All Chapters of หวานใจนายกำนัน: Chapter 1 - Chapter 10

Introฉันคือน้ำหวาน ลูกสาวคนสวยของพ่อพายุแม่น้ำค้าง ใช้ชีวิตครองตัวเป็นโสดมาตั้งนมนาน ด้วยความที่ไม่อยากมีแฟน ไม่อยากมีสามี จะเรียกง่าย ๆ ว่าไม่อยากมีผัวนั่นแหละอยากเป็นโสด อยากใช้ชีวิตอยากกินอยากเที่ยว อยากทำอะไรตามใจของตัวเอง ไม่ต้องมามีเรื่องผัวเมียให้ปวดหัวฉันเห็นพี่น้ำฝนร้องไห้แทบเป็นแทบตายตอนที่รู้ว่าสามีนอกใจ ฉันก็ไม่อยากมีผัวแล้วค่ะ พี่ฝนมูฟออนทำใจเสียใจอยู่ไม่นาน ก็มีอัศวินขี่ม้าขาวมาช่วยดามใจ สุดท้ายก็ได้คบหาและแต่งงานกันพี่สาวของฉันโชคดีที่ความรักครั้งใหม่ชีวิตคู่เป็นไปในทางที่ดี มีสามีที่น่ารัก มีลูกที่เลี้ยงง่าย ครอบครัวดูจะมีความสุขมาก พี่คิมหันต์เป็นผู้นำครอบครัวที่ดีมาก ส่วนน้องชายของเขาที่ชื่อเหมันต์ ก็มาขายขนมจีบฉันนะแต่ว่าฉันไม่สน ก็คนมันสวยไม่ชอบก็คือไม่ชอบแต่ก็อย่างว่าแหละค่ะ ฉันไม่อยากมีผัว เอาง่าย ๆ ว่าไม่อยากมีนั่นแหละ ถึงแม้ว่าจะมีผู้ชายมาขายขนมจีบฉันมากมายก็ช่าง แต่ฉันก็ไม่ชายตาแลเลยแม้แต่น้อยไม่ว่าจะเป็นคนไทยคนจีนคนแขกฝรั่งมังค่าต่างชาติอะไรก็ไม่สนความโสดมันช่างหวานหอม ไม่ต้องมีใครมางอนไม่ต้องง้อใคร หรือไม่ต้องงอนใครด้วย ใช้ชีวิตอยู่คนเดียวมันโคตรจะมีค

Chapter 2"คุณลองทานขนมดูสิครับ ขนมอร่อยมากๆเลย" ชายหน้าตาดีพูดกับผู้หญิงเบาะข้างๆส่วนฉันนั่งอยู่กับไอ้อ้วน มันยิ้มและชวนฉันพูดนะ แต่ฉันไม่อยากคุย แค่นั้นจบ...แม้ว่าจะนั่งกันคนละเบาะ แต่เนื้อพุงปลิ้นและย้อยมันก็มาเบียดฉันอยู่ดี ฉันก็ตัวเล็กๆโดนเนื้อไอ้บ้านั่นดันมาจนติดกับหน้าต่าง ฉันก็แทบจะกระอักเลือดออกมาตายทำไมไอ้บ้านี่ไม่ได้ไปนั่งกับผู้หญิงคนนั้นส่วนผู้ชายคนนั้นมานั่งกับฉันแทน เฮ้อ🙄นี่แหละนะเขาเรียกว่าคนมีกรรม ทำอะไรก็เป็นอุปสรรคไปหมด"อร่อยจังค่ะ" ผู้หญิงคนนั้นปิดปากแล้วหัวเราะเบาๆ ฉันเบ้ปากเล็กน้อย มองจากดาวอังคารก็รู้ว่าตอแหล เป่าปากมอง ชิ ฉันเคยเรียนการแสดงมา แยกออกว่าจริงใจกับตอแลเป็นยังไง"ทานขนมกับผมไหมครับ" ไอ้ตือเอ่ยกับฉัน"ฉันมีขนมแล้วค่ะ""ผมชื่อเหมนะครับ" ไอ้อ้วนแนะนำตัวปากก็กินไม่หยุด พูดแต่ล่ะทีขนมปังในปากแทบจะกระเด็นใส่หน้าฉันไอ้บ้า! ได้แต่สบถในใจ"หะ...เหมเหรอ?" ฉันมองอย่างพิจารณา ไอ้เหมคนนี้ มันจะใช่เหมราชแห่งโคกควายแดงหรือเปล่านะ"เอ่อไม่ทราบว่าคุณเป็นคนโคก็กระบือแดงหรือเปล่าคะ?""ผม..." ยังไม่ทันได้ตอบฉันรถก็เบรคกะทันหันจนฉันหน้าแทบคะมำ"ขับรถเชี่ยอะไรวะเนี่ย

Chapter 4ฉันมองอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา ไอ้เหมอ้วนกับไอ้เหมล่ำ ใครกันแน่ที่มันเป็นตัวจริง แต่เปอร์เซ็นต์ที่จะใช่เป็นไอ้อ้วนมากกว่าถึงแม้ว่าไอ้ล่ำมันจะบอกว่ามันชื่อเหมราช ส่วนไอ้อ้วนนั่นมันชื่อเหมศักดิ์ ฉันก็ไม่อยากจะเชื่อนะฉันจำได้ว่าไอ้เหมราชเมื่อ 10 กว่าปีที่แล้วมันอ้วนมาก แล้วมันก็ขี้เหร่เหมือนไอ้อ้วนตอนนี้ถึงแม้ว่าหน้าตาจะไม่เหมือนในวัยเด็กแต่ฉันก็มั่นใจว่าไอ้อ้วนไอ้ตือโป๊ยก่ายเนี่ยมันคือไอ้เหมราชตัวจริงส่วนไอ้ล่ำที่มาอ้างว่าเป็นเหมราชตัวจริงคงจะอยากปกป้องไอ้อ้วนน่ะสิ ถึงฉันจะไม่ฉลาดในบางเรื่องแต่ฉันก็ไม่ได้โง่ขนาดนั้น ฉันโดนมันหลอกครั้งนึงแล้ว ฉันจะไม่ยอมโดนหลอกอีกครั้งแน่"แกอย่ามาหลอกฉันอีกเลยไอ้บ้า ฉันเคลียร์กับไอ้อ้วนจบ แกเจอดีแน่โทษฐานที่แกแกล้งฉันเมื่อวาน" ฉันพูดเสียงห้วนพร้อมกับจ้องมองด้วยแววตาเดือดดาล แต่เขาไหวไหล่เบาๆ ไม่สนคำพูดของฉัน "ไอ้บ้านี่""ฉันแกล้งอะไรเธอไม่ทราบ" เขายกยิ้มมุมปากเมื่อเห็นท่าทางปั้นปึงของฉัน"ฉันลำบากต่อรถมาตั้ง 3-4 ต่อสุดท้ายแกก็มาแกล้งฉันพาฉันบุกป่าฝ่าดง ทั้งที่จริงทางมามันสะดวกลาดยางจนถึงหมู่บ้าน ไอ้บ้าเอ้ย! ทำไมแกเป็นคนนิสัยแบบนี้""ฉันออก

Chapter 6เช้าวันถัดมาฉันนอนอยู่บนที่นอนนุ่ม วันนี้ที่นอนนุ่มกว่าเมื่อวานแฮะ อากาศก็เย็นสบายเหมือนนอนห้องแอร์เลย เมื่อวานฉันนอนห้องผัดลมร้อนแทบตาย หมอนข้างที่ก่ายเมื่อวาน วันนี้แน่นกว่าเดิม แถมยังอุ่นมาก ซุกหน้ากับหมอนสิคะรออะไรตึกตัก! ตึกตัก!เสียงหัวใจเต้นรัวๆ เอ๋! เสียงนี่มันเสียงหัวใจนี่นา เสียงหัวใจฉันหรือหัวใจใคร ฉันเลื่อนมือขึ้นลูบที่หมอน แต่สิ่งที่ฉันสัมผัสคือซิกแพคแน่นๆ ฉันรีบเปิดเปลือกตาก่อนจะร้องออกมา"กรี๊ด!" ฉันแผดเสียงกรีดร้องเมื่อเตียงที่ฉันนอนไม่ได้นอนคนเดียว แต่มีไอ้ตือโป๊ยก่ายนอนอยู่ข้างๆ เชี่ย! มันทำอะไรฉันหรือเปล่าวะตะ...แต่มันนอนไม่ใส่เสื้อ สะ...ส่วนฉันไม่ได้ใส่เสื้อตัวเดิม แต่เป็นเสื้อของไอ้ตื้อ"กรี๊ด!"ตุบ!ตุบ!"โอ๊ย!โอ๊ย!" ฉันกระหน่ำทุบตีอย่างสุดกำลัง กล้าดียังไงมาล่วงเกินฉันไอ้บ้าเอ้ย ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้น ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห"ไอ้หน้าปลาร้า แกกล้าดียังไงมาทำกับฉันแบบนี้ ไอ้สารเลว!" ฉันแผดเสียงมือก็ทุบไม่หยุด ไม่ปล่อยโอกาสให้เขาได้แก้ตัวอะไรทั้งนั้น"โอ๊ย หยุดเดี๋ยวนี้!""ไอ้นรก!"ปึก!ตุบ!"โอ๊ย!" ฉันถีบร่างหนาจนกลิ้งตกเตียง ไอ้บ้า! กล้าดียังไงมาทำกับฉันแบบนี้ ฉั

Chapter 8"แอบหนีเที่ยว ทำเอาฉันเป็นไอ้บ้าตามหาเธอวุ่นวายไปหมด หนีเที่ยวแบบนี้ เด็กดื้อต้องเจออะไรน้าาา"จะเจอเชี่ยอะไร นอกจากพาฉันไปโรงพยาบาล หลังหักเอวพิการแล้วมั้ง ไอ้คนผีทะเล!"จะเจอบ้าอะไรเล่า ไอ้บ้า เอวฉันแทบหัก" ฉันจับเอวตัวเองเอาไว้ เหมราชเดินเข้ามาใกล้ๆแล้วยื่นมือมา ไอ้นรก! ทำฉันเจ็บแล้วจะมาช่วยไอ้หน้าลิงกัง"ลุกไหวไหม?" อีตาบ้าเอ้ย หยุดเอาหน้าหล่อๆ มาเสแสร้งแบบนี้"ไม่ต้องมายุ่ง!" ฉันพยายามลุกขึ้น จินกับสองพยายามดึงกันขึ้นอย่างทุลักทุเล แต่ทั้งสองดูไม่ได้เจ็บอะไรมาก"ไปหาหมอไหม?""ไปถามพวกเขาด้วยว่าเจ็บหรือเปล่า? ไม่ต้องมาสนใจฉัน" ฉันเสียงห้วน"ไอ้สองพาจินไปขึ้นรถ กูจะไปโรงพยาบาล คราวหลังอย่าพากันทำแบบนี้อีก กูตามหาวุ่นวายไปหมด" ไอ้ตือบ่นอุบ"ครับ" สองลุกขึ้นแล้วพาจินไปขึ้นรถ ส่วนไอ้ตือมาประคองฉัน ชิ ทำฉันเจ็บมาก แต่ก็ฉันพยายามลุกขึ้น ไม่ต้องการให้เขาช่วย"มา เดี๋ยวอุ้มขึ้นรถ""ไม่" ฉันพยายามลุกขึ้นยืน เจ็บก้นเจ็บเอวแค้นก็แค้น ไอ้นรกกล้าทำกับผู้หญิงสวยอย่างฉันได้ แม่ง! อยากกระทืบจริงๆ แต่ก็คงทำได้แค่คิด ตัวใหญ่กว่าฉันตั้งเยอะ เตะฉันทีเดียวคงขาดครึ่ง"อวดดี!""เหอะ!" ฉันลุกขึ