All Chapters of ท่านรองฯร้อนแรง (NC 18+): Chapter 51 - Chapter 60

“ทุกวันนี้พี่ก็หลงจนโงหัวไม่ขึ้นแล้วทูนหัว” เขาหอมแก้มเธอเบาๆ วันนี้ได้เมียมาเป็นเลขา มีความสุขจริงๆ แบบนี้สินะไอ้คีย์มันถึงเอาเลขามาเป็นเมีย ไม่สิ ต้องเรียกว่าเอาเมียมาทำเลขา อยากเห็นหน้าก็ได้เห็น อยากกอดก็ได้กอดถ้าอยากเอาก็ได้เอาไหมนะ “พี่ภาคอย่าลามก ทำงาน” รริดาตีมือคนลามกที่เริ่มลูบต้นขาขึ้นมาเรื่อยๆ“ตารางงานวันนี้ค่ะ ตอนเช้าประชุมกับฝ่ายขายถึงสิบโมงเช้า ต่อด้วยประชุมกับฝ่ายไอที บ่ายนี้มีคุยงานกับท่านพายุแทนท่านประธาน” รริดารายงานตารางการทำงานของภาคสำหรับวันนี้ งานค่อนข้างแน่น จนเธอเองรู้สึกเหนื่อยแทนเขาเลยการทำงานที่ใช้สมองเยอะเนี่ยเหนื่อยกว่าใช้แรงงานอีก ใช้แรงงานเหนื่อยก็พัก พักแล้วก็หายเหนื่อย แต่สมองนี่สิ บางทีพักแล้วยังไม่หายเหนื่อยเลย“เย็นนี้น้องกลับเองนะ พี่ภาคไม่ต้องห่วง น้องว่าจะแวะไปหาพลอยก่อนกลับ” เพราะตารางงานช่วงบ่ายที่ไปพบท่านพายุมีลากยาวไปจนถึงสองทุ่ม เธอไม่รู้ว่างานอะไร ทำไมถึงลากยาวหลายชั่วโมงขนาดนั้น“โอเคครับ เย็นนี้เจอกันที่เพนต์เฮาส์เลยนะครับ”“ค่ะ แล้วเจอกันตอนเย็นนะคะ” รริดาออกจากห้องท่านรองประธานเพื่อจัดการเอกสารสำหรับให้เขาลงนาม เธอต้องอ่านความถูกต้อง

ทั้งสองสาวพยายามกล่อมให้เจเจไปพบแพทย์ แต่เจเจยังคงยืนกรานว่าไม่ไป บาดแผลของเจเจไม่ใช่แค่ภายนอก แต่บาดแผลสำคัญฝังลึกอยู่ภายในต่างหาก เธอต้องรักษาจิตใจมากกว่าร่างกายเสียอีก“พลอย ด้า หรือกูไม่ควรอยู่แล้ววะ” เจเจพูดขึ้นอย่างเหม่อลอย ในขณะที่สายตายังคงจับจ้องไปยังท้องฟ้านอกหน้าต่าง เพียงแค่เดินออกไปตรงนั้นแล้วทิ้งตัวลงไป ทุกอย่างก็จะจบลงใช่ไหม ความเจ็บปวดทั้งหมดที่มี ทุกอย่างมันจะจบลงใช่ไหม“เฮ้ย! มึงพูดอะไรไอ้เจ แม่ง นี่ชีวิตเรานะโว้ย ทำไมต้องเอาความสุขไปผูกไว้กับคนอื่น” พลอยใสพูดขึ้น เธอไม่เห็นด้วยกับการตัดสินใจแก้ปัญหาแบบนี้“โอ๊ย! อีพลอย ปล่อยกู เจ็บ ปล่อยกู” เจเจร้องโวยวาย เมื่อพลอยใสทั้งจิกผมทั้งลากเธอไปยังหน้ากระจกบานใหญ่ในห้องนอน “มึงฟังกูนะไอ้เจ พ่อมึง แม่มึง พี่มึง หรือไอ้หน้าไหน มันไม่ต้องการมึง ไม่อยากให้มึงมีความสุข ก็ช่างพวกมัน ไม่ต้องไปแคร์ มึงควรจะสนใจคนนี้ต่างหาก” พลอยใสจับหน้าเจเจให้จ้องมองไปยังกระจกตรงหน้าภาพของผู้หญิงผมสั้นสีทอง มุมปากมีรอยช้ำ หน้าผากมีจุดจ้ำสีม่วงเข้ม โหนกแก้มยังมีรอยแดงจากการถูกทำร้ายโดยคนในครอบครัวตัวเอง“คนนี้ต่างหากที่มึงควรแคร์ ควรสนใจ นางสาวเจน

รริดารีบรับสายเพราะขึ้นชื่อพลอยใส ทั้งสองยังรู้สึกเครียดกับอาการของเจนิตา เพื่อนต้องได้รับการบำบัดด้านจิตใจ ไม่อย่างนั้นปัญหาในจิตใจที่หยั่งรากลึกของเจนิตาคงไม่ได้รับการรักษา ร่างกายรักษาไม่กี่วันก็หาย แต่จิตใจข้างในนั้นมองไม่เห็น และยากเหลือเกินที่จะรักษาเยียวยา“แกดูมันก่อน เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันเข้าไป”“แกต้องไปทำงานไม่ใช่เหรอ” พลอยใสก็เป็นห่วงรริดาเหมือนกัน เพราะรู้ว่าในช่วงนี้เพื่อนต้องไปช่วยงานของภาค“ไม่เป็นไร เดี๋ยวแวะไป ตอนบ่ายๆ พอออกไปได้อยู่ ห้ามบอกเรื่องนี้กับพี่แกนะ ไม่อย่างนั้นคงได้รู้ถึงหูพี่ภาคอีก” รริดาคิดว่าตอนบ่ายจะขอออกไปดูเจนิตาหน่อย แล้วจะเลยไปดูงานที่บริษัทของเธอด้วย“อือ เข้าใจแล้ว ฉันไม่ได้โง่ขนาดที่จะดูไม่ออกว่าพี่ภาคของแกขี้หึงขนาดไหน”“เข้าใจก็ดีแล้ว เท่านี้นะ”รริดารีบกินและจัดการเก็บล้างทำความสะอาดจนเรียบร้อย จากนั้นก็เดินเข้าห้องนอน คนที่บอกว่าจะมานอนรอเธอหลับไปเสียแล้ว สงสัยวันนี้จะเหนื่อย ไหนจะประชุม แล้วยังต้องไปพบท่านพายุอีก กลับห้องแทนที่จะได้พักผ่อนกลับมาทำอาหารให้เธออีกรริดาเข้าไปอาบน้ำและส่งข้อความพูดคุยกับพลอยใสอยู่สองสามประโยค จากนั้นก็ซุกตัวในอ้อมก

รริดาเข่าแตกเพราะรีบร้อนเข้าไปกอดเจนิตา ทำให้เข่ากระแทกกับพื้นจนเป็นสีแดงช้ำ คาดว่าไม่กี่วันคงเปลี่ยนเป็นสีม่วงเจนิตาฝ่ามือถลอกเพราะล้มตอนที่ภาคผลักลงพื้น ข้อมือก็ระบม ก้นก็ร้าวไปด้วยพลอยใสดูสภาพเพื่อนทั้งสองคนแล้วได้แต่ส่ายหน้า ทำไมเรื่องราวมันถึงเลวร้ายลงได้ขนาดนี้“ด้า แกเอาไงต่อ” พลอยใสถามตอนที่เธอกำลังทำแผลให้เพื่อน“ยังคิดไม่ออก รอให้เขาใจเย็นก่อนแล้วค่อยไปคุยกัน” รริดาตอบพร้อมทั้งพิงหลังลงกับโซฟา หลับตานึกถึงความวุ่นวายที่เกิดขึ้น เธอกับเขามาถึงจุดนี้ได้อย่างไร จุดที่ทำร้ายจิตใจของกันและกัน“ยังจะกลับไปหามันอีกทำไม คนนิสัยไม่ดี โอ๊ย!”พลอยใสเพิ่งย้ายจากรริดามาทำแผลให้เจนิตา เธอจึงจงใจกดแผลของเจนิตาแรงขึ้นเพื่อให้เพื่อนหยุดพูดเรื่องระหว่างรริดากับภาค เพราะอยากให้รริดาตัดสินใจด้วยตนเอง“มึงเลิกพูดเลยไอ้เจ เพราะมึงเข้าไปชกหน้าเขาก่อน เรื่องมันเลยวุ่นวายแบบนี้ เพราะมึงนั่นแหละ”“ก็มันว่าด้าก่อน” เจนิตาเองก็ทนไม่ได้ที่ภาคพูดทำร้ายจิตใจของรริดา“มันเรื่องของผัวเมียเขา มึงไม่ควรไปยุ่ง เป็นไง ยุ่งแล้วเป็นไง ถ้าผัวเมียเขาดีกัน พวกเรานี่แหละจะกลายเป็นหมาหัวเน่า” พลอยใสพูดพร้อมทั้งแปะปลา

ประทีปเว้นจังหวะให้ผู้เป็นนายขัด แต่ภาคก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ยกแก้วเหล้าดื่มต่อ“ทีนี้คุณภาคก็ผลักคุณเจเจล้ม แล้วเหมือนจะเข้าไปต่อยซ้ำครับ คุณน้องด้ากับคุณน้องพลอยก็เลยกรูกันเข้าไปกอดคุณเจเจครับ นายก็ยิ่งโมโห ยื่นคำขาดไปครับ ว่าถ้าไม่กลับพร้อมนายคือเลิกกัน สุดท้ายคุณน้องด้าก็เลยไม่ได้กลับมาด้วยครับ ไม่รู้ว่าป่านนี้ไปหาผัวใหม่แล้วไหม ถ้าผัวเลวขนาดนี้ ทีปก็หาผัวใหม่แล้วครับ...โอ๊ย!”ประทีปตอนนี้ลงไปนอนกองกับพื้น เพราะโดนผู้เป็นนายถีบตกเก้าอี้ไปเรียบร้อย“เห็นไหมครับท่านประธาน เวลาโมโหก็ชอบใช้กำลังแบบนี้แหละ ใครเขาจะอยากกลับมาอยู่ด้วย” ประทีปได้ทีรีบฟ้องท่านประธาน ส่วนคนเป็นนายก็อยากจะกระทืบซ้ำ เขาแค่ถีบมันนิดเดียว ดูมันทำท่าทำทางยิ่งกว่าอะไร เห็นแล้วโคตรหมั่นไส้“แล้วมึงจะเอายังไง จะเลิกใช่ไหม” ภาคีถามคนที่เอาแต่ดื่มตั้งแต่เขาเดินเข้ามา“ก็เขาไม่รักเรา ก็ต้องปล่อยไปไหมวะ กูก็มีศักดิ์ศรีนะมึง กูถามว่าทำอะไรอยู่ที่ไหนก็ไม่ยอมตอบ แล้วกลับไปกับแฟนเก่าเนี่ยนะ” ภาคพูดแล้วก็บ่นอย่างอารมณ์เสีย“ประเด็นมันไม่ได้อยู่ตรงนั้น ประเด็นคือมึงไปด่าเขา ด่าต่อหน้าแฟนเก่า ด่าต่อหน้าเพื่อนเขา แล้วมึงเอาอะ