง มองออกไปยังสวนหย่อมที่ตกแต่งเอาไว้อย่างงดงาม ใบหน้าเรียบสงบแต่แววตากลับลึกล้ำเกินจะหยั่ง เอ่ยขึ้นเสียงขรึม"ตอนนี้ท่านคงพอจะรู้แล้วกระมัง ว่าฮูหยินของท่าน และตระกูลเดิมของนาง รับใช้ผู้ใด"อวี้จิ้งนิ่งเงียบไปอึดใจ ดวงตาที่ทอดมองถ้วยชาเบื้องหน้าค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเยียบเย็นและนิ่งลึก ก่อนจะพยักหน้าเพียงเล็กน้อย สีหน้าสงบแต่ในแววตาเจือแววเจ็บลึกยากจะปิดบัง เมื่อความจริงบางอย่างกำลังบ่งชี้ไปย

ภายในห้องหนังสือบรรยากาศคุกรุ่นจนชวนให้อึดอัด บุรุษต่างวัยทั้งสองยืนเท้าสะเอวในท่าเดียวกันโดยไม่ได้นัดหมาย แววตาคล้ายจะลุกเป็นไฟหนึ่งคือชายวัยกลางคนที่ใบหน้าดำคล้ำเคร่งขรึม อีกหนึ่งคือบุรุษใบหน้าหล่อเหลาสง่างาม หากใบหน้าในยามนี้ของเขากลับแต้มรอยมึนตึงบูดบึ้งเอาไว้อย่างชัดเจนคนทั้งสองยืนเคียงไหล่กันไร้การแบ่งแยกตำแหน่งสูงต่ำ ต่างจ้องมองไปยังภาพเบื้องหน้าตรงสวนหย่อม ผ่านบานหน้าต่างที่เปิดกว้างสายลมพัดอ่อนๆ พาเสียงหัวเราะเบาๆ ของสตรีลอยมากระทบโสต ภาพของอวี้หลันยื่นมือไปรับของบางอย่างจากบุรุษผู้นั้นด้วยรอยยิ้มทำหลี่เหวินหลงหน้าตึงขึ้นมาทันที เขาขบกรามแน่น คล้ายจะข่มใจไม่ให้สบถออกมา"ใต้เท้าอวี้ท่านเห็นหรือไม่ บุรุษเช่นนั้นหรือที่ท่านพึงใจอยากได้มาเป็นบุตรเขย"องค์ชายใหญ่หลี่เหวินหลงเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำลอดออกจากลำคออย่างเคร่งขรึม ราวกับกำลังสะกดกลั้นโทสะที่กำลังปะทุขึ้นทุกขณะ สายตาคมกริบไม่ละจากภาพตรงหน้าแม้แต่น้อย"เจ้าห้าหรือ... หึ"เขาแค่นเสียงในลำคออย่างดูแคลน "บุรุษจิตใจโลเล เจ้าลูกแหง่นั่นยังไม่หย่านมเลยด้วยซ้ำ"หลี่เหวินหลงเอ่ยพลางขมวดคิ้วมุ่นขณะมองน้องชายต่างมารดา ราวกับภาพ

ศาลากลางสวนอันงดงามของจวนอวี้ อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนของดอกเหมยที่เบ่งบานอยู่เต็มสวน รับกับแสงแดดอ่อนที่ลอดผ่านยอดไม้ ให้ความรู้สึกสงบและผ่อนคลาย เสียงลมพัดผ่านใบไม้แผ่วเบา คล้ายจะซ่อนเสียงกระซิบของฤดูกาลไว้ภายใน ขอบสระน้ำใสสะท้อนเงาศาลาและกลีบดอกเหมยที่ปลิวร่วงลงทีละกลีบ ราวกับภาพวาดที่มีชีวิต กลิ่นชาอุ่นค่อยๆ ลอยคลอไปกับสายลมอ่อน ยิ่งทำให้บรรยากาศดูอบอุ่นและละมุนละไม ช่างผิดกับบรรยากาศรอบกายของคนที่นั่งอยู่ภายในศาลา ที่ปกคลุมด้วยความเงียบงันอันหนักอึ้ง คล้ายม่านบางเบาที่ซ่อนแรงกดดันหนักหน่วงไว้ภายใน แม้ว่าตอนนี้จะเหลือเพียงสองบุรุษและหนึ่งสตรีเท่านั้น องค์ชายห้าหลี่จื้อหยวนถูกคู่หมั้นของเขาลากตัวออกไปอย่างร้อนรน แม้เจ้าตัวจะมีทีท่าไม่เต็มใจก็ตาม สาเหตุนั้นไม่อาจกล่าวได้ว่าเป็นสิ่งใดอื่น นอกจากแรงกดดันที่แผ่ซ่านออกมาจากองค์ชายใหญ่หลี่เหวินหลง ผู้มีฝีปากคมกริบราวคมดาบ แต่ละคำพูดของพระองค์เหมือนจะกรีดผ่านเกราะในใจของผู้ฟังจนไม่เหลือที่ให้หลบหนี คุณหนูใหญ่อวี้เหมยผู้อ่อนแอไม่อาจทนรับไหว ใบหน้างามซีดเผือด ร่างกายสั่นเทา จึงรีบฉุดแขนคู่หมั้นของตนออกไปโดยไม่เหลือแม้คำล่ำลา ทิ้งไว้เพียง

ในที่สุดก็เป็นดังที่หลายคนคาดเดาเอาไว้ อวี้จิ้งได้รับการแต่งตั้งเป็น อัครเสนาบดีกรมพิธีการ อย่างเป็นทางการข่าวประกาศแต่งตั้งแพร่สะพัดออกไปทั่วเมืองหลวงเพียงชั่วข้ามคืน แต่ก็ไม่มีผู้ใดปฏิเสธได้ว่า อวี้จิ้งเหมาะสมกับตำแหน่งนี้ยิ่ง ทั้งด้วยคุณงามความดีและสติปัญญาที่แสดงให้เห็นมาตลอดหลายปีวันประกาศราชโองการ ท้องพระโรงคลาคล่ำด้วยขุนนางผู้ใหญ่ ขณะที่อวี้จิ้งสวมอาภรณ์เต็มยศก้าวออกมาคำนับรับพระราชโองการด้วยท่วงท่าสง่างาม สายตาหลายคู่จับจ้องด้วยความยินดีและความอิจฉาขุนนางในราชสำนักต่างก็เริ่มจับตามองบทบาทใหม่ของอวี้จิ้ง ขณะที่บรรดาขุนนางบางกลุ่มที่เคยคิดว่าตระกูลอวี้จะโรยราไปพร้อมกับการล่มสลายของตระกูลไป๋ กลับต้องเปลี่ยนท่าทีเสียใหม่จากวันนี้ไป ตระกูลอวี้ย่อมก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดในราชสำนักอย่างสมบูรณ์แบบ และชื่อของอวี้จิ้งจะถูกจารึกในประวัติศาสตร์ว่าเป็นหนึ่งในอัครเสนาบดีที่เปี่ยมด้วยบารมีที่สุดแห่งยุคราชสำนักที่เคยสงบเงียบพลันเต็มไปด้วยกระแสใต้น้ำที่กำลังปะทุเพราะอีกเรื่องหนึ่งที่ผู้คนจับตามองมากที่สุด คือคนผู้นี้เลือกที่จะยืนอยู่ฝั่งใดในศึกแย่งชิงตำแหน่งรัชทายาทหากเป็นก่อนหน้านี้ การที