บททั้งหมดของ Pregnant with my Ruthless CEO Boss: บทที่ 291 - บทที่ 300

Alina Nasa loob ako ng guest room at iniisip pa rin kung sino ang pumasok kagabi para lagyan ako ng chikinini.Naalala ko tuloy bigla si Gary na napagkamalan ako na si Elena, hindi iyon ang unang beses maski pa noon na bata pa kami ay madalas itong magkamali.Hindi ko naman siya masisi dahil wala talagang pagkakaiba sa amin ng kakambal ko. Mula sa kutis, buhok, lahat, pwera sa gamit na pabango.Pareho rin kasi kami ng taste sa pananamit o make up, sa mga perfume lang talaga, dahil ayoko ng sweet scent na madalas na gamit niya, mas trip ko yung matapang, dahil na rin siguro sa trabaho ko.Ayokong maging amoy pa girly, mas gusto ko na parang lady boss palagi ang datingan, siguro iyong rin ang dahilan kaya hindi na ako nakapag asawa.Isa pa ay si Gary pa rin ang laman ng puso ko. Una niya akong niligawan pero huli na ng akala lang niya na ako si Elena, nililigawan rin pala niya ang kapatid ko at hindi aware na kambal kami.Napailing ako, nang biglang tumunog ang cellphone ko ay agad kon

BELLEPagdating ko sa opisina ni Jake, hindi ako pumasok sa harap kailangan kong siguraduhin muna kung naroon ba si Troy. Mahirap na baka bigla nalang akong arestuhin. Alam kong kung may makakita sa akin, baka maging kumplikado agad ang sitwasyon.Nagdesisyon akong dumiretso sa CCTV room. Pagpasok ko, nilapitan ko agad ang staff na nagmo-monitor ng mga camera.“Hi, nakita ninyo ba kung dumating na si Troy?” tanong ko.Napatingin sa akin ang isa at tila nagulat. “Si Sir Troy po? Hindi po kami sigurado, Ma’am… baka po pumasok na siya pero hindi pa namin makita sa screen.”Tumango ako. “Pwede niyo ba talaga icheck lahat ng cameras? Gusto ko makita kung pumasok na siya.”“Opo, Ma’am,” sagot ng isa habang nag-scroll sa monitor. “Medyo matagal lang po baka kasi dami ng footage.”“Sige, salamat,” sabi ko habang tinitingnan ang monitor. Habang nag-aantay, pinagmamasdan ko ang paligid. Walang ibang tao sa CCTV room, kaya makakapag-concentrate ako sa screen.“Ma’am,” tawag sa akin ng staff. “Ma

BelleNagmulat ng mata si Kevin habang nakaupo ako sa tabi ng kama niya. Ilang oras ko rin siyang binantayan. Tahimik lang ang kwarto, tanging tunog ng makina at mahina niyang paghinga ang maririnig.“Kevin…” mahina kong tawag nang makita kong gumalaw ang kamay niya.Napangiwi siya. “Belle…” halos bulong lang. Kita ko agad na nanghihina pa siya. Maputla ang mukha niya at halatang masakit pa ang sugat sa tiyan niya.“Wag kang gumalaw,” sabi ko agad sabay hawak sa balikat niya. “Humiga ka lang. Sabi ng doctor bawal ka muna gumalaw.”Pinilit niyang bumangon pero napahawak siya sa tiyan niya. “Nasaan si Alina…” tanong niya, galit agad ang tono kahit mahina.“Humiga ka nga,” medyo nainis kong sabi. “Maraming dugo ang nawala sa’yo. Sabi ng doctor, himala na raw na naka-survive ka. Mahina pa immune system mo, lalo na may HIV ka. Kailangan mong magpahinga.”Tumingin siya sa akin nang matalim. “Wala akong pakialam sa sakit ko. Kailangan ko gumanti sa putang ina na ‘yun!”“Kevin, tigilan mo nga

TroyIsang araw din akong nakapagpahinga matapos ang lahat ng nangyari. Pagod na pagod ang katawan ko. May mga sugat pa ako at halos hindi makagalaw nang maayos. Mabuti na lang at may kilala akong doktor, si Dr. Jane. Matagal ko na siyang kakilala at may tiwala ako sa kanya. Siya ang tumulong sa akin para madala ako sa hospital nang hindi masyadong nagtatanong ang iba.Habang nasa hospital ako, tahimik lang ako sa kwarto. Nag-iisip. Hindi pa tapos ang lahat. Hindi pa ito bayad. Alam kong darating ang araw na haharapin ko rin sila.Paayos na sana ako para umalis nang may napansin akong gulo sa labas ng hallway. Sumilip ako at doon ko nakita si Kevin. Isinusugod siya sa hospital. May kasama siyang babae. Si Belle.Nanikip ang dibdib ko pero hindi dahil sa takot. Galit ang naramdaman ko.Hinintay kong makalapit si Dr. Jane sa akin. “Doc,” tawag ko sa kanya nang mahina.“Ano ‘yon, Troy? Dapat nagpapahinga ka,” sabi niya.“Yung bagong pasok na lalaki… si Kevin. Ano ang lagay niya?” tanong

JAKEHindi ko alam kung ilang oras na akong nakatayo dito sa loob ng ICU. Nakatingin lang ako sa malambot na kutson kung saan nakahiga si Giselle, nakasaksak ang maraming tubo at monitor. Nakita ko rin ang baby naming na nasa loob ng incubator. Napakaliit ng katawan, pero ramdam ko na lumalaban para mabuhay.Hindi ko mapigilan ang sarili ko. Umiiyak ako nang malakas, halos hindi na ako makahinga. “Giselle… baby… gumising kayo na… please,” bulong ko habang hawak ang kamay niya kahit malamig at mahina pa.Lumingon si Troy sa akin, tahimik lang sa gilid, pero ramdam ko ang presensya niya. “Jake… relax ka muna. Kaya nila ‘to. Malakas si Giselle at baby mo,” mahinang sabi niya, parang gusto lang kalmahin ako.Napalingon ako sa kanya at napabuntong-hininga. “Troy… hindi ko alam kung kaya ko pa. Bawat segundo, parang pwede sila mawala. Ang baby… maliit na lang, paano kung…” pinutol ko ang sarili ko, napaiyak muli.“Tingnan mo, Jake,” sabi ni Troy, nilapitan niya ang incubator, “tingnan mo ku