Semua Bab นางมารน้อยข้ามภพ: Bab 231 - Bab 240

“นายท่านรองตำหนักผิงอ๋องเป็นผู้เคร่งครัดในศีลธรรมจรรยาและมารยาทธรรมเนียม คุณชายหวางทำเช่นนี้ไม่โดนนายท่านรองโกรธเคืองแย่รึ” ใครสักคนถาม“มีที่ไหนจะโกรธ เห็นว่านายท่านรองยังช่วยมอบเงินทองสนับสนุนส่งเสริมด้วยซ้ำ!” ผู้เปิดประเด็นเหลียวซ้ายแลขวา ลดเสียงบอกใบหน้าแดงระเรื่อ “ว่ากันว่านายท่านรองทุ่มเทถึงเพียงนี้ก็เพราะร้อนใจ อยากจะให้น้องชายที่ยังไม่แต่งภรรยามีทายาท”“นั่นหรือว่า...” ใครหลายคนฟังเท่านี้ก็เดาออก“ท่านอ๋องแข็งแรงแกร่งกล้า เป็นยอดบุรุษอาชาไนย หากอยากมีทายาทก็แค่แต่งพระชายาสักคน จะลำบากอะไร?” หนุ่มน้อยจากคฤหาสน์ปรมาจารย์แซ่จางสงสัยหญิงร่างท้วมรีบลดเสียงลงอีก เอ่ยให้แค่คนในวงสนทนาได้ยิน“หลี่ผิงอ๋องปฏิเสธกระทั่งองค์หญิง ฝ่าบาทยังทำอะไรไม่ได้ เจ้าคิดหรือว่าบุตรสาวตระกูลดีทั่วๆ ไปจะยังเข้าตา?” พูดออกมาแล้ว หญิงช่างเล่าก็รีบยกมือขึ้นตบปากตัวเอง “นับว่าไม่สมควรกล่าวโดยแท้!”“ได้ข่าวว่าพวกตระกูลขุนนางและพ่อค้าน้อยใหญ่เองก็อยากเชื่อมสัมพันธ์กับท่านอ๋อง สตรีที่ใจกล้าสักหน่อยต่างพยายามทอดไมตรี ทว่าล้วนโดนบอกปัดไปทุกราย!” ท่านลุงร่างผอมที่ยืนฟังอยู่นานอดออกความเห็นไม่ได้ “เหล่าหญิงงามชาต

กลิ่นหญ้าหอมที่ชวนให้ผ่อนคลายตลบอบอวลไปทั่วห้อง ทว่ากลับไม่ช่วยให้บรรยากาศในห้องรับรองด้านในสุดของร้านขายยาสี่เซียนดีขึ้นสักเท่าไหร่ เนื่องจากยิ่งกัวจื่อหราน หรือนายท่านกัว เจ้าของกิจการชราผู้สุภาพใจเย็นตรวจอาการ “เสี่ยวเฮย” นานเข้า สีหน้าก็ยิ่งแข็งกระด้าง รอยย่นกลางหว่างคิ้วยิ่งกว่าเด่นชัดทันทีที่นายท่านเจ้าของกิจการเก็บเข็มเงินในมือเข้าที่ อาจูอดออกปากถามไม่ได้“ท่านหมอกัว พี่ชายรองของข้าเป็นอย่างไรบ้าง พอจะมีทางรักษาหรือไม่”กระทั่งตอนนี้ ละครพี่ชายรองกับน้องเล็กก็ยังต้องดำเนินต่อไปกัวจื่อหรานรอจนคนรับใช้และลูกมือออกไปจากห้อง ถึงค่อยเปิดปากบอกเสียงขรึม“ดูจากตัวอย่างยาที่นำติดมาด้วย ที่ยังมีชีวิตรอดมาจนถึงตอนนี้ก็นับว่าสวรรค์เมตตาแล้ว!” ชายสูงวัยขยายความ สีหน้าเคร่งเครียด “พวกชาวยุทธที่ฝึกฝนลมปราณ แค่ขับพิษได้เองเข้าหน่อยก็สักแต่เดินลมปราณขับพิษ ไม่รู้ว่าจะทำให้พิษบางชนิดยิ่งแพร่กระจาย นับว่ายังดีที่เจ้าเด็กตายยากนี่ไม่โง่เง่าทำเรื่องพรรค์นั้น...ถึงอย่างนั้นก็เถอะ เขาได้รับพิษมานานเกินไป จนถึงตอนนี้แล้วคงทำได้เพียงรักษาเยียวยาตามอาการ คอยระมัดระวังไม่ให้ลมภายนอกแทรกซึมเข้าร่าง กว

หากจะพูดถึงหลี่ผิงอ๋องอาณาจักรเทียนจิน...ในสายตาเหล่าชาวบ้านร้านตลาดแล้ว หลี่ผิงอ๋องทุกรุ่นไม่ต่างอะไรไปจากเทพสงครามที่เสียสละเลือดเนื้อค้ำจุนแผ่นดินและบัลลังก์มังกร ยึดความซื่อสัตย์สุจริตเป็นที่ตั้ง ตัวตนหลี่ผิงอ๋องคนปัจจุบัน ส่วนใหญ่แล้วก็เหมือนที่เยว่เทียนฟงเคยเล่า พิเศษเล็กน้อยตรงที่เหล่าชาวบ้านยังเล่าลือกันว่าข้างกายหลี่ผิงอ๋องมีอาวุธเพียงอย่างเดียว คือกระบี่ด้ามแดงคล้ำซึ่งผ่านการดื่มโลหิตข้าศึกมานับไม่ถ้วนถ้าข่าวกรองของเยว่เทียนฟงเรื่องที่บอกว่า “ท่านอ๋องนักรบผู้นี้ไม่ค่อยต่อสู้สังหารศัตรูด้วยตนเอง” ไม่ผิดพลาด เธอเดาว่าด้ามกระบี่อาจจะเป็นสีแดงด้วยตัวของมันเองอยู่ก่อนแล้วมากกว่า ไม่แน่ว่า...จู่ๆ ภาพกระบี่ขาวชุ่มโชกไปด้วยเลือดก็ลอยขึ้นมาในห้วงคิดอาจูสลัดเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ออกจากหัวกระบี่นับเป็นของใช้งานชิ้นหนึ่ง หลังจากผ่านมามากกว่าสองปี ต่อให้ท่านจ้าวหุบเขาที่รักสะอาดยิ่งกว่าอะไรคนนั้นไม่คิดทำความสะอาด หลังจากถูกพกติดตัวไปนั่นมานี่ โดนน้ำโดนลม คราบเลือดบนด้ามจับก็ต้องแห้งกรัง หลุดปลิว ไม่น่าจะเกาะแน่นทนนานผ่านวันเวลามาได้จนถึงตอนนี้?ความคิดของอาจูต้องหยุดลง เมื่อรถม้าซึ่

แม่เล้าดีใจจนเนื้อตัวสั่น รีบช่วยคล้องผ้าปกปิดใบหน้าแล้วประคองหญิงงามซึ่งยามนี้เปลี่ยนมาสวมเสื้อผ้าเนื้อดีสีขาวสะอาดตาออกไปยังห้องสำหรับฝึกซ้อมดนตรีและศิลปะ ปากก็ถามว่าเล่นดนตรีเป็นจริงหรือไม่นึกถึงข่าวเล่าลือเรื่องคุณสมบัติหญิงงามที่นายท่านรองตั้งข้อแม้ให้ญาติผู้น้องจากด้านนอกนั่นแล้ว อาจูตัดสินใจขยับเข้าดีดฉิน บรรเลงบทเพลงที่เคยร่วมบรรเลงกับท่านจ้าวหุบเขา อ้างว่ามารดาซึ่งแต่เดิมเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่ตกยากเป็นผู้สอนสั่ง ทำเอาแม่เล้ายิ้มแฉ่ง พูดพร่ำว่า ประเสริฐ! ประเสริฐ! ไม่หยุดเสียงฉินนี้เรียกให้แขกเหรื่อชะเง้อคอมองขึ้นมาด้านบนด้วยความสนอกสนใจไม่ทันจะได้เปิดตัว ชื่อเสียงของ ‘แม่นางเหม่ยจู แห่งหอชุนเซียง’ ก็แพร่กระจายไปทั่วโถงด้านล่าง ทำเอาเหล่ายอดพธูเอวอ่อนภายในหอพากันลอบบิดผ้าเช็ดหน้าริษยา หลายคนเริ่มครุ่นคิดว่าหากโดนแย่งชิงความชื่นชอบไปจนหมดจะทำอย่างไรเหมยเซียงที่ยืนรอลงไปร่ายระบำเพลงจิ้งจอกเก้าหางอยู่บนระเบียงชั้นสองคือคนที่ทั้งริษยาทั้งเดือดร้อนใจที่สุดหนึ่งเดือนมานี้หอชุนเซียงมีเพียงนางที่งดงามโดดเด่นเป็นที่โจษจัน ยามออกมากรีดกรายร่ายระบำทุกผู้ทุกคนแทบจะหยุดหายใจ ที่สำคัญเหน

“ท่านแม่คงสงสัยว่าข้าลงทุนลงแรงทำถึงเพียงนี้เพื่อจุดประสงค์ใด ท่านแม่...ดังที่ได้บอกท่านไป ตัวข้าหาได้มีเจตนาร้าย ข้าหวังเพียงไขว่คว้าโอกาสพบหน้าคนผู้นั้นเอาไว้เท่านั้น ท่านจะช่วยเหลือข้าสักครั้งได้หรือไม่?”แม่เล้าใหญ่อกสั่นขวัญหาย จู่ๆ เด็กสาวคนนี้ก็วางยาแล้วพูดว่าจะให้ช่วย นางจะรู้ได้อย่างไรว่าสิ่งที่อีกฝ่ายพูดมาเป็นความจริง!หลี่ผิงอ๋องนับเป็นคนชนชั้นใด หากแม่นางน้อยนี่ก่อเรื่องในตำหนักอ๋อง หอชุนเซียงที่เป็นผู้พานางเข้าไปข้างในนั้นจะยังทำการค้าในเมืองหลวงต่อไปได้อย่างไร ยังไม่นับอีกว่าหากนายท่านใหญ่รู้เข้าจะต้องไม่พอใจเป็นแน่!แม่เล้าเป็นห่วงกิจการก็เป็นห่วง หวาดกลัวนายท่านใหญ่เจ้าของที่แท้จริงของสถานที่แห่งนี้ก็หวาดกลัว แต่หวงแหนชีวิตเป็นที่สุด ในใจได้แต่นึกว่าเหตุใดหนอ หอชุนเซียงและนางจึงได้โชคร้ายเช่นนี้ ครั้งนี้นายท่านใหญ่ไม่ได้ถ่ายทอดคำสั่งพิเศษใดลงมาก็นึกว่าจะเป็นงานสร้างชื่อให้หอชุนเซียงธรรมดาๆ ไฉนแม่เล้าอย่างนางจึงโชคร้ายมาพบเจอเด็กสาวเห็นแก่ตัวเช่นนี้ได้เจ้าอยากพบหน้าผิงอ๋องก็หาทางเอาเองสิ จะมาใช้ประโยชน์จากข้าทำไม! แม่เล้าแค้นใจ แต่ทำได้เพียงจ้องมองเท่านั้นหึ...นี่แหล