All Chapters of หวานใจนายกำนัน: Chapter 21 - Chapter 30

Chapter 20"เหมราชเอาของกระเป๋าไปไว้บ้านริมน้ำเถอะ เดี๋ยวที่เหลือแม่กับพ่อจัดการเอง" แม่จินดาเอ่ยแล้วช่วยจัดแจงกระเป๋ากับพวกผลไม้ลงจากรถ ส่วนฉันยังคงยืนนิ่งมองทุกคน ไม่กล้าแม้จะเดินหรือเข้าไปแทรกกลางระหว่างทุกคนตอนนี้ฉันรู้สึกเหมือนเป็นส่วนเกิน แม้แม่จินดากับพ่อผู้ใหญ่จะไม่ได้พูดคำใดให้รู้สึกห่างเหิน แต่การกระทำของบุตรชายท่านทำให้ฉันรู้สึกได้ ฉันไม่ได้อยู่ในสายตา ฉันไม่ได้เป็นสิ่งที่หน้าสนใจสำหรับเขาอีกแล้วมันทำให้ฉันรู้สึกเฟลรู้สึกแย่อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน คนที่ฉันไม่เคยเห็นค่าไม่เคยอยู่ในสายตา ตอนนี้กลับเป็นผู้ชายที่ฉัน อยากจะพูดด้วยและอยากให้เขาเป็นเหมือนเดิม เป็นเหมือนที่เคย อยู่ร่วมกันมาน้ำตาเม็ดใสไหลเอ่อคลอนัยน์ตาคู่สวย ฉันพยายามฝืนและกลั้นมันเอาไว้ ไม่ให้มันไหลประจานความอ่อนแอของตัวเอง แม้หัวใจในตอนนี้มันจะเจิ่งนองไปด้วยน้ำตาไหลก็ตาม แต่ฉันก็ต้องเข้มแข็งตอนนี้ผู้ชายที่ฉันไม่เห็นค่า กำลังจะหลุดลอยไปจากฉัน ฉันรู้สึกเจ็บรู้สึกร้าวในหัวใจที่ได้เห็นเขาแสดงท่าทางใส่ใจคนอื่น ซึ่งเมื่อก่อนฉันเป็นคนที่ถูกเขากระทำแบบนี้ตอนนี้ไม่มีแล้ว ฉันไม่มีคนที่จะคอยทำแบบนี้ให้อีกแล้ว ฉันมาอยู่

Chapter 22ยัยมดง่ามมองฉันอย่างโกรธจัด ส่วนพ่อเธอก็ชักสีหน้าไม่พอใจ แล้วไงใครแคร์ล่ะ"อีหวาน!""อีมดง่าม""กรี๊ด!" เสียงกรีดร้องฉันนึกว่าเปรตจากนรกขุมไหน หึ กรี๊ดเสร็จก็พุ่งเข้าตบหน้าฉันฉาดใหญ่ ฉันกำหมัดแน่นชกไประหว่างจมูกกับปากของมัน ได้ผลแฮะ เลือดกำเดาไหลเป็นทางเลยล้มลงไม่เป็นท่า"เข้ามาอีกสิ! เข้ามาอีกแล้วจะได้รู้ว่าอีหวานสู้ตาย""กรี๊ด นังบ้า!" มดลุกขึ้นแล้วพุ่งเข้าใส่ฉันตุ๊บ!"โอ๊ย!" ฉันถีบท้องให้ ยัยมดง่ามถึงกับเซถลาไปชนกับพ่อของตัวเอง ฉันนี่โคตรสะใจเลยวันนี้ฉันไม่ไว้หน้าใครหรอกนะ ไม่ว่าจะเป็นพ่อหรือลูกฉันก็ไม่ไว้หน้าถ้าพ่อกับแม่สอนลูกดี ก็คงจะไม่มีนิสัยชอบแย่งของชาวบ้านแบบนี้ หรือว่าจะไม่มีใครสั่งสอนถึงทำตัวไม่น่ารัก สันดานเสียแบบนี้"หยุดได้แล้ว!" พ่อของยัยมดตะคอกฉันเสียงดังลั่นพร้อมกับประคองลูกสาวลุกขึ้นยืน"หุบปากไปเลย!" ฉันตะเบ็งใส่ผู้ใหญ่หมู่สิบ ท่านกัดฟันกรอด"ถ้าไม่ติดว่าเป็นผู้หญิง กูตบคว่ำไปแล้ว" ท่านชี้หน้าฉันกัดฟันกรอด "มาหยามกูถึงบ้าน ทำร้ายร่างกายลูกสาวกูอีก อย่าคิดว่ากูจะยอมจบเรื่องนี้ง่ายๆ""ก็มาดิครับ!" กวักมือเรียกเลยค่ะ ยิ่งสร้างความเกลียดชังให้กับชายสูงวัยต

Chapter 24น้ำหวานฉันมองหน้าเหมราช เขาทำหน้าตื่นตะหนกมันยิ่งทำให้ฉันพอใจ กลัวล่ะสิ หึ! โถ่ไอ้ตือ"เธอจะปล้ำฉันเหรอ?""เปล่า!" ฉันเสียงห้วน"แล้วมัดทำไม?" เขาปรับสีหน้าแล้วยิ้มนัยน์ตาเจ้าเล่ห์"มัดเอาไว้จะได้ไม่แรด" ว่าจบฉันก็บีบที่จมูกของเขาเบาๆ คนอะไรนิสัยไม่ดี"ฉันจะปล้ำเธอ!""ที่บอกว่าจะปล้ำฉัน นายมีปัญญาหรือเปล่าล่ะ ถูกมัดแบบนี้ต่อให้นายดิ้นก็ดิ้นไม่หลุดหรอกนะ เพราะฉันให้สองเป็นคนทำเงื่อนให้" ฉันหัวเราะออกมาเบาๆพลางถอดเสื้อของตัวเองออกเหวี่ยงมันลงข้างเตียง ท่อนบนของฉันมีเพียงแค่บราเซียร์สีดำห่อหุ้มความอิ่มเอมของทรวงอกเอาไว้คนใต้ร่างตาวาว มองฉันด้วยสายตาที่แทบจะกินฉันทั้งตัว ฉันพอใจมากที่เขาแสดงท่าทีแบบนั้น ไอ้หื่นเอ้ย!"อยากขย้ำฉันเหรอไอ้ตือ!" ฉันลุกขึ้นถอดกางเกงออก หุ่นนางแบบของฉันอวดสายตาคนที่นอนอยู่บนเตียง เขาหายใจแรงพยายามดิ้น นี่แหละที่ฉันต้องการ จะได้เลิกแรดไปกินนอกบ้าน มีของดีอยู่แล้วแต่อยากไปกินคนอื่น"หวานปล่อยเถอะ!""ปล่อยนายก็ไปแรดสิ" ฉันยิ้มร้ายแล้วดึงกางเกงเขาออกมาที่ปลายเท้าตามด้วยชั้นใน หน้าของฉันร้อนมาก ไม่เคยทำอะไรแบบนี้เลย อายแสนอาย แต่จะให้เสียผัวเพราะตัวเองทำ

Chapter 26 น้ำหวานฉันตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดของเหมราช ฉันจ้องใบหน้าคมเข้มนั้นอยู่นาน คนที่นอนอยู่กับฉันเขาไม่ใช่คนขี้ริ้วขี้เหร่เลย เขาออกจะหล่อดูดีด้วยซ้ำโคตรหล่อแหละ5555อวยผัวก่อน ส่วนพวกชาวบ้านทุกๆคนก็ต่างน่ารักกับฉันมาก พูดเพราะมีอะไรก็แบ่งปัน ซึ่งมันต่างจากสังคมที่ฉันอยู่ที่บ้านนอกทุกคนต่างอัธยาศัยดีมีอะไรช่วยเหลือเกื้อกูล มันเป็นเสน่ห์อีกอย่างหนึ่งที่ทำให้ฉันหลงรักอย่างไม่รู้ตัวฉันเองก็รู้สึกแปลกใจตัวเองเหมือนกันนะคะเมื่อก่อนตอนที่มาโคกระบือแดงครั้งแรก ฉันไม่มีความรักความชอบที่นี่เลย ที่นี่มันกันดาร ขนาดสัญญาณอินเตอร์เน็ตยังไม่มี โทรศัพท์ก็ไม่มีสัญญาณเช่นกันค่ะ จะโทรกลับบ้านก็โทรกลับไม่ได้ จะทำอะไรก็ติดขัดไปหมดความสะดวกสบายก็ใช่ว่าจะเข้าถึง ถึงแม้ว่าจะมีถนนลาดยางเข้าหมู่บ้านแล้วก็เถอะ แต่ยังไม่เจริญเท่าในเมือง ถนนบางที่ก็เป็นถนนลูกรัง ตกหลุมแต่ล่ะทีเอวแทบพิการ แต่ในความบ้านนอกมันกลับมีเสน่ห์ตอนนี้ฉันกลับรู้สึกดี บ้านนอกคอกนาอากาศแสนบริสุทธิ์ หลงรักบ้านนอกแล้วล่ะค่ะหยุดสร้างภาพยัยคุณหนู กรุณาพูดความจริง!! ความคิดบางอย่างเกิดขึ้นในหัว ที่จริงคือฉัน....ฉัน...ฉันพยายามปรับตัวเพื

Chapter 28เหมราชผมกับน้ำหวานเราอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็พากันออกมาข้างนอก วันนี้แม่น้ำค้างกับพ่อพายุอยู่ในชุดที่ดูดีมาก ท่านทั้งสองยืนอยู่หน้าบันไดมองเราทั้งสองอย่างเอ็นดูผมไม่แปลกใจเลยว่าน้ำหวานได้ความสวยมากจากใคร แม่น้ำค้างท่านสวยมาก ดูอายุไม่เยอะด้วย ส่วนพ่อพายุถึงจะอายุมากแต่ก็ยังดูดี หล่อสมาร์ท"สวัสดีครับพ่อพายุแม่น้ำค้าง""ไหว้พระเถอะลูก" พ่อพายุเอ่ย ท่านนี่โคตรอบอุ่นเลย"เดี๋ยวแม่เอาของฝากไปให้แม่จินดาก่อนนะ""ครับ" ผมพยักหน้ารับคำ แม่น้ำค้างยิ้มเล็กน้อยแล้วเดินขึ้นไปข้างบน"เป็นไงคะคุณน้องสาวได้ข่าวว่ามีผัว" พี่น้ำฝนคนสวยยิ้มหน้าบานส่งสายตาแซวน้ำหวาน เธอใบหน้าเห่อร้อนค้อนพี่สาว"ทีพี่ยังมีเลย""แต่พี่ก็ไม่ได้ค้านหัวชนฝาเรื่องที่จะไม่เอาผัวสักหน่อย ไม่เหมือนคนเเถวนี้ ที่ไม่อยากมีผัวอยากเป็นโสดไปตลอดชีวิต""พี่ฝนเลิกพูดไปเลย พูดแบบนี้หวานอายนะคะ""อายอะไรกัน มีผัวมันเรื่องปกติจ้ะ""ปกติกะผีนะสิ" น้ำหวานพูดแล้วสะบัดตัวเดินไปกอดพ่อพายุ "คิดถึงที่สุดเลยค่ะพ่อ""พ่อก็คิดถึงเหมือนกัน" ท่านจูบที่หน้าผากน้ำหวานเบาๆ อ่อนโยนอบอุ่นท่านเป็นไอดอลผมเลย ผมพยายามอบอุ่นน่ารักให้ได้แบบท่าน น้ำหวา