All Chapters of My Brother's Bestfriend : Chapter 171 - Chapter 180

-Sofia-Hindi umuwi si Josh kagabi, pero wala na akong pakialam. Kaya lang ako nag-istay dito ngayon ay dahil gusto kong matapos na ang lahat. Tatapusin ko lang ang sem na ‘to, at babalik na ako kay kuya sa Maynila.Pagkagaling sa school, ginamit ko ang kotse ni Kim para pumunta sa palengke. Namili ako ng mga sangkap para sa lulutuin kong sinigang na baboy. Namimiss ko na ang lutong bahay. Mula kasi noong hindi na ako ipinagluluto ni Josh, palagi na lang ako sa fastfood restaurant kumakain.Sabi ni Kim, dito daw muna sa bahay ang kotse niya dahil doon siya sa bahay ni Vincent siya nag-istay ngayon. Sabay silang pumapasok at umuuwi, gamit ang sasakyan ni Vincent.Alas-diyes na ng gabi, pero nagpapractice pa rin akong magluto ng sinigang na baboy. Tinatamad pa kasi ako kanina at nakatulog ako sa sobrang pagod.Habang naghihiwa ng talong, biglang tumunog ang phone ko na nakapatong sa ibabaw ng mesa. Agad akong naghugas at nagpunas ng mga kamay sa apron na suot ko bago ko tinignan kung si

-Sofia-Paglabas ko ng bar, naramdaman ko ang dampi ng malamig na hangin sa balat ko, pero wala ito sa lamig na nararamdaman ko sa puso ko. Josh was breaking my heart over and over again, and I couldn’t take it anymore.Naglakad ako pabalik sa parking lot, pero natigilan ako nang marinig ang boses niya na tinatawag ang pangalan ko.“Sofia!” sigaw niya, at paglingon ko sa likod, nakita kong hinahabol niya ako. Mas lalo ko pang binilisan ang paglalakad palayo at halos tumakbo na ako para lang hindi niya ako maabutan, hanggang sa makarating ako sa kotse ni Kim. Nanginginig ang kamay na dinukot ko ang susi sa bulsa ng shorts ko, at binuksan ang kotse, at agad na inistart ang makina pagpasok ko sa loob.I was so broken and mad to the point that I felt numb. I can’t even cry. Namumuo ang luha sa mga mata ko, pero ayaw naman nilang tumulo. Well, ipinangako ko naman sa sarili ko na hindi ko na siya iiyakan pa. Not this time. Not a single one. I would never shed a tear for him anymore. He di

-Josh- I was numb for ten minutes, standing in the parking lot, before I realized that Sofia was gone. Hindi ko rin napansin na tuloy-tuloy ang pagtulo ng luha ko sa aking mga pisngi.Marahas kong pinahid ng likod ng kamay ang mga luha ko at saka ako kumaripas ng takbo papunta sa kotse ko.I drove off with a roar, following her. Pero hindi ko na makita ang kotseng gamit niya. At hindi ko rin alam kung saan siya lumiko.I pressed the gas and headed to the place that felt right at the moment. The only place we could finally talk without distractions.Home.Naiinis ako sa sarili ko. Galit na galit ako sa sarili ko dahil hindi ko alam na sa ginagawa kong ito ay nasasaktan ko na pala siya. Na sa ginagawa kong ito ay unti-unti na pala siyang napapalayo sa akin.Pagdating ko sa bahay, kinabahan ako dahil wala sa garahe ang kotseng gamit niya. Nagbakasakali pa rin ako na nasa loob siya kaya dali-dali akong bumaba at pabalyang binuksan ang pinto.“Sofia!” malakas na pagtawag ko sa kanya. Una

-Sofia-Pagmulat ko ng mga mata, kumurap-kurap munaako at inalala kung nasaan ako.The sunlight streamed softly through the window, warming my face. I jolted upright, my heart skipping a beat, only to realize that I was in a room I didn’t recognize.And then it hit me. Nandito ako sa bahay ni tito Lawrence. Kagabi, dumiretso ako dito dahil wala akong ibang alam na pwedeng puntahan. Ayokong istorbohin ang mga kaibigan ko. Ayoko ding umuwi sa bahay dahil siguradong hahanapin ako ni Josh.Habang lumilinaw ang paningin ko, lalo ding lumilinaw ang mukha ng lalaking nakaupo sa harap ko at pinapanood ako.“Josh?” sabi ko, sabay kusot ng aking mga mata.“Hi, baby.” he said. He was really here. “Good morning.”“Anong ginagawa mo dito?” galit na tanong ko. Well, bakit ko nga ba tinatanong, eh bahay nga pala ‘to ng tito niya. Bigla kong naramdaman ang pamilyar na sakit sa dibd!b ko habang tinitignan siyang nakaupo sa isang silya, ang kanyang mga siko ay nakatuon sa mga tuhod niya.“Sofia, we nee

-Sofia-After following Josh for about thirty minutes, nakita kong huminto siya sa harap ng Harisson Blu Hotel. Nagtatakang napatingin ako sa mataas na building.Anong gagawin niya dito?Agad akong nagpark at bumaba ng kotse. Nagtago ako sa likod ng isang malaking puno at nakita kong ipinasa ni Josh ang susi niya sa isang valet bago pumasok sa loob ng hotel.Mabilis ko siyang sinundan, pero ang bilis din niyang nawala. Nakapasok na kaagad siya sa elevator.Hindi ko alam kung anong floor siya, kaya dumiretso ako sa receptionist at nagtanong. “Good afternoon, may I know which room Josh Dela Paz checked into?” I smiled at the woman behind the desk kahit namumugto ang mga mata ko.“How are you related to him?” she asked politely.“I’m his girlfriend. Sabi niya kasi, isusurprise niya ako.” sabi ko, pero parang ayaw maniwala ng babae kaya inilabas ko ang phone ko at ipinakita sa kanya ang mga picture namin. “This is him, right?”Chineck niya sa computer ang id ni Josh, at nang makitang iis