All Chapters of นางมารน้อยข้ามภพ: Chapter 251 - Chapter 260

ทุกผู้ทุกคนในเรือนอันซินฟังแล้วตกใจกันไปคนละอย่าง บ้างตกใจที่บังเอิญล่วงรู้ความลับเรื่องท่านอ๋องมีชายาลับ บ้างตกใจที่นายท่านผู้เงียบขรึมมีอีกด้านที่เหนือความคาดหมาย บ้างตกใจที่เจ้านายผู้สงบนิ่งงามสง่าของตำหนักซึ่งขึ้นชื่อเรื่องเงียบสงบที่สุดในเมืองหลวงช่างทำกิจธุระส่วนตนได้อึกทึกครึกโครมจนน่าตกใจ แต่ละคนในยามนี้ต่างก้มหน้างุด มีเพียงเหล่าเจ้านายอย่างมารดาและพี่ชายรองของท่านอ๋อง จ้องมองเงาร่างบุรุษดันร่างสตรีเล็กจ้อยเข้าชิดผนังตาค้างมารดาท่านอ๋องใบหน้าแดงซ่าน พูดอะไรไม่ออกแม้สักครึ่งคำ นับตั้งแต่เกิดมาก็เพิ่งเคยเจอะเจอสถานการณ์เช่นนี้ ส่วนนายท่านรองของตำหนัก...วัดจากกิริยาอาการระหว่างคนทั้งสองในงานเลี้ยงสังสรรค์ เห็นภาพเงาท่านอ๋องน้องชายกับสตรีผู้นั้นเช่นนี้แล้ว...หลี่ซู่หมิงยอมรับว่าค่อนข้างมีใจเอนเอียงเชื่อถือสตรีอ้อนแอ้นบอบบางแววตาโศกเศร้าผู้นั้นทว่า...เป็นฮูหยินเลยรึ?นึกถึงถ้อยคำที่แม่เล้าใหญ่หอชุนเซียงเล่าในสภาพเนื้อตัวสั่นเทา หลี่ซู่หมิงก็รู้สึกว่าเข้าเค้า เรื่องราวสอดคล้องต้องตรงกันไม่น้อยตัวเขาเองไม่ขัดข้องเลยสักนิดหากน้องชายที่หายจากบ้านไปหลายปีจนอายุเท่านี้จะมีสตรีสักสี่

นัยว่าจะกลับมาพูดคุยเรื่องที่คุยค้างไว้(?)ในภายหลัง จากนั้นก็เดินหายออกไปจากห้อง แต่ดูเหมือนซือฝุที่กลายมาเป็นท่านอ๋องจะบอกกับทุกคนไปแล้วว่าเธอเป็นภรรยาที่หายตัวไป ทั้งยังกำชับกำชาให้ดูแลปรนนิบัติให้ดี สาวใช้ที่เพิ่งได้เลื่อนตำแหน่งเหล่านี้จึงเห็นเธอเหมือนชายาอ๋องคนหนึ่ง แต่ละคนล้วนทำตัวว่าง่ายช่างเอาใจ ไม่ต้องหลอกถามอ้อมค้อมให้เหน็ดเหนื่อยจนเกินไปก็พากันยอมปริปากพูดออกมาจากที่ฟังเหล่าสาวใช้เล่า อาจูประมวลเรื่องราวทั้งหมดได้ว่า หลังจากที่เธอหายตัวไปได้ราวครึ่งปี ก่อนที่หลี่ซู่เฟิงพี่ใหญ่ของตระกูลจะเสียชีวิตเพราะพิษร้าย ตายตามบุรุษสกุลหลี่คนอื่นๆ ไป หลี่ซู่เฟิงได้ส่งสารลับฉบับสุดท้ายกลับมาที่บ้าน บอกเล่าถึงน้องชายสามที่ตนบังเอิญพบเจอเมื่อหลายเดือนก่อน ท่านจ้าวหุบเขาผู้นั้นจึงถูกนายท่านรองตามหาตัวจนพบและพาตัวกลับมาสืบทอดตำแหน่งผิงอ๋องต่อจากบิดาผู้ล่วงลับ สอดคล้องกับเรื่องราวการหายตัวไปที่เยว่เทียนฟงเคยเล่าไว้พอดิบพอดี ต่อมาไม่รู้เพราะอะไร หลังกลับจากสนามรบในเมื่อราวหนึ่งปีก่อน ท่านจ้าวหุบเขาผู้นี้ก็คล้ายความทรงจำบางส่วนขาดหาย ทว่าความทรงจำเกี่ยวกับครอบครัวและผู้คนในตำหนักยังอยู่ครบ วร

เพื่อจะเล่าเรื่องนี้ แม่นมหงโบกมือให้สาวใช้ถอยห่างออกไป แล้วจับจูงมือนายหญิงคนใหม่เข้านั่งในศาลา“ในอดีตท่านอ๋องก็เป็นเด็กหนุ่มที่ดีเยี่ยมรักความยุติธรรมเช่นนี้ ทว่าเพราะยังเยาว์วัยจึงเลือดร้อน ยังมุทะลุอยู่มาก...”อาจูจินตนาการภาพท่านจ้าวหุบเขาหน้านิ่งนั่นทำตัวมุทะลุเลือดร้อนไม่ออกสักนิด“ปีนั้นท่านอ๋องเพิ่งจะอายุได้สิบสาม ครั้งนั้นองค์หญิงสี่ หมิงเซียน ซึ่งถูกทำนายทายทักว่าเป็นยอดสตรีที่จะช่วยค้ำจุนราชบัลลังก์เทียนจิน พระชันษาครบหนึ่งเดือน ฝ่าบาทที่รักใคร่เอ็นดูพระธิดาองค์นี้ยิ่งกว่าบุตรธิดาทั้งหมด เพื่อองค์หญิงน้อยแล้ว ทรงมีรับสั่งให้วังหลวงจัดงานเฉลิมฉลองใหญ่โต ครอบครัวขุนนางขั้นสามขึ้นไปล้วนต้องเข้าวังไปเข้าร่วมงานเลี้ยงเฉลิมฉลองครั้งนั้นทั้งสิ้น...โดยมากแล้ว ท่านอ๋องของพวกเราซึ่งเป็นบุตรชายคนที่สามของผิงอ๋องรุ่นก่อน ไม่ชมชอบงานรื่นเริงเช่นนี้ จึงไม่เคยเข้าร่วม ทว่าครั้งนั้นต่างออกไป...ครั้งนั้นฝ่าบาททรงมีพระบรมราชโองการ ไม่ว่าบุตรชายคนใดของสกุลหลี่ก็ไม่อาจไม่เข้าร่วมทั้งนั้น”บังคับให้เข้าร่วมงานเลี้ยง...? นี่มันฟังดูทะแม่งๆ อยู่นะอาจูแทบจะตบเข่าฉาดที่ลางสังหรณ์ของตัวเองเชื่อถื

ว่าแต่...นายท่านรองงั้นเรอะ? ถึงขั้นพาตัวคนดื้อดึงอย่างท่านจ้าวหุบเขาผู้นั้นออกจากหุบเขาได้ นายท่านรองผู้นี้จะต้องมีความสามารถไม่น้อย...ขณะอาจูกำลังประคองถ้วยชาที่แม่นมหงส่งให้ขึ้นจิบ จู่ๆ ท่านบุรุษที่อาจูกำลังชื่นชมในใจก็ปรากฏขึ้นในสายตาท่ามกลางหมู่มวลดอกไม้ในสวนท้อ บ่าวรับใช้ชายเข็นรถเข็นไม้ที่สร้างขึ้นอย่างง่ายๆ แต่ดูมั่นคงและนั่งสบายของท่านรองมุ่งหน้าตรงมา ด้านหลังท่านรองยังมีชายสูงวัยที่อาจูจำได้ว่าเป็นพ่อบ้านใหญ่และบ่าวรับใช้อีกสองสามคนถือข้าวของเดินตาม หนึ่งในนั้นอุ้มฉินหยกดูคุ้นตา แต่ละคนล้วนเดินตามมาด้วยท่าทียิ่งกว่านอบน้อมพี่ชายรองของท่านอาจารย์ผิงอ๋องของเธอเป็นบุรุษรูปงามไม่แพ้น้องชาย...ไม่ ไม่ถูก...หากไม่นับเรื่องที่ไม่อาจลุกขึ้นเดินเหินแล้ว ทั้งกิริยาท่าทีและรูปลักษณ์ต้องนับว่าเหนือกว่าหลี่ผิงอ๋องอยู่อีกขั้น เพียงแต่ท่านอ๋องของเธอติดจะหุ่นแซ่บ น่าลูบไล้กล้ามเนื้อเล่น น่าเอนตัวซบมากกว่า—แค่กๆๆ สาวงามสำลักน้ำชาหน้าแดงก่ำอาจูสลัดภาพท่านจ้าวหุบเขาเวอร์ชั่นเร่าร้อนกับความคิดล่วงละเมิดทางเพศหยาบคายไม่เข้าท่าออกจากหัว พยายามวางตัวเป็นกุลสตรีที่ดี“ท่านรอง” อาจูรับผ้าเช็ดหน้

อาจูขยับเข้ากรีดปลายนิ้วบนฉินอย่างลืมตัว เป็นอีกครั้งที่แค่ขยับปลายนิ้วไปอย่างนั้น ก็เกิดเสียงเพลงฟังดูมีจังหวะจะโคนออกมาได้...ดูเหมือนทักษะการเล่นดนตรีกับร่ายรำของร่างนี้จะสูงส่งไม่เบาบ่าวรับใช้ที่นำฉินหยกมามอบให้หลุบตากล่าว ใบหน้าแดงก่ำ “ท่านอ๋องกล่าวว่า ท่านและท่านอ๋องเป็นสามีภรรยา ที่ผ่านมาสุขทุกข์ล้วนไม่เคยแยกห่าง ฝ่าฟันอันตรายร่วมกันมาไม่น้อย เรือนหลันฮวานั้นนับเป็นความปรารถนาดีขององค์หญิงผิงหยาง ทว่าเรือนแห่งนั้นเป็นเรือนที่ท่านอ๋องใช้เพาะปลูกสมุนไพร ปรุงยา ล้อมรอบด้วยอุทธยาน มีดอกไม้เบ่งบานตลอดเวลา แม้จะงดงามก็มีผึ้งและแมลงไม่น้อย ไม่เหมาะจะเข้าพักอาศัย ถ้าอย่างไรให้ท่านย้ายเข้าเรือนอันซินจะเหมาะกว่า”วัดจากเสียงที่ได้ยินคืนวาน ความคิดท่านอ๋องมีใครในที่นี้บ้างที่คาดเดาไม่ได้... ผึ้งและแมลงอันใดกัน ท่านอ๋องก็แค่อยากกักเก็บภรรยาเยาว์วัยไว้ข้างกายทุกค่ำเช้าต่างหาก!วัดจากท่าทีซือฝุเวอร์ชั่นความจำสับสนเมื่อคืนนี้แล้ว อาจูเองก็คิดตรงกัน เหอะ ผึ้งและแมลงอะไรกัน...แมลงบ้ากามอย่างเขานั่นแหละที่อันตรายที่สุด!คนส่งสารหน้าแดงก่ำ คนรับสารเผลอนึกถึงเรื่องเมื่อคืนแล้วใบหน้าแดงก่ำ สาวใช้ ค