บททั้งหมดของ My Possessive Ex-Husband: บทที่ 231 - บทที่ 240

THE CLOCK was ticking twelve in the middle of the night, but she couldn’t sleep. Kahit anong posisyon na yata ang kanyang gawin para lang makatulog, ngunit wala talaga. Sinulyapan niya ang lalaki sa kanyang tabi at nakitang malalim na ang tulog nito.She couldn’t help but stare at his face a little longer.Hindi imposibleng mahulog ang tulad niya sa mukha ng lalaking ito. Ngunit siya… how did this man fell in love with a mere woman like her? She doesn’t have any stable background. An adopted child. Ilang beses na niya itong tinanong sa binata ngunit hindi siya nito sinasagot.Like he always says, love comes in different mysterious ways. That person you once think of as an enemy could be your lover someday. Who knows, right?Wala sa sarili siyang napatingin sa phone nito sa phone stand. Maingat niya itong inabot at binuksan. Naka-register kasi ang fingerprint niya sa sensor nito kaya’t naging madali lang sa kanya na buksan ang phone. She immediately enabled the silent mode and went to

KINABUKASAN ay biyernes. Hindi pumasok si Caius at sinamahan lang siya sa silid. Kahit na nagbabasa lang siya ng novels, ramdam niya ang pagiging balisa ng binata. Na para bang may nais itong sabihin ngunit ayaw nitong mabigkas.“Sabihin mo na kung may gusto kang sabihin. Para kang kiti-kiti riyan, e.” Mahina siyang natawa.Saka pa lang lumapit sa kanya ang binata at hinawakan ang kanyang kamay. “Aren’t you bored here? I mean, are you dealing with this kind of thing every day when I’m not home?”Walang pagdadalawang-isip siyang tumango. At least aware ito, ‘di ba? “Oo. Ganito palagi ako rito sa bahay. Kahit tumulong ako sa mga gawing bahay, hindi naman ako pinapayagan ng maid. Saka, ayoko ring mag-online. Natatakot ako na baka mag-chat sa ‘kin si Mommy o Papa. Hindi ko pa sila kayang kausapin.”Tumitig ito sa kanya na para bang sinusubukang basahin kung ano ang laman ng kanyang isipan. Pinilit niya ang sariling ngumiti.An idea popped up inside her head. Agad siyang bumangon mula sa p

HINDI SILA UMUWI nang araw na ‘yon. They even spent the next day trying out some fun activities around the Island. At sa totoo lang, sobrang nag-enjoy siya… or more like pinipilit niya ang sariling mag-enjoy.She’s here to make memories that will engrave her heart forever.Nang sumapit ang gabi, pareho silang bagsak na umuwi sa kanilang nirerentahang hotel room. Ngunit kahit anong pagod ang nararamdaman niya, hindi siya makatulog. Bukas na bukas ay uuwi na sila Dahil lunes na, oras na ng trabaho ni Caius.Lumingon siya sa pwesto ng binata sa kama at nakitang tulog na tulog ito. Napahugot siya ng malalim na hininga at tumayo saka nagtungo sa balcony ng kanilang suite. Sinarado niya ang glass door sa likod at humawak sa railing.Sa harap niya ay ang malawak na karagatan. Malamig ang simoy ng hangin at pakiramdam niya’y nalalasahan niya ang alat mula rito. Pinikit niya ang kanyang mga mata at dinama ang malamig na hangin sa kanyang katawan.Nakasuot siya ngayon ng isang night dress na bi

TAHIMIK NIYANG tinitigan ang phone sa kanyang kamay habang mapait na nakangiti. Hindi niya maiwasang mapahugot ng malalim na hininga at tumingin sa labas ng bintana.Siya ang nang-iwan, ‘di ba? Bakit parang siya itong nangungulila?Pagkalapag na pagkalapag ng eroplano, agad silang nagtungo sa hotel kung saan sila nakatambay ngayon. Mabigat ang kanyang katawan at gusto na lang niyang magpahinga.She turned off the phone and tossed it to the nearby trash.There’s no point of still having that.“Bakit mo tinapon?”Napatingin siya sa nagsalita at bumungad sa kanya si Everett na kakapasok pa lang sa kanilang hotel room. Pinanood niya itong maglakad patungo sa trash bin at kinuha ang phone na kanyang tinapon.Tumaas ang kanyang kilay nang i-check ito ni Everett at ngumiti sa kanya. “I’ll keep this.”“Mati-trace ni Kuya ang phone na ‘yan,” bagot niyang sambit.“Then why are you bringing this with you?” tanong nito at ngumiti. “Are you still hoping for his reply?”Nag-iwas siya rito ng tingin

“THEN, SHALL WE close this deal?”Nang mag-abot ng kamay ang kanilang bagong collaborator, tahimik na tumayo si Ichika at tinanggap ang kamay nito. Walang ngiti ang mababakas sa mukha niya, habang ang kabilang partido naman ay kulang na lang ay mapunit sa sobrang lawak.Seven years had passed. And she changed a lot. Kahit siya mismo sa sarili niya ay hindi niya na makilala. But it’s better this way. Besides, she’s not living, she’s just surviving. Katulad nga ng sinabi niya, matagal nang nakabaon sa hukay ang puso niya.“It’s a nice to personally meet you, Miss Fugiwara. I am looking forward to work with you,” saad ng kanyang kausap.Kausap niya pa lang ito, ngunit hindi niya na maalala kung ano ang pangalan nito.Due to suppress sadness, she believes she’s starting to lose some of her memories. She couldn’t recall much about what happened for the past seven years. Ang alam niya lang ay nagpatuloy siyang mag-aral dito dahil sa mga arrangements ng kanilang Lolo, nakapagtapos, at bumuo n