Semua Bab นางมารน้อยข้ามภพ: Bab 241 - Bab 250

นึกถึงพฤติกรรมเหมยเซียงอะไรนั่นอาจูก็รู้สึกเมื่อยหน้า ไม่อยากเสียเวลาหาเรื่องทะเลาะกับคนอื่นด้วยการแย่งชิงการแสดงที่อีกฝ่ายสู้อุตส่าห์ซักซ้อมเตรียมตัวมา“มีการแสดงอะไรอีกหรือไม่ ที่สามารถใช้เป็นข้ออ้างเข้าใกล้ผู้ชมเนิ่นนานเหมือนอย่างระบำชงชา”ที่เรียกว่าระบำชงชา ก็คงเพราะเป็นการแสดงที่ร่ายระบำไป กรีดมือกรีดเท้าวาดลวดลายชงชาไปละมั้ง? แน่นอนว่าหลังจากชงเสร็จแล้วก็ต้องยกน้ำชาพวกนั้นไปแจกจ่ายให้เหล่าผู้ชมแถวหน้า“ต่อให้มีก็ไม่อาจเพิ่มการแสดงส่งเดชได้ รายชื่อการแสดงทั้งหมดจากทุกหอได้ถูกลงบันทึกเอาไว้ทั้งหมดแล้ว” แม่เล้ายิ่งกว่าหนักใจ “หรือแม่นางจะแสดงร่วมกันกับเหมยเซียง?” นางพยายามหาทางออกให้“ทำเช่นนั้นแล้วเมื่อถึงเวลาส่งมอบถ้วยชาจะทำอย่างไร คุณหนูเหมยเซียงจะยอมให้ข้ารับบทเด่น เป็นผู้ส่งมอบถ้วยชาให้ผิงอ๋องอย่างนั้นหรือ?”ไม่ได้จริงๆ นั่นล่ะ... ยิ่งคิดแม่เล้าก็ยิ่งลำบากใจ “เช่นนั้นก็ให้เหมยเซียงแสดงเพียงระบำจิ้งจอกเก้าหางดีหรือไม่” แม่เล้าเสนอที่จริงแล้ว สาวงามหนึ่งคนรับบทเป็นตัวเอกสองการแสดงติดต่อกันก็ดูจะละโมบโลภมากเกินไปหน่อย แต่แรกนั้นแม่เล้าอย่างนางตั้งใจจะเพิ่มโอกาสให้เหมยเซียงได้อ

อาจูขยับเสื้อผ้าเนื้อดีย้อมสีเขียวอ่อนเจือจางจนค่อนไปทางสีขาวสะอาดของตัวเองให้เข้าที่ อดรู้สึกไม่ได้ว่ามุกใช้เสื้อผ้าสีโทนขาวสว่างนวลตาเพื่อขับเน้นให้ผู้สวมใส่ดูบริสุทธิ์อ่อนโยนอะไรนี่ ชักจะดูเกร่อเกินไปแล้วเป้าหมายของ “เหม่ยจู” ในวันนี้คือการเข้าใกล้หลี่ผิงอ๋องเพื่อตรวจสอบว่าใช่คนที่คิดหรือไม่และหาข่าวเรื่องยาเซียน ต่อให้สุดท้ายแล้วผิงอ๋องจะไม่ใช่หลี่ซือฝุของเธอคนนั้น หากในตำหนักนี้มียาเซียนอยู่จริง สบโอกาสเมื่อไหร่ สาวงามจิตใจเมตตาอารีอย่างเธอจะได้ใช้โอกาสหนนี้ขโมยยาล้ำค่านั่นออกไปให้คนอาภัพแซ่เยว่ ใช่ว่าสาวงามอย่างเธอจะตั้งใจเข้าตำหนักมาเพื่อเรียกร้องความสนใจหรือยั่วยวนใครเสียเมื่อไหร่...ต่อให้วันนี้ต้องสวมเสื้อผ้าเรียบๆ ออกไปทำหน้าที่สาวใช้ เธอก็ยังไม่ใส่ใจเลยด้วยซ้ำจู่ๆ พวกสาวงามชุดแรกที่ออกไปแสดงระบำหญิงงามเก็บลูกท้อก็กลับเข้ามา เหล่าสาวงามว่างงานที่อัธยาศัยดีสักหน่อยรีบปราดเข้าสอบถามซักไซ้ กลุ่มคนที่เพิ่งกลับเข้ามาคล้ายยังตกอยู่ในภวังค์ แต่ยังยินดีจะตอบให้ กล่าวกันว่า...“ท่านอ๋องไม่เพียงน้ำเสียงไพเราะยังมีปลายนิ้วเรียวงาม ยามยกกระบี่ด้ามจับสีแดงขึ้นวางบนโต๊ะให้นายน้อยสกุลหวา

“ได้! เช่นนั้นก็เอาตามที่พวกเจ้าต้องการ” แม่เล้าพ่นลมหายใจฮึดฮัด ในรอบยี่สิบกว่าปีที่ผ่านมาไม่เคยกระทำเรื่องเสียกิริยามากเท่านี้หึ คอยดูเถอะ หากวันนี้ชื่อเสียงหอชุนเซียงต้องพังพินาศ เอาไว้ข้าได้ยาถอนพิษเม็ดสุดท้ายเมื่อไหร่ ไม่ว่าใครที่มีส่วนเกี่ยวข้องก็อย่าหวังว่าจะได้ตายดี!สาวงามจากหอนางโลมอื่นขัดแข้งขัดขากันเอง สตรีคนอื่นๆ มองแล้วสุขใจเป็นอย่างยิ่ง ทว่าสุขใจได้ไม่เท่าไหร่ เพียงเห็นคนทั้งคู่สับเปลี่ยนเสื้อผ้ากันเรียบร้อยดีแล้วเท่านั้น แต่ละคนก็ต่างลอบก่นด่าเหมยเซียงในใจว่าไร้สมอง กระทั่งอวิ๋นเซียงที่มักวางท่าสงบนิ่งสำรวมเองก็ยังจ้องมองสตรีหน้าใหม่ในบัญชีสาวงามไม่วางตา อดคิดไม่ได้ว่าตนเองช่างสะเพร่า พลาดพลั้งส่งเสริมเหมยเซียงสมองหมูให้ตัดชุดวิวาห์[1]ให้ผู้อื่นเสียได้แต่เดิมเหม่ยจูสวมเสื้อผ้าเรียบง่ายคาดผ้าปกปิดใบหน้าก็งดงามสะดุดตามากอยู่แล้ว ตอนนี้บนร่างสวมอาภรณ์จิ้งจอกขาวเก้าหาง ตัวชุดกระโปรงตัดเย็บจากผ้าไหมเรียบลื่นสีขาวประดับด้วยริ้วผ้าโปร่งบางสีเดียวกันซ้อนทับนับชั้นไม่ถ้วนเหมือนแพหาง เครื่องแต่งกายท่อนบนตัดเย็บเสื้อตัวนอกด้วยผ้าโปร่งบางพาดไขว้ทับกันไปมา แม้ดูสุภาพมิดชิดกลับให้

นายท่านรองยกจอกสุราขึ้นจิบ ยิ่งเห็นแววตาน้องชายสามยามจ้องมองสตรีอ่อนเยาว์เบื้องหน้าก็ยิ่งโล่งใจ รู้สึกเหมือนยกหินก้อนย่อมๆ ออกจากอกไปได้อีกหนึ่งก้อนผู้เป็นมารดาจะอย่างไรก็คือมารดา...แม้ยามนี้ท่านแม่ของเขาจะยังคงไม่หายดี ทว่ากลับมองบุตรชายตนเองได้ทะลุปรุโปร่งเป็นอย่างยิ่งท่านแม่ของเขาพูดถูก น้องสามที่เคยไม่พอใจวิถีปฏิบัติของเหล่าขุนนางและราชสำนักเสียจนเลือกตบเท้าเดินออกจากตำหนัก ตัดขาดครอบครัว จะต้องตาสาวงามจิตใจสลับซับซ้อนที่เกิดในราชวงศ์ ตระกูลขุนน้ำขุนนาง หรือคหบดีมั่งคั่งในเมืองหลวงได้อย่างไร หากอยากให้ผิงอ๋องเริ่มเปิดใจรับสตรีสักคนเข้าตำหนัก ก็มีแต่จะต้องส่งเสริมให้น้องสามได้พบเจอสตรีที่มีพื้นเพและบุคลิกลักษณะตลอดจนอุปนิสัยแตกต่างจากสตรีชั้นสูงทั้งหลายเหล่านั้นอืม...แต่จะว่าไปแล้ว หญิงงามนางนี้ก็งดงามโดดเด่น การเคลื่อนไหวงามสง่าจากภายใน มีเอกลักษณ์มากจริงๆ ไหนจะแววตารักมั่นคะนึงหาสะกดวิญญาณนั่นอีกหืม...?จนถึงตอนนี้นายท่านรองถึงได้สังเกตว่ามือที่ผิงอ๋องใช้จับจอกชาอยู่นั้นกำแน่นขึ้นเรื่อยๆ จากที่เคยโล่งใจก็เกิดสะดุดใจ เริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง ยิ่งวิเคราะห์เนื้อความในบ

กลางงานเลี้ยงในตำหนัก หลี่ผิงอ๋องช้อนอุ้มยอดพธูนางหนึ่งขึ้นพาดบ่า พามุ่งหน้าไปยังเรือนพัก เหล่าขุนพลสกุลหลี่ต่างตื่นตาตื่นใจเป็นอย่างยิ่งไม่รู้ว่าท่านอ๋องกลายเป็นบุรุษเลือดร้อนเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใด!เหล่าขุนศึกนายกองสกุลหลี่และน้องชายไม่รู้จักคิดล้วนหน้าหนา แต่นายท่านรองที่วันๆ เอาแต่ศึกษาตำรา เดินหมาก แม้ไม่ถึงขั้นหน้าบางแต่ถือสาเรื่องข่าวลือและคำครหาเป็นอย่างยิ่ง แม้ถูกเหตุการณ์เหนือความคาดหมายทำให้ตกใจไม่แพ้คนอื่นๆ ก็ยังมีสติพอจะรีบหัวเราะกลบเกลื่อน แก้ไขสถานการณ์“ฮ่าๆ มิน่าเล่า ที่ผ่านมาผิงอ๋องจึงไม่ชายตาแลหญิงใด ที่แท้ก็มีสตรีในดวงใจที่ทั้งงดงามเด็ดเดี่ยวและยึดมั่นในรักเช่นนี้อยู่ก่อนแล้ว...ยึดมั่นในรักถึงขั้นดั้นด้นติดตามมาถึงเมืองหลวง ยอมกระทั่งแฝงกายมาในกลุ่มคณิกา”ทุกผู้ทุกคนได้ยินประโยคนี้ของนายท่านรอง พลันเข้าอกเข้าใจทันที“มิน่าเล่า พวกเขาถึงได้จ้องมองกันเช่นนั้น!" เหล่าขุนศึกพยักหน้าเออออ“ท่านอ๋องช่างมีใจรักมั่น!”“แม่นางผู้นั้นช่างมีใจรักมั่น!”“ช่างเป็นความรักที่ลึกล้ำและมั่นคงยิ่งนัก!”“สุราจอกนี้ ขอคารวะแด่พวกเขา!”พูดจายกย่องกันได้เพียงสามประโยค เหล่าขุนพลสกุลหลี่