บททั้งหมดของ Pregnant with my Ruthless CEO Boss: บทที่ 281 - บทที่ 290

Elena“Hindi pala nakalock ang pinto,” natatawa pang sabi ni Caloy at inumpisahang kumadyot sa tumbong ko. “Ummmmp! Sikit ng tumbong mo! Sarap!”Parang mahihimatay naman ako sa kahihiyan. Nakita ko Nestor na nagulat maging si Lydia na parang natulala pa."Hoy Caloy! Gago ka! Hindi ka na nahiya! Tumigil ka sa ginagawa mo kay madam! Gago ka!" sigaw ni Lydia sabay hampas nito sa likod ni Caloy na patuloy na bumabayo sa akin."Gaga ka rin! Huwag ka ng makialam Lydia at manood ka na lang! Hindi mo ba naririnig ang mga unggol ni Madam Elena? Sarap na sarap!" natatawang sagot ni Caloy. “Di ba madam? Ummp! Ummmp! Masarap diba? Hmmmp!”Lalo pa niyang binilisan ang pagkantot sa tumbong ko kaya kahit ayoko ay napaunggol ako ng di sinasadya, “Ohhhhh! Shit! Ahhhhhhh!”"Walanghiya ka Caloy. Pucha! Akala ko namalikmata lang ako sa nakita ko! Kinakantot mo si Madam Elena? Hindi man lang pumapalag? Paano mo nagawa ‘yan? Tsk, masarap ba ha? Nakakainggit ka!" sabi ni Nestor."Eh di sumali ka! Wala naman

BelleAkma na sanang aalis si Nestor pero mabilis kong pinigilan, "Teka, sandali lang. Huag kang umalis, payag na ako!"Titiisin ko nalang kesa mabulyaso pa ang mga plano, magmumumog at ligo nalang siguro ako mamaya ng limang oras.Biglang ngumiti si Nestor, “Ma’am, mabilis rin naman akong kausap, gawin mo lang ang gusto ko at wala tayong magiging problemang dalawa,” muli siyang tumayo sa harapan ko.Inis akong napalunok. Gaya kasi ng mukha ni Nestor ay pangit rin ang itsura ng titi nito, maugat, maraming bulbol at amoy pawis.Kadiri talaga! Baka pati pokpok ay umatras kung ito ang customer. Badtrip!Naamoy ko ang baho sa burat niya kaya hindi ako nakatiis at sinabihan siya, “Nestor, hindi naman na ako papalag, pero pwede mo bang hugasan muna ang titi mo, maligo ka! Ang baho ng titi mo eh! Paano ako gaganahan?”Parang napahiya naman si Nestor, mabuti ay bawat kwarto maski ng mga katulong o driver ay may sariling banyo kahit maliit lang, kaya tumango ito tumakbo papuntang CR at saka na

ELSIENagmamadali ako paakyat ng hagdan dala ang isang baso at pitchel ng tubig. Ang bilis ng tibok ng puso ko. Naririnig ko pa rin sa isip ko ang pag-ubo ni Troy.“Kuya Troy, sandali lang po,” bulong ko habang halos matapon ang tubig sa dala ko paakyat ng hagdanan.Pagdating ko sa tapat ng kwarto, hindi ko na kinatok. Agad kong binuksan ang pinto.“Kuya—”Natigilan ako.Wala na siya.Natulala ako sa may pintuan. Nakabukas ang ilaw. Nasa kama pa ang tray ng pagkain. Pero wala na si Troy.Nabitawan ko ang baso at pitchel. Bumagsak iyon sa sahig at kumalat ang tubig. Nabasa ang paa ko pero hindi ko na iyon ininda.“Hindi… hindi…” bulong ko.Tumakbo ako papunta sa kama. Wala na siya kahit saan man parte ng kwarto.Niloko niya ako.Biglang uminit ang mukha ko, halo ang takot at inis. “Kuya Troy! Nasaan ka?” sigaw ko kahit alam kong wala na siya roon.Lumabas ako ng kwarto at sumigaw nang mas malakas. “Tulong! Wala na siya! Wala na si Troy!”Narinig ko ang pagbukas ng mga pinto sa kabilang

KEVINHindi ako mapakali sa loob ng guest room ko dito sa mansion ng mga Johnson. Ang tahimik sa labas pero sa loob ko parang may sumisigaw. Pabalik-balik ako sa paglalakad mula pinto hanggang bintana. Gusto kong magwala. Gusto kong sumigaw. Pero hindi pwede. Kapag may nakarinig sa labas, baka may magtanong.Pinipigil ko ang sarili ko pero napapamura pa rin ako. “Bwisit! Mga tanga! Mga Inutil!”Hindi ako mapakampante. Isang bagay lang ang umiikot sa isip ko—oras. Oras na makapagsumbong si Troy, tapos ang lahat. Isang salita lang niya, isang reklamo lang niya, pwede nang masira ang lahat ng plano. Hindi pwede. Hindi ngayon.Hinilot ko ang sentido ko. Hindi ako makapag-isip nang maayos sa sobrang galit. Dapat kalmado ako. Dapat malinaw ang utak ko. Pero sa tuwing naiisip ko na nakatakas siya dahil sa kapabayaan ng mga tauhan, lalo akong nag-iinit.“Ano ba ginagawa ng mga ‘yon?” bulong ko sa sarili ko.Kinuha ko agad ang phone ko at tinawagan ang isa sa mga tao ko.“Sir?” sagot niya.“Na

ElsieSobrang kaba ang naramdaman ko habang hawak-hawak ko ang bag ko. “Konti na lang, makakatas na rin ako,” bulong ko sa sarili habang naglalakad sa terminal, pinipilit huwag mapansin ang mga tanawing nakapaligid at nanatiling nakayuko para itago ang pagkakakilanlan.Pero habang nasa pila ng ticket ay nakita ko sila Mila, Ben, at iba pang mga katulong.“Ano… ano ginagawa ninyo dito?” tanong ko, halos may pag-alala sa boses ko. Akala ko nakaligtas na kami lahat matapos magtatakbuhan palayo at tinapon na ang mga simcard namin para hindi kami malocate. Pero heto na, parang isang panaginip na masama, magkakasama kaming muling nagkita.“Elsie!” sigaw ni Mila, “Akala namin nakatakas ka na!”Napailing ako. “Ako rin, akala ko nakalayo na kayo!” sagot ko.Hindi ko alam kung ano ang mas malakas. Ang takot sa pwedeng mangyayari o ang pagka-inis na parang pinaglalaruan kami.Bago pa kami makasakay sa barko, biglang may sampung lalaki na lumitaw mula sa magkabilang gilid ng terminal. Hindi ko ma