“ไม่ทราบว่าแท้จริงแล้วแม่นางท่านนี้มาจากตระกูลใด” ผู้ถามคือหานลี่หลิน“ราวสามปีก่อนข้าตกทุกข์ได้ยาก ประสบเคราะห์กรรมจนถึงขั้นสูญเสียความทรงจำ ตกอยู่ในสภาพไร้ญาติขาดมิตร ทุกวันนี้ก็ยังไม่รู้ว่าตนเองเป็นใคร คำถามนี้ของคุณหนู เกรงว่าคงไม่อาจ...”หานชิวเยว่ก้าวขาออกมากุมมือเธอทันที “ที่แท้พี่สาวประสบเคราะห์กรรมร้ายแรงถึงขั้นสูญเสียความทรงจำ...ช่างน่าเห็นใจนัก” หานชิวเยว่วางท่าเข้าอกเข้าใจ พยายามปลอบโยน แต่กลับตาไวเป็นอย่างยิ่ง “พี่สาว...ฉินตัวนั้นช่างงดงามจริงๆ เสียงฉินเมื่อครู่ใช่เสียงฉินตรงหน้านี้หรือไม่”“เมื่อครู่ได้ยินเสียงฉินไพเราะแปลกหู พวกนางจึงรบเร้าให้ข้าพามาที่นี่” องค์หญิงผิงหยางอธิบายอาจูคิดว่าจะได้ยินประโยคทำนอง “ตัวข้าเองสนใจเรื่องดนตรีมาตั้งแต่จำความได้ เมื่อครู่ได้ฟังเสียงก็รู้ว่าพี่สาวฝีไม้ลายมือไม่ธรรมดา ไม่ทราบว่าจะช่วยชี้แนะข้าสักครั้งได้หรือไม่” แล้วการประชันฝีมือฉินก็เริ่มขึ้น ไม่นึกว่าหานชิวเยว่จะใช้ลูกไม้เหนือชั้นยิ่งกว่า“พี่สาว ตัวข้าสนใจดนตรีมาตั้งแต่ยังเยาว์ ไม่ทราบว่าพี่สาวจะช่วยสอนข้าสักหน่อยได้หรือไม่” นางหลุบตาลงเล็กน้อยคล้ายฉุกคิดอะไรได้ ครู่เดียวก็เงยหน
Baca selengkapnya
Masuk
