All Chapters of นางมารน้อยข้ามภพ: Chapter 271 - Chapter 280

ไม่ว่าการมาเยือนครั้งก่อนจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น สะใภ้รองสกุลหานกลับไม่ใส่ใจสักนิด ยังคงพาบุตรสาวทั้งสองและหานชิวเยว่ติดสอยห้อยตามมาเยี่ยมคารวะพี่สามีอย่างองค์หญิงผิงหยาง หลังพูดจาปราศรัยทักทายกันตามสมควร หานลี่หรูที่คราวก่อนพ่ายแพ้ให้กับ “แม่นางอาจู” ก็ออกปากว่าอยากขอคำแนะนำเรื่องดนตรีจากผู้รู้ซึ้งถึงแก่นแท้ทางดนตรีอย่างแม่นางอาจู หานชิวเยว่ยิ่งแล้วใหญ่ นางถึงขั้นเข้าไปกอดแขนออดอ้อน “ท่านป้า” บอกว่าอยากให้พี่หญิงผู้เยี่ยมยุทธสอนดีดฉิน องค์หญิงผิงหยางจนใจ ทั้งยังอยากรู้ด้วยว่าสะใภ้ของตนคนนี้จะรับมือเหล่าหลานสาวของนางอย่างไร จึงพยักหน้าน้อยๆ บอกด้วยรอยยิ้มอบอุ่นอ่อนโยนว่า “อาจูเพิ่งจะมาถึงเมืองหลวง ในตำหนักก็มีเพียงคนแก่ชราอย่างข้ากับเหล่าบุรุษ พวกเจ้าล้วนเป็นผู้มีใจฝักใฝ่ในดนตรี หากสามารถพูดคุยเป็นเพื่อนคลายเหงาซึ่งกันและกันได้ ย่อมนับเป็นเรื่องดี” สามสาวสกุลหานจึงได้เข้าออกตำหนักผิงอ๋องบ่อยขึ้นเพราะเหตุนี้ อาจูจนใจ ได้แต่ยิ้มรับ ถือคติดีมาก็ดีกลับ ร้ายมาก็ร้ายกลับ ไม่โกง!วันหนึ่ง ขณะพูดคุยเรื่องดนตรี จู่ๆ หานชิวเยว่ก็พูดถึงการร่ายระบำ และระบำจิ้งจอกเก้าหางที่กำลังเป็นที่นิยมในเมืองหลวง

ในขณะที่คนในสกุลครุ่นคิดเรื่องของผิงอ๋องอย่างตนจนปวดเศียรเวียนเกล้า เจ้าตัวอย่างผิงอ๋องกลับนั่งอ่านตำราแพทย์ไป ลอบมองเสี้ยวหน้าหวานแฉล้มของ ‘ภรรยา’ ไป ยิ่งมอง ใบหน้าที่มักสงบนิ่งก็ยิ่งดูมีชีวิตชีวายิ่งขึ้นคงเพราะตัวเขารักปักใจกับภรรยาคนนี้มากจริงๆ แค่เห็นนางคอยชงชาให้แบบนี้ก็รู้สึกได้ว่าจิตใจที่มักคอยวิตกกังวลอย่างหาสาเหตุไม่ได้กลับค่อยๆ สงบลง ทั้งยังรู้สึกคุ้นชิน รู้สึก...เป็นสุขใจ?เพื่อให้ตนเองสบายใจขึ้นอีกนิด เขาแทบอยากจะกอดนางเอาไว้ ไม่ให้ขยับตัวไปไหนเลยสักเก้า!คิดได้เท่านั้น ท่านอ๋องที่หมดความสนใจในตำราแพทย์นานแล้วก็วางตำราในมือลง ลุกเดินไปโอบเอวภรรยาที่กำลังง่วนอยู่กับการชงชา ดึงนางมานั่งตักพฤติกรรมเหนือความคาดหมายนี้ ทำเอาอาจูตกใจจนเกือบเรียกผิด“ซือ...ท่าน...ท่านอ๋อง!”ทำอะไรของท่านน่ะ ซือฝุ! นี่ท่านมีนิสัยแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่!เห็นท่าทีตกใจรีบลุกหนีของนางแล้ว ใบหน้าหลี่หยางพลันมืดครึ้ม“ข้าขอโทษ เป็นข้าที่รีบร้อนเกินไป...”รู้ตัวก็ดี!ท่านอ๋องยังกล่าวต่อไป “ข้ารู้...นับตั้งแต่กลับมาพบหน้ากัน เจ้าคล้ายมีเรื่องบางอย่างในใจ ไม่ว่าจะเป็นเพราะอะไรก็ตาม...วางใจเถอะ ข้าจะไม่มี

“วางใจเถอะ อาการความทรงจำขาดหายของข้าไม่ได้กระทบกับการใช้ชีวิตในฐานะแม่ทัพ”“แต่...” ท่านที่ยังจำอะไรไม่ได้ก็จะไม่สามารถปรุงยาแก้พิษที่อยู่ในตัวของข้ากับท่าน ถ้าเกิดออกรบแล้วเลือดขึ้นหน้า เผลอใช้พลังปราณเกินพิกัด พิษในตัวก็จะกำเริบ ท่านอาจจะ...อาจูไม่กล้าพูดออกมา ไม่รู้ด้วยว่าควรจะเริ่มพูดตั้งแต่ตรงไหน“เจ้าเป็นห่วงเรื่องที่ข้าไม่อาจเดินลมปราณเนิ่นนานนัก?” ผิงอ๋องพอคาดเดาได้ “วางใจเถอะ ข้าเป็นผู้รู้ขีดจำกัดตัวเองดี”ท่านคิดว่าตัวเองเป็นใคร? ไม้บรรทัดหรือหุ่นยนต์งั้นเรอะ?ในตอนที่เส้นคิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันจนเป็นปม ปลายนิ้วมือที่หยาบกร้านทว่าอบอุ่นก็กดลงมาตรงกลางหว่างคิ้วน้อยๆ อย่างแผ่วเบา“ดูเจ้าสิ เป็นห่วงข้าจนเส้นคิ้วพันกันไปหมดแล้ว...”“จะไม่ห่วงได้ยังไงกัน!” อาจูหน้ามุ่ย แต่เจ้าของปลายนิ้วกลางหว่างคิ้วเธอกลับคลี่ยิ้มงดงามเจิดจ้าจนคนมองตาพร่า“มีเจ้าคอยเป็นห่วง ความตายจะยังน่ากลัวอะไร...”อาจูใบหน้าร้อนผ่าว ใจเต้นตึกตักเพราะรอยยิ้มนั้น แต่ไม่สบอารมณ์คำว่าตายอย่างที่สุด“ห้ามท่านพูดว่า ‘ตาย’ นะ!”หลี่ผิงอ๋องเห็นท่าทีนี้แล้วกลับยิ่งพออกพอใจ ขยับเข้ามาดึงภรรยาตัวน้อยเข้าไปกอด หัวเร

อาจูหยิบผ้าที่ปักค้างไว้ขึ้นมาปัก ถึงไม่อยากยอมรับ แต่ดูเหมือนร่างกายนี้จะคุ้นเคยกับงานพรรค์นี้ด้วยเหมือนกันสิ่งที่ช่วยให้ใครสักคนทำอะไรต่อมิอะไรลื่นไหลหลักๆ แล้วมีอยู่สองอย่าง หนึ่งคือความทรงจำที่ฝังแน่นอยู่ในสมอง สองคือความคุ้นมือคุ้นเท้า รวมๆ แล้วเรียกได้ว่า ‘ความเคยชิน’วัดจากที่ร่างนี้ทั้งคุ้นเคยกับเครื่องดนตรี การร่ายระบำ และงานเย็บปักถักร้อยแบบนี้ เดาว่าเจ้าของร่างเดิมคงเป็นคุณหนูสี่ป้อมหงเหมิน หลินอี้หรงอะไรนั่นจริงๆ นั่นแหละ“เฮ้อ...” นึกถึงเรื่องนี้แล้ว อาจูก็อดทอดถอนใจไม่ได้การเอาร่างกายคนอื่นมาใช้ชีวิตตามใจ ไม่สนใจตัวตนในอดีตของอีกฝ่ายแบบนี้ นับว่าใจร้ายกับเจ้าของเดิมเกินไปหรือเปล่านะ?แม่นมหงเห็นนายหญิงน้อยถอนหายใจ กลับเข้าใจผิดว่านายหญิงน้อยห่วงกังวลเรื่องที่ครอบครัวสกุลหลี่บ้านตระกูลรองคล้ายจะตั้งแง่ ไม่ยอมรับตนเอง จึงอดเอ็นดูสงสาร อดเป็นทุกข์แทนไม่ได้ ภายในใจตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่า ไม่ว่าจะอย่างไรก็จะต้องปกป้องนายหญิงน้อยที่ไร้เดียงสาน่าสงสารคนนี้เอาไว้ให้ได้...นางขอเอาหัวแก่ชราของนางเป็นประกัน!เรื่องที่ครอบครัวสกุลหลี่สายรองกังวล อาจูคิดถูก แต่เรื่องที่คิดว่าถ้าตัวเ

วันเวลาผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว ชั่วพริบตาเดียวก็ถึงวันที่องค์หญิงผิงหยางจัดงานเลี้ยงย่อมๆ ในครอบครัว พร้อมๆ กับที่ดอกบัวทุกดอกในสระผลิบานราวกับรู้ว่าวันนี้ในตำหนักมีงานเลี้ยง จะมีผู้มาชื่นชมความงามของพวกมันไม่น้อยวันนี้ก็เป็นอีกหนึ่งวันที่เจ้างูยักษ์เหม่อลอย เผลอเลื้อยมานอนหลบมุมอาบแดดในสวนหิน ทันทีที่งูประสาทไวอย่างมันสัมผัสได้ว่ามีกลุ่มคนกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ เจ้าร่างยักษ์ที่เพิ่งจะนึกได้ว่าวันนี้ในตำหนักคล้ายจะมีงานเลี้ยงน้ำชาย่อมๆ ก็รีบหดเกร็งร่างให้เล็กลงอีกแปดส่วน หลบสายตาผู้คนถึงแม้เจ้างูจะแน่ใจว่าซ่อนตัวดีแล้ว แต่ครั้งนี้แตกต่างไปจากครั้งก่อนๆเนื่องจากคุณหนูทั้งสี่ของบ้านตระกูลรองล้วนเป็นผู้ฝึกยุทธ พวกนางสัมผัสได้ถึงเจ้างูยักษ์ นึกขึ้นได้ว่าเคยได้ยินสาวใช้บอกว่านายหญิงน้อยในเรือนอันซินยังมีสัตว์เลี้ยงตัวใหญ่ที่ไม่เคยมีใครเห็นหน้าอยู่หนึ่งตัว จึงแกล้งชวนเหล่าบุตรสาวสกุลหาน สกุลเจียง และสกุลเฟิง เล่นไล่จับ ไล่ต้อนผู้คนไปทางซุ้มหินที่เจ้างูยักษ์ซุกซ่อนตัว ขณะเดียวกันก็ช่วยกันดักทางสัตว์เลี้ยงปริศนาของนายหญิงน้อยแห่งเรือนอันซินเอาไว้ ไม่ให้หลบหนีเจ้างูสัมผัสได้ว่ากำลังถูกตีกรอบล