Tous les chapitres de : Chapitre 591 - Chapitre 600

Bumitaw sa yakap si Iris at nakaupo sa gilid ng kama, hawak ang kahon ng mga sulat na parang hindi pa rin makapaniwala sa katotohanan.“Patingin ng peklat mo sa likod,” mahina niyang sabi.“Hon… matagal na ‘yun peklat.”“Hindi,” mariin si Iris pero malambing. “Gusto kong makita.”Huminga si Daryl nang malalim, saka tumango. Dahan-dahan niyang hinubad ang shirt, tumalikod. Sa ilalim ng ilaw ng bedside lamp, bumungad ang peklat.Nanginginig ang daliri ni Iris habang hinaplos niya iyon. Parang binabasa niya ang isang lumang kwento na siya pala ang dahilan.“Kaya ka may peklat… ay dahil sa akin,” bulong niya, halos basag.“Hindi,” mabilis na sagot ni Daryl. “Desisyon kong iligtas ka.”Mas tumulo ang luha ni Iris. Yumuko siya at marahang hinalikan ang peklat, isang halik na hindi lang lambing, kundi pasasalamat.Lumipat ang kamay ni Iris sa harap, sa tama ng bala sa dibdib. Dahan-dahan niyang hinaplos, tapos hinalikan din.Napapikit si Daryl. Humigpit ang hawak niya sa braso ng kama, paran

Tinanggal ni Daryl ang mask.At sa isang iglap, parang huminto ang mundo.Si Harvey.Ngumisi pa ito, ‘yung ngiting nakakaloko.“Surprise,” anito, hinihigal at pawisan.Nanlaki ang mata ni Daryl. Hindi siya agad nakapagsalita. Parang ang daming tanong na sabay-sabay humataw sa dibdib niya.“Putangina mo!” napamura si Lucas, mabilis na lumapit at sinuntok sa mukha si Harvey. Hanggang sa inawat ng mga pulis.“Sir, tama na po at baka makasuhan kayo.”“Posasan ninyo na!” ani Daryl.Kumalansing ang posas. Pilit pang pumalag si Harvey pero mabilis itong napaupo sa sahig, pinagigitnaan ng mga tauhan ni Lucas.“Anong ikakaso ninyo?” tawang pilit ni Harvey habang hinihingal. “Gusto ko lang makipag-usap kay Iris. Grabe naman kayo.”“Shut up,” malamig na sabi ni Daryl, nanginginig ang panga. “May kaso ka! Unjust vexation muna at madadagdagan pa.”“Masama bang magmahal?” ngumisi si Harvey.Hinablot ni Lucas ang phone nito mula sa bulsa. May isa pang burner phone sa bag.“May ebidensya tayo,” sabi n

Tinawag si Brent ng assistant habang nasa conference room pa siya, nakatayo sa harap ng malaking screen na puno ng timelines at integration charts.“Sir Brent, may bisita po sa lobby,” anang assistant.Napakunot ang noo ni Brent. “Sino?”“Si Mr. Rommy Montemayor po.”“Bring him to Meeting Room A,” utos ni Brent. “At pakisabi, ten minutes.”“Candice, see you around. Kapag may kailangan ka, huwag kang mahiyang magsabi.”Tumango si Candice. “Yes, Sir.”“Brent na lang kapag tayong dalawa lang,” aniyang kumindat pa.Napansin niyang umasim ang mukha ni Candice. Tumayo ito at lumabas ng conference room.Pagpasok ni Brent sa Meeting Room A, nasa loob na si Rommy Montemayor. Maayos ang suit, relaxed ang postura, pero may ngiting parang sanay manalo sa kahit anong usapan.“Brent Esguerra,” bati ni Rommy, sabay abot ng kamay. “Hinahanap ko si Apollo pero wala siya kaya ikaw ang hinanap ko bilang ikaw ang tumatayong CEO.”Tinanggap ni Brent ang handshake, professional, pero hindi siya ngumiti. “Mr

Hindi normal ang katahimikan.Pagpasok pa lang ng kotse nina Lucas sa gate ng sementeryo, parang may humigop ng lahat ng tunog. Tanging ihip lang ng hanging dumadaan sa pagitan ng mga lapida at punong acacia ang nadidinig.“Bro…” mahina pero matalim ang boses ni Lucas habang nagmamaneho, nakatutok ang mata sa paligid. “Sigurado ka bang nagpunta sila? Bakit parang walang tao?”“Oo, ayun ang mga sasakyan nila.”Nanlamig si Daryl ng makita ang mga sasakyan sa dulong bahagi.Nandoon ang convoy SUV ng mga Esguerra. Nakaparada sa gilid ng musoleo. May isang side mirror na basag. At sa mismong tapat ng van… may mga markang tila hinila ang katawan sa lupa.“Putangina,” bulong ni Lucas, humigpit ang hawak sa manibela. “Tama ang hinala natin. Andito sila.”Sa di kalayuan, sa gilid ng sementeryo, sa parte kung saan makitid ang daan at my exit, may aninong gumalaw.Natanaw nila si Rommy Montemayor.Hawak ang isang maliit na remote sa kamay, kulay itim at makintab. Sa paligid niya, sampung armed m

“Lucas Esguerra,” paos na boses ni Rommy, nanginginig sa galit. “Kayo ang dahilan ng pagkamatay ng anak ko! Masama bang maghiganti at bigyan ng hustisya ang pagkamatay niya?”“Don Rommy,” mababa at matalim ang sagot ni Lucas, nanginginig rin sa pigil na poot, “hindi kami ang pumatay kay Camille.”“Ikaw ang sumira sa kanya! Kayo ang may kasalanan! Mga hayup kayo!” sigaw ni Rommy.“Si Camille ang naglagay sa sarili niya sa kamatayan,” mariing sabi ni Lucas. “At kung nagi-guilty ka dahil sa ikaw ang nagtulak sa kanya na ipagpilitan ang sarili sa pamilya namin, may kasalanan ka din.”Uminit ang mata ni Rommy. “Hindi mo alam ang sakit na mawalan!”Umigting ang panga ni Lucas. “Alam kong masakit. At sa totoo pa lang, we feel responsible sa mga naiwan ni Camille. Kaya palihim kaming tumutulong sa pamilya ninyo. Hindi ka ba nagtataka kung bakit nakabangon ang kumpanya ninyo? Opportunities are coming dahil sa mga Esguerra! Pero anong ginawa mo?! Pinagtangkaan mo ang buhay ng kapatid at magulan