All Chapters of Pregnant with my Ruthless CEO Boss: Chapter 301 - Chapter 310

315 Chapters

No Control

TroyMabilis akong bumaba sa lobby ng hospital. Paglabas ko sa main entrance, nandoon pa rin ang ilang pulis, paikot-ikot, may kausap sa radyo, may tumitingin sa paligid na parang may hinahanap.Pero wala si Belle.“Nasaan na?!” sigaw ko agad paglapit ko sa kanila. Napalingon silang lahat sa akin. “Paano kayo natakasan ang isang babaeng naka-confine at may bantay?!”Tahimik silang lahat ng ilang segundo. Kita ko sa mukha nila ang hiya. May isang mas matandang pulis ang lumapit sa akin.“Sir, pasensya na po. Akala namin nasa CR lang. Posible pong dumaan sa bintana, chine-check na po namin ang CCTV camera ngayon.”“Posible?!” ulit ko, “Ibig sabihin hindi kayo sigurado? Ilang tao kayo sa bantay tapos nakawala pa rin?!”Napayuko ang isa sa kanila. “Nagkaroon po ng saglit na kalituhan, sir. May pumasok po sa CR na akala namin siya, tapos nang tingnan namin ang kama, wala na siya.”Napailing ako. “Kalituhan? Alam n’yo ba kung gaano siya ka-delikado? Hindi siya normal mag-isip. Kaya niyang m

The ex lover

BELLEWala na akong mapuntahan. Habang naglalakad ako sa gilid ng kalsada, saka ko lang naramdaman ang pagod sa buong katawan ko. Ang daming nangyari sa loob ng ilang oras. Galit pa rin ako, pero mas nangingibabaw ngayon ang takot. Hindi ako puwedeng mahuli. Hindi ako puwedeng mag-isa.At doon ko naisip si Charles.Si Dr. Charles Smith. Ang ex-boyfriend kong patay na patay noon sa akin.Napangiti ako kahit pagod na pagod na ako. Alam kong mahal pa rin niya ako. Kahit naghiwalay kami, ramdam ko iyon. Hindi niya ako kayang tiisin. Hindi niya ako kayang talikuran kapag umiiyak ako.“Hindi mo ako mahihindian, Charles,” bulong ko sa sarili ko.Dumiretso ako sa condo unit niya. Kabado ako habang nasa elevator. Nakasuot pa rin ako ng maskara kanina, pero bago ako bumaba, hinubad ko iyon at itinago sa bulsa ng jacket ko. Hindi puwedeng makita niya iyon.Pagdating ko sa hallway, tahimik. Malinis. Amoy air freshener. Para bang walang gulo sa mundo. Kabaligtaran ng isip ko.Huminga ako nang mala

No love, pure hate

CHARLESNasa condo ako at nakaupo sa sofa, day off ko pero abala pa rin ako sa pagbabasa ng ilang medical book ng biglang tumunog ang cellphone ko. Tingnan ko, si Jake. Agad ko itong sinagot.“Hello, Jake,” bati ko, “Anong problema?”“Charles, nakatakas si Belle sa mga pulis,” mabilis niyang sabi, “Tiyak na isa ka sa mga posibleng puntahan niya para magtago. Kung sakali, magkunwari ka muna at ipaalam mo sa akin para makatawag kami ng pulis.”Huminga ako nang malalim. Alam kong delikado ito. Wala na talagang ginawang mabuti ang babaeng ‘yun!“Okay, Jake. Huwag kang mag-alala. Gagawin ko ang kailangan,” sagot ko. Hanggang may marinig akong katok sa pinto.Tumatayo ako at dahan-dahang lumapit sa pinto. Nilapitan ko ang peephole at tumingin. At naroon si Belle. Umiiyak at humihingi ng tulong.Tumayo ako ng diretso sa pinto at tinutukan ang peephole. “Jake, narito na nga si Belle,” sabi ko sa telepono, mahina ang boses.“Mag-ingat ka diyan,” sagot ni Jake, “Magkunwari ka lang na tutulungan

Guided by devils

KevinNapapangisi ako habang hawak ang maliit na alambre. Dahan-dahan kong binuksan ang pinto ng basement ni Troy. Ramdam ko ang kaba pero sabik din ako. Kung makalabas lang ako, wala na sa kanila.Pagpasok ko, nakita ko ang katulong na nanginginig at halos sumigaw. “Sino ka? Magnanakaw ka? Tulong!”“Gaga ka, tumahimik ka!” sigaw ko sabay hampas sa ulo niya. Nawalan siya ng malay kaagad. Agad ko siyang tinali at binusalan para hindi makasigaw saka dinala sa basement at ito ang ikinulong.Pinagbabasag ko ang CCTV at pinatay ang kuryente para hindi agad ma detect ni Troy na wala na ako sa Basement. Kung sakali man na umuwi ‘yun ngayon ay ang katulong niya ang maaabutan.Pati na rin ang mga gamit sa loob ng bahay ni Troy. Kinuha ko ang isang vase sa sala at ibinato ko sa pader. “Ito ang kapalit ng pagkulong mo sa’kin!” sigaw ko. Sunod kong hinagis ang frame ng litrato niya. Nabiyak ang salamin at kumalat sa sahig.Binuksan ko ang kabinet at itinapon ang mga plato. Isa-isa kong pinagbabas

Untrust

BELLEGalit na galit ako. Hindi ko pa rin matanggap na nagawa akong ilaglag ni Charles. Siya pa talaga. Siya na nagsabing mahal niya ako. Siya na nagsabing tutulungan niya ako.Habang hinihila ako ng mga pulis papasok sa presinto, nagpupumiglas ako, “Bitawan niyo ako! Wala akong ginawang masama!” sigaw ko kahit alam kong wala rin naman maniniwala.Isinakay nila ako sa loob ng isang solong selda. Naka-high alert sila. Dalawang pulis ang bantay sa labas. Naka-posas pa rin ang kamay ko habang itinutulak ako sa loob.“Diyan ka muna,” sabi ng isang pulis. “Huwag kang magtatangkang tumakas.”Napatingin ako sa kanya nang masama. “Akala mo naman kaya niyo akong bantayan buong araw.”Isinara nila ang rehas. Narinig ko ang tunog ng bakal na nag-lock. Doon ko naramdaman ang takot. Pero hindi ako pwedeng magpahalata. Hindi ako pwedeng magmukhang mahina.Umupo ako sa sulok ng selda at pumikit. Pero sa loob ko, kumukulo ang galit. “Charles… traydor ka,” bulong ko. “Akala mo ba tapos na ‘to? Kasama

The devil escape

TROYHindi ko alam kung bakit bigla akong kinabahan habang papalapit kami ni Jake sa bahay ko. Tahimik ang buong lugar, pero may kakaiba akong pakiramdam sa dibdib ko.“Sigurado ka bang walang nakaalam na narito si Kevin?” tanong ni Jake habang naglalakad kami papunta sa pinto.“Oo, doon ko siya kinulong sa basement,” sagot ko. “Hindi siya makakatakas doon basta-basta.”Pagpasok pa lang namin sa sala, nanlaki na agad ang mata ko. Magulo ang lahat. Basag ang mga vase. Nakakalat ang mga plato. May mga bubog ng salamin sa sahig.“Anong nangyari dito?” gulat na sabi ni Jake.Hindi ako agad nakasagot. Dumiretso ako sa garahe. Mas lalo akong nagulat nang makita ko na wala ang isa kong sasakyan.“Jake… Wala ang kotse ko.”Napamura siya nang mahina. “Ibig mong sabihin—”Hindi ko na siya pinatapos. Pumasok ulit ako sa loob. “Manang Olga!” sigaw ko. “Manang Olga!”Walang sumasagot. Lalong bumigat ang pakiramdam ko.“Tara sa basement,” sabi ni Jake.Mabilis kaming bumaba. Pagbukas ko ng pinto, d

Great Father

JakePagkalabas namin ni Troy sa ICU, bigla akong napaupo sa bench sa labas. Parang naubos ang lakas ko. Tahimik ang hallway, may ilang nurse na dumadaan, may amoy ng gamot sa hangin.Umupo si Troy sa tabi ko. Hindi siya agad nagsalita. Siguro alam niyang marami akong iniisip.“Jake,” mahinahon niyang sabi, “magiging okay din ang lahat.”Napatawa ako nang mahina, pero walang saya. “Hindi tayo sigurado.”Tumahimik ulit kami. Tinitigan ko ang sahig habang iniisip ang mukha ni Giselle kanina. Ang panghihina niya. Ang kamay niyang nakakabit sa dextrose.“Troy,” bigla kong sabi, mabigat ang boses ko.“Ano?”“Kung may mangyari man sa akin…”Bigla siyang napalingon sa akin. “Ano’ng pinagsasabi mo?”“Pakinggan mo muna ako,” sabi ko. “Kung may mangyari sa akin, sana huwag mong pabayaan ang mag-ina ko.”Natahimik siya sandali. Tapos napailing. “Huwag nga magsalita ng ganyan.”“Seryoso ako,” dagdag ko. “Pati na rin ang mga magulang ko. Ikaw na ang bahala sa kanila. Alam mo naman na parang kapati

Court Trial

BELLEKinabukasan nga, sinimulan na ang trial. Maaga pa lang, gising na ako sa selda. Hindi dahil kinakabahan ako. Hindi dahil natatakot. Kundi dahil kailangan kong ihanda ang sarili ko.Ito ang plano.Magbaliw-baliwan.Alam ko na kapag napatunayan na baliw ako, hindi ako sa preso dadalhin. Sa mental facility ako ilalagay. At para sa akin, mas okay doon. Mas kaunti ang bantay. Mas maraming butas sa sistema. Mas madaling makatakas. At higit sa lahat, mas madaling masaklolohan ni Kevin.Hindi ko alam kung darating siya ngayon. Baka sumugod siya sa korte. Baka hintayin niya ang verdict. Kilala ko ang kapatid ko. Hindi siya papayag na basta na lang ako makulong.Habang dinadala ako sa court room, nakayuko lang ako. Paminsan-minsan, tumatawa ako nang mahina. Kailangan tuloy-tuloy ang acting. Walang mintis.Pagpasok ko sa loob, ramdam ko agad ang mga mata na nakatingin sa akin. May mga pulis sa paligid. May mga reporter. At nandoon si Jake.Napangiti ako nang kaunti pero agad kong pinalitan

Like Brother, Like Sister

JAKENagulat kami ni Troy nang marinig namin ang sunod-sunod na putok ng baril mula sa isang panig ng court. Parang yumanig ang buong gusali.“Ano ‘yon?” sigaw ko habang napalingon sa direksyon ng ingay.Biglang tumakbo palabas si Charles mula sa hallway, hingal at namumutla. “Nakatakas si Belle! Sumugod si Kevin kasama ang mga tauhan niya!”Parang tumigil ang mundo ko sandali. “Ano?”“May van sila sa labas!” dagdag ni Charles. “Nakipag barilan sila sa mga pulis!”Hindi na ako nag-isip. Tumakbo ako palabas kasama sina Troy at Charles. Sa labas, may mga sugatan. May mga pulis na nagpapaputok pa rin. Sa di kalayuan, may itim na van na mabilis na umaalis.“Ayun sila!” sigaw ni Troy.Sumakay kami sa kotse niya at hinabol ang van. Hindi ko maramdaman ang takot. Puro galit lang.“Hindi ako papayag na makatakas sila ulit,” sabi ko habang hindi inaalis ang tingin sa van na nasa unahan.Humahagibis ang takbo namin. Ilang beses kaming muntik mabangga pero tuloy lang, may mga police mobile na ri

Insane Torture

BELLEMula sa pinagtataguan ko sa lumang building, hindi ko akalain na makikita ko mismo sa mga mata ko ang pagkamatay ni Kuya Kevin. Akala ko lagi siyang mananalo. Akala ko lagi siyang may paraan. Kahit gaano kagulo, kahit gaano kapanganib, siya ang sandigan ko.Pero nakita ko siyang bumagsak. Narinig ko ang putok. Nakita ko kung paano siya natumba na wala ng buhay.Doon ako parang tuluyan na bumigay sa isip. Parang may pumutok sa loob ng ulo ko. Parang may nagdilim na parte na hindi ko na makontrol.Hindi ko na inisip kung may pulis. Hindi ko na inisip kung ano ang mangyayari sa akin. Ang alam ko lang, si Jake ang dahilan kung bakit wala na ang kuya ko.Sinugod ko siya. “Akin ka lang, Jake!” sigaw ko noon. “Kung hindi tayo pwede magsama dito sa lupa, baka sa impyerno pwede!”Hindi ko na maalala lahat ng galaw ko. Basta alam ko, may baril ako. Galit ako.Nag-agawan kami. Naririnig ko ang sigaw nila Troy at Charles. Hanggang sa natulak ako ni Jake.Isang maling hakbang.At nahulog ako

...

27 28 29 30 31 32

SCAN CODE TO READ ON APP